Genres / Jazz / Jazz-album van de week
0
geplaatst: 22 december 2008, 13:50 uur
Alweer uitgekozen in vrij korte tijd, maar gelukkig had ik nog wel wat staan 
.. het de laatste keer wat anders gedaan, nu weer een gewone jazz-plaat.
uiteraard eerst maar eens het hoesje posten:
Adam Lane, Ken Vandermark, Magnus Broo & Paal Nilssen-Love - 4 Corners
Een mix van enigszins bekende figuren in het freejazz-genre, mensen uit Atomic, Scorch-Trio, Peter Brotzmann's Chicago Tentet... alleen de naam Adam Lane was me nog niet echt bekend. Maar na 1 keer geluisterd te hebben beviel zijn jazzspel me uitstekend... Het gaat hier om opnamen van een concert dat gegeven werd in Portugal, maar op het publiek dat na elk nummer juicht na is bijna niet te merken dat het een live-album is.
Nou zal niet iedereen hier even warm lopen voor een freejazz-plaat.. Maar het is geen totale chaos, er zit nog wel orde en structuur in de plaat.. Er wordt in een vrij hoog tempo een fundamentje gelegd van drums en bas waarover flink wat gesoleerd wordt met trompet en saxofoon, en af en toe (bas)klarinet.Er wordt her en der wat geëxperimenteerd met wat rock-dingetjes in het tempo en met het basgeluid, maar voor mij zelf blijft het gewoon een heerlijk onstapnnen jazz-plaat die ik regelmatig opzet op zondagen, in de trein, of in de vakantie
uiteraard ben ik weer gewoon bereikbaar voor een link
.. het de laatste keer wat anders gedaan, nu weer een gewone jazz-plaat.uiteraard eerst maar eens het hoesje posten:
Adam Lane, Ken Vandermark, Magnus Broo & Paal Nilssen-Love - 4 Corners
Een mix van enigszins bekende figuren in het freejazz-genre, mensen uit Atomic, Scorch-Trio, Peter Brotzmann's Chicago Tentet... alleen de naam Adam Lane was me nog niet echt bekend. Maar na 1 keer geluisterd te hebben beviel zijn jazzspel me uitstekend... Het gaat hier om opnamen van een concert dat gegeven werd in Portugal, maar op het publiek dat na elk nummer juicht na is bijna niet te merken dat het een live-album is.
Nou zal niet iedereen hier even warm lopen voor een freejazz-plaat.. Maar het is geen totale chaos, er zit nog wel orde en structuur in de plaat.. Er wordt in een vrij hoog tempo een fundamentje gelegd van drums en bas waarover flink wat gesoleerd wordt met trompet en saxofoon, en af en toe (bas)klarinet.Er wordt her en der wat geëxperimenteerd met wat rock-dingetjes in het tempo en met het basgeluid, maar voor mij zelf blijft het gewoon een heerlijk onstapnnen jazz-plaat die ik regelmatig opzet op zondagen, in de trein, of in de vakantie
uiteraard ben ik weer gewoon bereikbaar voor een link
0
geplaatst: 28 december 2008, 11:29 uur
Het album van The Scientist verdient wat mij betreft toch wat meer aandacht...
Wie doet de volgende?
Wie doet de volgende?
0
thejazzscène
geplaatst: 28 december 2008, 13:39 uur
Ik 'mocht' het album voor deze week kiezen.
Spirituele jazz...
Ik zie de term telkens weer verschijnen naarmate ik de recensies van jazzalbums afschuim.
Zulke albums brengen me na een luisterbeurt toch een heel ander gevoel en de link met het spirituele, de weg naar het licht en de innerlijke beleving is dan helemaal verdwenen.
Ik ken maar één artiest die het telkens weer voor elkaar speelt me te treffen op dat plaatsje waar ik mezelf terugvind en dat is John Surman.
Een muzikant die door zijn minimalisme in bezetting en in geluid de luisteraar kan meetrekken in zijn intense beleving.
Het album waarin zijn techniek en stijl het mooiste vorm krijgt is Road To Saint Ives . (Hoe zet ik dat hoesje erbij?)
