Throbbing Gristle - Part Two: The Endless Not (2007)

Nog steeds hetzelfde als altijd, hoogstens doet het me iets meer denken aan Current 93. Ik geef een *3.

Minder extreem als vroeger, maar er staan wel een paar interessante dingen op. Rabbit Snare is een mooie, lome, jazzy nachtclubachtige song.

Dit is een rariteitenkabinet. Dit moeten wel de meest geflipte gozers zijn die je maar voor kunt stellen en daarom heb ik het maar gekocht. Ik ben er naar op zoek gegaan na wat stukken gehoord te hebben op Kink Fm bij x-rated. Ik luister er niet zo vaak naar, het is insane. Misschien moet het wat groeien, een jaar of 20, maar ik kan er niet direct aan wennen. Het heeft zo' n rare sfeer dat ik het niet op kan zetten als mijn vriendin er is, of wie dan ook. Eigenlijk wel grappig, als mensen je dit horen luisteren menen ze direct dat er iets met je aan de hand is. Dit is psychotisch, absurd, niet gezond, en daarom kunst van de bovenste plank. Als je dit kan spelen en een ´gewoon´ leven kunt leiden zonder mensen uit elkaar te hakken is er maar één mogelijkheid en ben je kunstenaar. Ik vind het moeilijk dit te beoordelen omdat het zo weerzinwekkend is maar als ik de graad van het kunstgehalte moet raden, en zo zal ik er naar moeten leren luisteren, omdat het meer muziektheater is, drama, niet voor de ongeoefende luisteraar, is het een hoogstaand werk en in die zin...heel bijzonder en mooi, spacey, psychedelisch, weird, en soms wat eng. Het is een plaat met natuurlijk veel electronics en inderdaad hier en daar wat Jazz. Het is hetzelfde als kijken naar abstracte kunst, als je er niks in kunt zien, jezelf er niet in kunt verplaatsen kunnen veel mensen het ook niet waarderen. Het is een opzichzelf staande performance, een verhaal, op een podium. Dat vind ik het moeilijke aan deze plaat, het heeft niets met mij te maken, het wil mij niet beinvloeden, het is mijns inziens niet bedoeld als sfeermaker maar meer als cinema. Daarom is het ook zo moeilijk om naar te luisteren. We zijn snel geneigd de muziek op onszelf te betrekken en ons te laten beinvloeden door de muziek. Het is de kunst het los van jezelf te zien.

Live vind ik het toch heel wat interresanter.

Ik weet niet of je in een bepaalde stemming moet zijn om dit te waarderen, maar waarempel begint het kwartje na een paar pogingen te vallen.

Throbbing Gristle kende ik alleen van Hamburger Lady, en deze een keer op de gok gekocht, maar kon me zeker niet meteen bekoren.

Voor wat betreft de beschrijving van dit werk verwijs ik naar de bovenstaande recensie van TJN, die mijns inziens de lading dekt.

Heel indrukwekkend pallet aan vervreemdende geluiden. Aardedonker, niets ontziend en ook zeker niet voor overdag bij de afwas maar over de gehele speelduur (67 minuten, toch niet niks) boeiend en uitdagend.

Deze zou nog wel eens kunnen klimmen in mijn achting.

Altijd goed om vervelend bezoek mee de deur uit te jagen ! briljante plaat