Cecil Taylor Segments II (Orchestra of Two Continents) - Winged Serpent (Sliding Quadrants) (1985)

Ieder nummer begint met een herkenbaar thema, vandaar word je langzaam maar zeker de overdonderende geluidsbrij ingetrokken die bij nadere kennismaking uit meerdere lagen en zekers ook structuur blijkt te bestaan.

Ik ben eens zo onverstandig geweest dit in de auto te draaien (6 speakers geloof ik) Ik had het idee midden tussen deze bende muzikanten te zitten...ik heb de auto aan de kant moeten zetten en de cd met een idiote grijns op mijn gezicht verder afgeluisterd

Waanzinnig fijne/leuke ervaring die het cognitief vermogen behoorlijk weet te prikkelen

Leuk plaatje inderdaad, straks nog eens opleggen.

ja het is echt waar...ik kreeg gewoon te veel prikkels.

Mijn ervaring met dit soort collectieve improvisatie is dat het meerdere luisterbeurten nodig heeft voordat het klikt zeg maar...maar als het dan 'klikt' dan klikt het ook verdomd goed...

Ik zat vanmorgen in de auto, ik reed van mijn werk terug en dacht aan deze plaat. ik heb hem van de week een paar keer beluisterd en vele andere jazz.en Ik kwam tot de conclusie dat hij misschien niet helemaal mijn ding is.

Nu kwam ik vanmorgen thuis (moe van een nacht werken) en ik dacht: Laat ik Winged Serpent toch even op zetten want verslavend en byzonder vond ik hem al wel. Nu moet ik zeggen dat ik van de week in een muzikale dip zat, en vond dat ik geen echte top platen meer hoorden en ik dacht ik zoek maar een nieuwe hobby. Want zelfs mijn al time favorits (zie top 10) leken een beetje gemiddeld. Dus kon ik dit werk ook niet goed een plaats geven omdat ik mijn hoop in muziek een beetje begon te verliezen.Maar goed, voordat het echt een dom lul verhaal wordt en ik moet echt gaan slapen.

Maar wat prachtige plaat, geen noot of instrument te veel.
Eigenlijk had er direct al een belletje bij mij moeten gaan rinkelen want meestal eindigen die verslavende platen in 4,5* en 5*,

4 sterren (mijn ego wil er nog niet aan dat ik het eerst wat aan de foute kant zat en dat dit eigenlijk 4,5* waard is, en ik ben nu te moe om een strijd te voeren met mijn ego).

Als je werkelijk alles gehoord denkt te hebben is er gelukkig nog ...Cecil Taylor. Momenteel de enige muziek die mij werkelijk nog weet te verbazen. Complex, intens en vernieuwend en voorzien van een wonderbaarlijke schoonheid.

Ik ben niet de eerste die zegt dat hij uiteindelijk tot de grootste muzikale kunstenaars van de 20ste eeuw zal gaan behoren....

Dit is overigens nog een van de meest "luchtige" albums uit zijn late periode...ook fijn bij je eerste bakkie koffie, krantje erbij...

Luister deze nu voor het 1st en val weer van de ene verbazing in de andere. Hoewel het nu alweer mijn 5de van de man is, klinkt het toch weeral anders. Hij lijkt wel constant de muziek heruittevinden en overstijgt alles en iedereen altijd weer opnieuw zonder ook maar een beetje in herhaling te vallen. Ga denk ik proberen om gewoon alles van hem te vinden, waarschijnlijk is hij ook gewoon de boeiendste de muzikant die ooit op deze planeet heeft rondgelopen. Knettergekke maar briljante muziek toch weer.

In het JAvdW-topic werd ik door korenbloem gewaarschuwd dat dit album pittiger was dan o.a. Painkiller - 50th Birthday Celebration, Vol. 12, een album waarvan ik het eind niet gehaald had.

Wat een meevaller dus! Want hoewel freejazz mij tot nu toe nog niet bepaald heeft kunnen aanspreken, bevalt dit album me vrij goed. Ik heb niet door hoe het komt (hoewel het eraan kan liggen dat de piano hier aardig op de voorgrond treedt), maar deze heb ik wel volledig kunnen beluisteren, en bovendien heb ik zin om dat nog eens te doen. Toch maar goed dat ik me aan dit album heb gewaagd dus.

ach je houdt je stoer...eigenlijk vind je er geen hol aan

Haha, ja, dat is het...
Altijd lachen, die pretfrit.

Verassing lijkt me eigenlijk helemaal niet zo aangenaam.

Deze doet me wel denken aan het eerdere JAVDW van The Jazz Composers Orchestra. Ook daar met Cecil Taylor in een hoofdrol. En ik heb er dezelfde moeite mee ook; ook hier een overdaad aan opdringerige blazers met nummers die soms klinken alsof het slotakkoord al halverwege wordt ingezet of al bij de eerste noot (mn bij titelnummer). De verhouding geldingsdrang / muziek is me gewoon wat scheef. Ik heb dat ook wel bij sommige metal, breakcore of experimentele 'drones' electronica.