Waarschijnlijk is dit compleet nieuw voor velen. Op de ritmische tonen van de synthesizerklanken improviseert Surman met zijn saxofoon. Het is een vorm van free-jazz maar helemaal tegengesteld aan die van het andere continent (die hier blijkbaar erg geliefd is). Dit is een echt Europees ECM geluid. Surman wil nergens provoceren zoals zoveel andere jazzartiesten dat doen. Hij houdt de luisteraar op een constante hoogte en laat hem genieten van zijn briljante spel (voor mij althans).
Het album heeft een frisse, koude sfeer zoals Jan Garbarek het ook wel eens kiest. Dit album gaat op die manier perfect samen met de moment van het jaar.
Trek dus een warme trui aan, ga voor het raam naar de tuin staren en geniet van de heerlijke intense klanken van John Surman.
"Most of the music on this recording has been inspired by the landsscape and history of the county of Cornwall in England. I am not cornish. My birthplace lies just to the east of the river Tamar, which forms the border between Devon and Cornwall. However, even since my first visit to Land's End, the county has held a special fascination for me. Its early inhabitants are traceable back to Paleolithic man. It has a language of its own, which remained in use up until the nineteenth century. With a rich fund folklore and legend in addition, I've found much to inspire me.
The pieces are not intended to be musical portraits of particular places or events, the titles being simply a collection of some of the intriguing place-names found on and around the road to St. Ives." (John Surman)
Zij die de link nog niet hebben ontvangen: PM aub.
Spirituele jazz...
Ik zie de term telkens weer verschijnen naarmate ik de recensies van jazzalbums afschuim.
Zulke albums brengen me na een luisterbeurt toch een heel ander gevoel en de link met het spirituele, de weg naar het licht en de innerlijke beleving is dan helemaal verdwenen.
Ik ken maar één artiest die het telkens weer voor elkaar speelt me te treffen op dat plaatsje waar ik mezelf terugvind en dat is John Surman.
Een muzikant die door zijn minimalisme in bezetting en in geluid de luisteraar kan meetrekken in zijn intense beleving.
Het album waarin zijn techniek en stijl het mooiste vorm krijgt is Road To Saint Ives . (Hoe zet ik dat hoesje erbij?)
Waarschijnlijk is dit compleet nieuw voor velen. Op de ritmische tonen van de synthesizerklanken improviseert Surman met zijn saxofoon. Het is een vorm van free-jazz maar helemaal tegengesteld aan die van het andere continent (die hier blijkbaar erg geliefd is). Dit is een echt Europees ECM geluid. Surman wil nergens provoceren zoals zoveel andere jazzartiesten dat doen. Hij houdt de luisteraar op een constante hoogte en laat hem genieten van zijn briljante spel (voor mij althans).
Het album heeft een frisse, koude sfeer zoals Jan Garbarek het ook wel eens kiest. Dit album gaat op die manier perfect samen met de moment van het jaar.
Trek dus een warme trui aan, ga voor het raam naar de tuin staren en geniet van de heerlijke intense klanken van John Surman.
"Most of the music on this recording has been inspired by the landsscape and history of the county of Cornwall in England. I am not cornish. My birthplace lies just to the east of the river Tamar, which forms the border between Devon and Cornwall. However, even since my first visit to Land's End, the county has held a special fascination for me. Its early inhabitants are traceable back to Paleolithic man. It has a language of its own, which remained in use up until the nineteenth century. With a rich fund folklore and legend in addition, I've found much to inspire me.
The pieces are not intended to be musical portraits of particular places or events, the titles being simply a collection of some of the intriguing place-names found on and around the road to St. Ives." (John Surman)
Zij die de link nog niet hebben ontvangen: PM aub.
0
geplaatst: 28 december 2008, 15:07 uur
Mooi, een die ik al ken, kan ik eindelijk achterstand inlopen.
0
voltazy
geplaatst: 28 december 2008, 17:26 uur
idd
zal even kijken of ik deze nog ergens heb liggen, anders zal ik um zo even downloaden.
0
geplaatst: 28 december 2008, 18:18 uur
Overzicht van de 4e ronde tot op heden:
Jesse - John Abercrombie / Dave Holland / Jack DeJohnette - Gateway (1975)
wcs - Cecil Taylor - Winged Serpent (Sliding Quadrants) (1984)
frankmulder - Jaga Jazzist - A Livingroom Hush (2002)
korenbloem - Anthony Davis - Episteme (1981)
Heemskerktollie - Frank Wright - Unity (1974)
The Scientist - Adam Lane, Ken Vandermark, Magnus Broo & Paal Nilssen-Love - 4 Corners (2007)
thejazzscène - John Surman - Road to Saint Ives (1990)
Jesse - John Abercrombie / Dave Holland / Jack DeJohnette - Gateway (1975)
wcs - Cecil Taylor - Winged Serpent (Sliding Quadrants) (1984)
frankmulder - Jaga Jazzist - A Livingroom Hush (2002)
korenbloem - Anthony Davis - Episteme (1981)
Heemskerktollie - Frank Wright - Unity (1974)
The Scientist - Adam Lane, Ken Vandermark, Magnus Broo & Paal Nilssen-Love - 4 Corners (2007)
thejazzscène - John Surman - Road to Saint Ives (1990)
0
geplaatst: 30 december 2008, 18:44 uur
thejazzscène schreef:
Zij die de link nog niet hebben ontvangen: PM aub.
Zij die de link nog niet hebben ontvangen: PM aub.
Dat heeft tot op heden weinig geholpen
Heeft er nog iemand een link in de doorstuuraanbieding? Ben erg benieuwd naar deze Europese spiritual free jazz...
0
thejazzscène
geplaatst: 30 december 2008, 18:51 uur
klaezman schreef:
Dat heeft tot op heden weinig geholpen Heeft er nog iemand een link in de doorstuuraanbieding? Ben erg benieuwd naar deze Europese spiritual free jazz...
Dat heeft tot op heden weinig geholpen
Heeft er nog iemand een link in de doorstuuraanbieding? Ben erg benieuwd naar deze Europese spiritual free jazz...Oké dat probleem is nu van de baan (hoop ik).
0
geplaatst: 30 december 2008, 21:11 uur
Eerste stukken van John Surman gehoord en dat was voor mij weer een nieuwe naam. Ik weet nu al dat dit een topper wordt. Mooi hoor!
0
thejazzscène
geplaatst: 1 januari 2009, 23:16 uur
Wat een verdeeldheid bij dit album.
Smaken verschillen blijkbaar.
Smaken verschillen blijkbaar.
0
geplaatst: 3 januari 2009, 23:50 uur
Heeft blabla overigens al iets in petto om het nieuwe jaar in te zetten?
(En wie wordt de volgende?)
(En wie wordt de volgende?
)
0
geplaatst: 4 januari 2009, 02:00 uur
Daar moet ik nog eens diep over nadenken, na 4 weken en 9 downloads heeft dit zeggen en schrijven 1 stem en 3 reakties opgeleverd, met zo weinig reakties vind ik het eigenlijk niet zo leuk om zomaar platen beschikbaar te stellen.
Ik verwacht geen uitgebreidde bespreking ofzo, hoeft ook niet positief te zijn maar een klein regeltje met goed of slecht of een stem geeft mij in ieder geval de voldoening dat er mensen naar hebben willen luisteren.
Dus.... voor degenen die hebben gereageerd bij het laatste album, bedankt!!
En voor diegenen die 'm wel heb gedownload maar verder niets hebben gedaan, het hangt van jullie af of ik doorga met het bonusalbum v/d maand.
Het is maar een kleine moeite om een stem uit te brengen, zeker als je bedenkt dat het gratis en voor niets is en dat het vaak platen zijn die moeilijk of niet verkrijgbaar zijn.
Ik vind het leuk om mensen kennis te laten maken met mijn muziek maar ik verwacht dan wel enige reaktie, vooral omdat ik nieuwsgierig ben naar wat globaal gelijkgestemden in smaak, zoals het JAVDW clubje, er van vinden.