Het openingsnummer is nog wel aardig en het wereldmuziek-stuk (nummer 3) is prettig ontregelend. Maar als geheel is het voor mij toch iets dat ik alleen als curiositeit nog wel eens tevoorschijn zal halen.

Oh ja, en ik vind de hoes erg mooi . Ik sluit niet uit dat ik deze nog wel eens koop als ik m tegenkom.

Moeilijk om hier iets bij te schrijven. De muziek lijkt hier soms totaal ontregeld, maar schijn berdriegd, het is Cecil Taylor die als "losgelagen gek achter de piano" de boel bij elkaar houdt en constant weet te boeien. Het is alsof Taylor in je oor fluistert: blijf luisteren, blijf luisteren, blijf luisteren...... Ik kan dit album gewoon niet afzetten, ik moet dit gewoon uitluisteren. Een mooi, maar ook zeker verslavend album.

Mijn reaktie op deze plaat is enigsinds vertraagd, ik heb 'm nog niet de aandacht kunnen geven die hij verdient.
Alleen nog maar gehoord achter de pc en nog niet op de grote stereo en daar wil ik 'm toch gehoord hebben voor ik een echte waardering geef.
1e Indruk is in ieder geval dat het een interressante plaat is.

Heftige free-jazz, en dat andere jazz-album v/d week van The Jazz Composers Orchestra is inderdaad nooit veraf. Je verdrinkt meteen in de overdadige geluidsmassa, wordt verzwolgen door een modderstroom van klanken, en kan niet anders dan het werkelijk geweldig te vinden. Maar na 2 nummers heb je er eigenlijk al genoeg van, gaat deze collectieve (am)braspartij nogal tegenstaan en wordt het geheel (Vergeef Mij de Woorden) inderdaad nogal opdringerig.

Toch hoef je geen notie te hebben van free jazz om Cecil Taylor's glasheldere piano-spel te appreciëren: in zijn eentje vormt hij een soort abstract "houvast" tussen stuk voor stuk schizofrene kopers. Om vaker op te leggen, zeker en vast.

Eindelijk de aandacht kunnen geven die hij verdient.
Zeker geen slechte plaat, maar ik loop toch weer aan tegen het teveel langs elkaar heen spelen ipv samen te spelen.
De blazers en ritme sektie gaan nog maar Taylor zelf luistert naar niets en niemand en dat gaat me op een gegeven moment toch enigsinds tegenstaan.
Ik had de plaat waarschijnlijk veel beter gevonden als Taylor niet mee zou doen, maarja, dan is het geen Cecil Taylor plaat meer.

Kan ik me goed voorstellen!

Met: Tomasz Stanko, Enrico Rava (trumpets), Jimmy Lyons (alto saxophone), John Tchicai, Frank Wright (tenor saxophone), Gunter Hampel (tenor saxophone, bass clarinet), Karen Borca (bassoon), Cecil Taylor (piano), William Parker (bass), Rashied Bakr (drums)

Ja dit is een lekker knotsgek freejazz plaatje. Zelf hou ik wel van dit soort avontuurtjes met grote groepen, mits de bandleden maar een beetje kunnen spelen. En dat kunnen deze jongens (en dame) toch wel heel behoorlijk. Ik kocht ooit de plaat voor Frank Wright en Taylor zelf. Inmiddels ken de meeste muzikanten wel (de dame dus niet) en dan weet je dat je een mooi stukje geweld te wachten staat.

Je moet er voor in de stemming zijn, pas dan komt zo'n plaat tot zijn recht. En als alles dan klopt, dan klopt het geweldig. Of het muziekaal goed in elkaar zit? Geen idee, en het doet er ook helemaal niet toe. Dit soort muziek heeft weinig met techniek of vaardigheid te maken, het gaat hier primair om de energie en emotie die wordt afgegeven. En die is dik in orde. Het is het soort energie waardoor je zelf af en toe wilt opspringen en mee schreeuwen. Een mooi inkijkje in wat er allemaal mogelijk is binnen de muziek zelf en buiten jazz om.

Wat ik persoonlijk vaak een beetje mis bij dit soort platen, is dat wat waar blabla al een beetje naar verwees. Ik mis interactie en samenspel. Niet veel van de muzikanten lijken elkaar te kunnen vinden en Cecil Taylor zelf spant daarbij de kroon. Die lijkt echt op zijn eigen planeet te zitten. Daardoor mis je meteen ook een deel van de individuele kwaliteiten van de muzikanten. Want echt één daverende solo kan ik er nauwelijks tussenuit pikken, op een prachtig stuk van Jimmy Lyons en een stevige solo van Stanko op track 4 na dan. Goede plaat, maar wel voor op zijn tijd.