Ik verwacht geen uitgebreidde bespreking ofzo, hoeft ook niet positief te zijn maar een klein regeltje met goed of slecht of een stem geeft mij in ieder geval de voldoening dat er mensen naar hebben willen luisteren.
Dus.... voor degenen die hebben gereageerd bij het laatste album, bedankt!!
En voor diegenen die 'm wel heb gedownload maar verder niets hebben gedaan, het hangt van jullie af of ik doorga met het bonusalbum v/d maand.
Het is maar een kleine moeite om een stem uit te brengen, zeker als je bedenkt dat het gratis en voor niets is en dat het vaak platen zijn die moeilijk of niet verkrijgbaar zijn.
Ik vind het leuk om mensen kennis te laten maken met mijn muziek maar ik verwacht dan wel enige reaktie, vooral omdat ik nieuwsgierig ben naar wat globaal gelijkgestemden in smaak, zoals het JAVDW clubje, er van vinden.
0
geplaatst: 4 januari 2009, 10:20 uur
Ik zal binnenkort reageren op je laatste album (dat ik niet eens van jou heb gedownload ). Ik heb hem al een paar keer beluisterd maar nog niet genoeg om een zinnig bericht neer te zetten. De indruk is tot nu toe in ieder geval positief. Voor de rest heb ik bij de vorige albums v/d maand volgens mij altijd een reactie neergezet. Hoe dan ook, ik waardeer het heel erg dat je elke maand weer eentje uitzoekt, want er zitten heel leuke dingen bij, en zelfs het eerste album uit dit topic dat ik gekocht heb (Jonas Hellborg).
). Ik heb hem al een paar keer beluisterd maar nog niet genoeg om een zinnig bericht neer te zetten. De indruk is tot nu toe in ieder geval positief. Voor de rest heb ik bij de vorige albums v/d maand volgens mij altijd een reactie neergezet. Hoe dan ook, ik waardeer het heel erg dat je elke maand weer eentje uitzoekt, want er zitten heel leuke dingen bij, en zelfs het eerste album uit dit topic dat ik gekocht heb (Jonas Hellborg). 
0
geplaatst: 4 januari 2009, 12:22 uur
ik loop een beetje achter met blabla zijn laatste maand album... maar voor de rest luister en beoordeel ik ze allemaal. zet er vaak een berichtje bij etc. maar het kan soms even duren. omdat ik vaak voor het album een maand neem om hem te beluisteren en soms kan het een maandje uitlopen. gebeurt met het jazz album van de week ook wel eens dat ik iets uit loop.
ik hoop dat je verder wilt gaan met je jazz album van de maand
ik hoop dat je verder wilt gaan met je jazz album van de maand
0
geplaatst: 4 januari 2009, 12:37 uur
Ik voel me wel aangesproken en moet bekennen dat ik een tikje gegeneerd de laatste keren naar het BAvdM heb gevraagd. Maar het zijn vaak zó'n vernieuwende dingen voor mij persoonlijk, dat ik niet meteen weet hoe ik ze zou moeten bespreken. Mooi vind ik ze vaak van meet af aan. Sterker nog: Unison, At The Five Spot & Aram Of The Two Rivers behoren tot de mooiste dingen die me in 2008 overkomen zijn. En ik besef me terdege hoe moeilijk het is om aan die pareltjes te komen (los daarvan, hoe ontdek je ze überhaupt?).
Scuzi dus, het zal niet aan mij gaan liggen dat er geen BAvdM meer komt. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben! Heb zojuist al in 't klein Dolphy besproken en zal spoedig proberen een vinger te leggen op de andere platen!
Scuzi dus, het zal niet aan mij gaan liggen dat er geen BAvdM meer komt. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben!
Heb zojuist al in 't klein Dolphy besproken en zal spoedig proberen een vinger te leggen op de andere platen!
0
geplaatst: 4 januari 2009, 13:07 uur
Ik hoop ook van harte dat je er mee verder gaat blabla, en jullie krijgen straks een nieuw jazz-album van mij...
0
geplaatst: 4 januari 2009, 15:05 uur
Nou, vooruit, jullie krijgen het voordeel van de twijfel
En ik heb weer een leuke verzonnen die ik wil delen.
Deze maand mogen jullie Dino Saluzzi/Anthony Cox/David Friedman - Rios beoordelen.
Een heerlijke warme en donkere plaat van de vrije tango grootmeester Saluzzi.
De plaat heeft een zeer aparte bezetting met bandoneon, bass en vibrafoon.
De mannen maken samen fantastische muziek, goed geimproviseerd en met grote oren naar elkaar luisterend om een groter geheel te maken dan de individuele deelnemers.
Hij staat nu te uploaden, pm me als je een linkje wilt.
En ik heb weer een leuke verzonnen die ik wil delen.
Deze maand mogen jullie Dino Saluzzi/Anthony Cox/David Friedman - Rios beoordelen.
Een heerlijke warme en donkere plaat van de vrije tango grootmeester Saluzzi.
De plaat heeft een zeer aparte bezetting met bandoneon, bass en vibrafoon.
De mannen maken samen fantastische muziek, goed geimproviseerd en met grote oren naar elkaar luisterend om een groter geheel te maken dan de individuele deelnemers.
Hij staat nu te uploaden, pm me als je een linkje wilt.
0
geplaatst: 4 januari 2009, 19:20 uur
Artiest: Baptiste Trotignon (piano)
Titel: Solo II
Opname: 2006
Na de zenuwachtige free-jazz-platen van de afgelopen weken, en het minimalistische spel van John Surman, acht ik de tijd rijp voor wat down-to-earth jazz. Ik speel namelijk al geruime tijd met het idee om jullie eens te doen kennismaken met de jonge Franse “jazz-god” Baptiste Trotignon, een jonge virtuoos met een uitstekend gevoel voor verfijnde lyriek, doorzeefd met een tikkeltje humor.
Veel grote successen heeft de man nog niet op zijn naam staan, behalve misschien zijn samenwerking met Stefano di Battista (was te zien op het Blue Note Records Festival in Gent, de wintereditie), en het feit dat hij prime-time wordt uitgezonden op Radio Klara. Dat laatste zegt uiteraard niet zo veel, behalve dat Trotignon ook in de smaak valt bij liefhebbers van klassieke muziek. Verwacht echter geen Mozartiaanse opgewektheid: als Trotignon al verward kan worden met enig componist, dan zijn het zeker laat-/post-romantici zoals Rachmaninoff.
Zoals de Franse traditie dat echter vereist, zullen we bij Trotignon geen loodzware thema’s aantreffen. De lichtvoetige covers (‘Como tu me voi’, ‘Love me tender’ en ‘Julia’) zijn het beste bewijs van het frivole karakter van deze jongeling, maar dat wil nog niet zeggen dat de uitwerking evenzeer gespeend moet zijn van diepere emoties – integendeel. Vooral in de langere nummers durft Trotignon als een duivel hameren op zijn klavier, nimmer uit het oog verliezend dat het harmonisch materiaal vooral dient om het thema melodisch te exploreren. Als het beginmotief eenmaal kwartslag gedraaid is, blijkt elke noot ook een trieste schaduwzijde te hebben.
Het was (denk ik) Zachary Glass die bij ‘The Solo Sessions’ van Bill Evans schreef dat je vanuit je zetel met een glaasje wijn moest genieten. Wie dat bij Baptiste Trotignon doet, zal er licht melancholisch van worden. Vrees echter niet voor een kater: Franse tristesse is altijd een stukje zoeter geweest dan overzeese melancholie.
En hier een interview uit de Standaard over zijn een concert dat Trotignon gaf in Brussel in 2004...
De Standaard schrijft:
BRUSSEL- In Frankrijk is hij al uitgeroepen tot het grootste pianotalent van de jongste twintig jaar. Dat hij zijn mannetje kan staan, bleek afgelopen week ook op zijn eerste Belgische concert, en je hoort het op zijn nieuwe, derde cd: Baptiste Trotignon 'Solo'.
In de prachtige Studio 1 van Flagey toonde hij meteen wie hij is: een klassiek geschoolde pianist die voor de jazz koos. Hij zag er nog een beetje uit als een koorknaap, maar zodra hij losbarstte in een virtuoze vertolking van zijn eigen ,,Youpala'', was dat verdwenen. Trotignon komt er graag voor uit dat hij een Fransman is. Zijn recital zat vol Franse invloeden.
Hij fraseerde moeiteloos. Met zijn twee vaardige, onafhankelijke handen plaatste hij prachtige lijnen boven elkaar, in verschillende tempo's nog wel. De lyriek vloeide rijkelijk. Soms werd hij te demonstratief, greep hij naar onnodige versieringen. Enige frivoliteit was hem ook niet vreemd. En bij momenten miste je een pakkende melodie. Vooral de Franse zwier waarmee hij de bouwstenen op elkaar stapelde, was verbluffend.
Het is opvallend hoezeer Trotignon invloeden van de Europese muziek en het Franse chanson in zijn muzikale taal heeft opgenomen. ,,Ik zoek naar een persoonlijke pianotaal. Dat heeft te maken met het eeuwige debat over oud en vernieuwend. Je moet respect hebben voor het erfgoed, maar ik wil er een persoonlijke toets aan toevoegen.''
Eerlijk zijn in wat je doet, is een andere voorwaarde volgens Trotignon. ,,Maatwerk waarin de emoties verdwijnen, vermijd ik. Als ik naar muziek luister en geraakt word, dan is het goed. Dan gebeurt er iets. Dat kan ook met cerebrale muziek. Muziek mag een melodie bevatten die zich vlot vasthaakt in het geheugen, maar ze mag ook complex zijn. Duke Ellington, bijvoorbeeld, was erudiet en toch populair. Of musici zoals Miles Davis, Keith Jarrett en Stan Getz.''
,,Ik vergelijk het graag met de keuken. Stel u een zeer geraffineerd gerecht voor van een grote kok. Hij kan je precies uitleggen hoe hij te werk is gegaan. En al ken je niets van die keukenwetenschap, toch smaakt het uitstekend. Als ik naar een cd luister, begin ik bijna vanzelf te analyseren. Maar de emotie die ik beleef, is voor mij dezelfde als voor een gewone luisteraar.''
Trotignon is zich bewust van de gevaren van zijn pijlsnelle opgang. ,,Om de drie maanden verschijnt er in het muziekwereldje wel een nieuw genie. De kunst in dit vak is het te laten duren. Ik ben 29, over twintig jaar ben ik nog maar 49. Ik heb dus nog veel dingen te doen. Al die loftuitingen en prijzen geven me moed en doen me plezier. Bovendien kan ik daardoor in betere omstandigheden werken. Maar dat wil niet zeggen dat ik gearriveerd ben. Een artiest die dat zegt, is dood.''
In de prachtige Studio 1 van Flagey toonde hij meteen wie hij is: een klassiek geschoolde pianist die voor de jazz koos. Hij zag er nog een beetje uit als een koorknaap, maar zodra hij losbarstte in een virtuoze vertolking van zijn eigen ,,Youpala'', was dat verdwenen. Trotignon komt er graag voor uit dat hij een Fransman is. Zijn recital zat vol Franse invloeden.
Hij fraseerde moeiteloos. Met zijn twee vaardige, onafhankelijke handen plaatste hij prachtige lijnen boven elkaar, in verschillende tempo's nog wel. De lyriek vloeide rijkelijk. Soms werd hij te demonstratief, greep hij naar onnodige versieringen. Enige frivoliteit was hem ook niet vreemd. En bij momenten miste je een pakkende melodie. Vooral de Franse zwier waarmee hij de bouwstenen op elkaar stapelde, was verbluffend.
Het is opvallend hoezeer Trotignon invloeden van de Europese muziek en het Franse chanson in zijn muzikale taal heeft opgenomen. ,,Ik zoek naar een persoonlijke pianotaal. Dat heeft te maken met het eeuwige debat over oud en vernieuwend. Je moet respect hebben voor het erfgoed, maar ik wil er een persoonlijke toets aan toevoegen.''
Eerlijk zijn in wat je doet, is een andere voorwaarde volgens Trotignon. ,,Maatwerk waarin de emoties verdwijnen, vermijd ik. Als ik naar muziek luister en geraakt word, dan is het goed. Dan gebeurt er iets. Dat kan ook met cerebrale muziek. Muziek mag een melodie bevatten die zich vlot vasthaakt in het geheugen, maar ze mag ook complex zijn. Duke Ellington, bijvoorbeeld, was erudiet en toch populair. Of musici zoals Miles Davis, Keith Jarrett en Stan Getz.''
,,Ik vergelijk het graag met de keuken. Stel u een zeer geraffineerd gerecht voor van een grote kok. Hij kan je precies uitleggen hoe hij te werk is gegaan. En al ken je niets van die keukenwetenschap, toch smaakt het uitstekend. Als ik naar een cd luister, begin ik bijna vanzelf te analyseren. Maar de emotie die ik beleef, is voor mij dezelfde als voor een gewone luisteraar.''
Trotignon is zich bewust van de gevaren van zijn pijlsnelle opgang. ,,Om de drie maanden verschijnt er in het muziekwereldje wel een nieuw genie. De kunst in dit vak is het te laten duren. Ik ben 29, over twintig jaar ben ik nog maar 49. Ik heb dus nog veel dingen te doen. Al die loftuitingen en prijzen geven me moed en doen me plezier. Bovendien kan ik daardoor in betere omstandigheden werken. Maar dat wil niet zeggen dat ik gearriveerd ben. Een artiest die dat zegt, is dood.''
En hier nog een review voor de eerste solo-plaat van Baptiste Trotignon...
PS: Het origineel gaat vergezeld van een bonus-dvd, die ik er helaas niet kan bijleveren. Maar wie in de wolken is, koopt het album natuurlijk…
Ik begin zo meteen met linkjes PM'en. Wie er binnen een half uur nog geen heeft, gelieve mij op de hoogte te stellen!
0
geplaatst: 4 januari 2009, 23:18 uur
Even een beetje spam, maar het is voor de goede zaak.
Nogal wat albums in het topic zijn van het ECM label. In de plaatselijke Boudisque hier staat sinds kort een enorme bak met ECM releases voor 3 voor 35 euro. Echt het grootste deel van de JAVDW op ECM stond er tussen; Louis Sclavis, Anat Fort, Terje Rypdal..
Dit is dus een actie van ECM zelf en het lijkt me dan dat je dit ook op andere plaatsen kan tegenkomen. Doe er je voordeel mee.
Nogal wat albums in het topic zijn van het ECM label. In de plaatselijke Boudisque hier staat sinds kort een enorme bak met ECM releases voor 3 voor 35 euro. Echt het grootste deel van de JAVDW op ECM stond er tussen; Louis Sclavis, Anat Fort, Terje Rypdal..
Dit is dus een actie van ECM zelf en het lijkt me dan dat je dit ook op andere plaatsen kan tegenkomen. Doe er je voordeel mee.
0
geplaatst: 5 januari 2009, 12:51 uur
unaej schreef:
dat Trotignon ook in de smaak valt bij liefhebbers van klassieke muziek.
dat Trotignon ook in de smaak valt bij liefhebbers van klassieke muziek.
Wel dat verbaast me niets. Ik heb zonet een deel gehoord en als eerste botte kwalificatie kwam bij me op: Boogiewoogie met links, Chopin met rechts. Echt gegrepen ben ik nog niet, maar het is duidelijk wat anders dan Evans inderdaad.
0
geplaatst: 5 januari 2009, 14:50 uur
sq schreef:
Even een beetje spam, maar het is voor de goede zaak.
Nogal wat albums in het topic zijn van het ECM label. In de plaatselijke Boudisque hier staat sinds kort een enorme bak met ECM releases voor 3 voor 35 euro. Echt het grootste deel van de JAVDW op ECM stond er tussen; Louis Sclavis, Anat Fort, Terje Rypdal..
Dit is dus een actie van ECM zelf en het lijkt me dan dat je dit ook op andere plaatsen kan tegenkomen. Doe er je voordeel mee.
Even een beetje spam, maar het is voor de goede zaak.
Nogal wat albums in het topic zijn van het ECM label. In de plaatselijke Boudisque hier staat sinds kort een enorme bak met ECM releases voor 3 voor 35 euro. Echt het grootste deel van de JAVDW op ECM stond er tussen; Louis Sclavis, Anat Fort, Terje Rypdal..
Dit is dus een actie van ECM zelf en het lijkt me dan dat je dit ook op andere plaatsen kan tegenkomen. Doe er je voordeel mee.
Eveneens bij Spui records in Den Haag. ECM's voor 6 tot 10 euro. Eenmalige partij, de krenten zijn helaas al uit de pap gevist (mede door ontergetekende, hehehe)
0
geplaatst: 7 januari 2009, 13:33 uur
Het wordt nog al eens gezegd: Jazz is muziek voor muzikanten. Ik spreek dat vaak tegen met de een andere dooddoener: Jazz is muziek voor liefhebbers en mensen met smaak.
Maar bij het laatste bonusalbum van blabla blijkt de eerste stelling toch langzaam waarheid te worden:
Blabla is een wannabe bassist
Heemskerktollie is een wannabe saxofonist
Unaej is een wannabe pianist die af en toe door een sax blaast
Ondergetekende is ook een wannabe bassist en wannabe gitarist en heel af en toe adem ik wel eens door een tenorsax (spelen is er nog een te goed woord voor)
Een JAVDW-jazzgroepje lijkt op papier haast een mogelijkheid. Nog meer deelnemers die een instrument bespelen?
Maar bij het laatste bonusalbum van blabla blijkt de eerste stelling toch langzaam waarheid te worden:
Blabla is een wannabe bassist
Heemskerktollie is een wannabe saxofonist
Unaej is een wannabe pianist die af en toe door een sax blaast
Ondergetekende is ook een wannabe bassist en wannabe gitarist en heel af en toe adem ik wel eens door een tenorsax (spelen is er nog een te goed woord voor)
Een JAVDW-jazzgroepje lijkt op papier haast een mogelijkheid. Nog meer deelnemers die een instrument bespelen?
0
thejazzscène
geplaatst: 7 januari 2009, 13:35 uur
Haha, ik kan een beetje drummen met Chinese stokjes.
0
geplaatst: 7 januari 2009, 14:24 uur
Jahh, ik heb van m'n 7e tot m'n 15e gedrumd, daarna piano gespeeld en heb mezelf saxofoon aangeleerd (niveau carnaval )
Ga na m'n aanstaande verhuizing weer aan de piano beginnen, want destijds was ik nog niet zo verknocht aan de jazz.
)Ga na m'n aanstaande verhuizing weer aan de piano beginnen, want destijds was ik nog niet zo verknocht aan de jazz.
0
geplaatst: 7 januari 2009, 15:13 uur
aangezien ik blijkbaar z'n beetje de enige ben die niet aans weet hoe je een instrument vast houd.... Bied ik mijzelf zeker aan als: Manager/ roadie, de bands eerste groupie en andere opvullende aktiviteiten.
0
geplaatst: 7 januari 2009, 16:18 uur
korenbloem is niet alleen!
Ik kan ook niets anders dan luisteren! Krijg evenwel regelmatig te horen dat het onbestaanbaar is dat ik niets speel. Veel verder dan af en toe gevraagd DJ (en ook dat zonder spullen - ik neem alleen platen en CD´s mee) doe ik echter niets uitvoerends met muziek.
Ik kan ook niets anders dan luisteren! Krijg evenwel regelmatig te horen dat het onbestaanbaar is dat ik niets speel. Veel verder dan af en toe gevraagd DJ (en ook dat zonder spullen - ik neem alleen platen en CD´s mee) doe ik echter niets uitvoerends met muziek.
0
geplaatst: 7 januari 2009, 16:22 uur
En ik speel inmiddels zo'n 16 jaar blokfluit. Ik kan alleen (nog) niet echt improviseren; ben redelijk afhankelijk van bladmuziek... Jullie zullen begrijpen dat ik dat stukje basblokfluit van Keith Jarrett in The Survivors' Suite erg cool vind.
* denotes required fields.