Powerwolf - The Sacrament of Sin (2018)

Het nummer Demon's are a girl's best friend staat op youtube klinkt zoals je het van de heren kunt verwachten.
POWERWOLF - Demons Are A Girl's Best Friend (Official Video) | Napalm Records - YouTube

Mijn review op Zware Metalen

Op de vraag of iemand de nieuwe CD van Powerwolf wilde recenseren bleef het lang angstvallig stil op de burelen van Zware Metalen. Ik moet bekennen dat ook ik niet direct warmliep voor deze recensie en dat ik de band alleen ken van een handvol festivaloptredens waarbij ik doorgaans – als ware het een pavlovreactie – naar de bar snel voor een biertje en ander vertier zoek. Dit keer echter probeer ik eens over mijn eerdere oordelen heen te stappen om de laatste worp van de band aan een luistersessie te onderwerpen.

Getuige het succes van de afgelopen twee albums in de verkoopcharts in Duitsland en Tsjechië weten de zelfverklaarde hogepriesters van de heavy metal steeds meer zieltjes voor zich te winnen. Om dit succes met The Sacrament Of Sin verder uit te breiden hebben de heren naar eigen zeggen hun kenmerkende geluid behouden en tegelijkertijd hun meest gedurfde en avontuurlijkste album tot nu toe opgenomen.


Tijdens openingsnummer Fire & Forgive – een strak door dubbele bassdrums voortgedreven powermetalnummer met een aanstekelijk en opzwepend refrein – lijkt het er vooral op dat de band op het nieuwste album de lijn van de vorige albums vooral doortrekt. Vanaf het navolgende Demons Are A Girl’s Best Friend gaat het gaspedaal echter consequent iets minder diep en volgen een aantal midtempo nummers waarbij vooral Incense & Iron opvalt door het krachtige refrein. Dit nummer zal het ongetwijfeld goed doen op de aankomende festivals. Met het sterke Where The Wild Wolves Have Gone volgt een heuse powermetalballad, een noviteit voor de band. Op de tweede helft van het album gaat het gemiddelde tempo langzaamaan weer terug naar vertrouwde Powerwolf-snelheden.

Op het eerste gehoor biedt Powerwolf met The Sacrament Of Sin weinig nieuws in vergelijking met het eerdere repertoire en is er van enig avontuur – op de eerder genoemde ballad na – geen sprake. Toch ligt het tempo over het algemeen iets lager dan gebruikelijk om meer ruimte voor dynamiek te geven binnen de nummers. Daarnaast heeft de band – na jarenlang met Frederik Nordström te hebben gewerkt – Jens Bogren als producer aangetrokken. Hij heeft dit album een iets gepolijster geluid meegegeven. Al met al geen schokkende veranderingen en fans van de band kunnen dit album dan ook gerust aanschaffen. Veel nieuwe fans zullen er wellicht niet mee gewonnen worden, maar ik zal dit album zeker vaker over de speakers laten galmen. En de volgende keer dat ik de band tegenkom op een festival stel ik mijn bezoek aan de bar uit om de band ook live een nieuwe kans te geven.

Het welbekende Powerwolf-geluid zal niet snel veranderen, denk ik. Na door de voorganger razend enthousiast te zijn geworden zijn alle pogingen om eerdere albums te beluisteren begroet en geëindigd met een nummer dat zo op die nieuwste had kunnen staan. Nu dan de opvolger, en wederom word ik niet echt verrast. De band heeft een imposant geluid, en wie de daarin gebreide songs goed kan hebben, die zal hier ook weer geen buil aan vallen. Met 'Demons Are a Girl's Best Friend' en 'Killers with the Cross' hebben ze immers weer hele aanstekelijke oorwurmen, en het album is vrij onderhoudend en vakkundig in elkaar geflanst. Wel vind ik de tweede helft een aanzienlijk stuk minder sterk, helaas, waardoor ik de voorganger toch zou prefereren, mocht ik een keuze moeten maken.

Bij het laatste Powerwolf-album van deze marathon (ik weiger sowieso dat coveralbum te beluisteren) gebeurt er iets bijzonders: ik vind twee nummers daadwerkelijk goed. Wonderbaarlijk (of totaal niet, hoe je het bekijkt...) zijn het in beide gevallen ballads, want Where The Wild Wolves Have Gone en Stossgebet doen me beiden best wel wat. Blijkt de band toch op het best te zijn als men doorheeft dat een album met afwisseling beduidend beter werkt dan een plaat waar alles hetzelfde voortraast. Bij vlagen daarmee beduidend softer, maar ook beter.

Verder blijkt dat Powerwolf's populariteit voor mij alleen te begrijpen is vanuit de gedachte dat mensen echt graag alleen willen meelallen. Dan zit je bij power metal helemaal goed, dat zal ik meteen toegeven, maar ik verlang toch echt meer dan alleen Latijnse kreten uitschreeuwen.

Eindstand:
1. Bible Of The Beast 3.5*
2. The Sacrament Of Sin 3*
3. Preachers Of The Night 3*
4. Blessed & Possessed 2.5*
5. Blood Of The Saints 2.5*
6. Lupus Dei 2*
7. Return In Bloodred 1.5*
Gemiddelde: 2,57*

Het valt nog een tikje mee, omdat er zowaar wat gevarieerd wordt met het tempo en er zelfs ruimte is voor kalme melodieuze stukken waarin niet al te veel geschreeuwd wordt. Bij vlagen een beetje popmetal zelfs. Ik blijf de indruk houden dat de band alles doet om een zo groot mogelijk publiek te trekken en daar ver voor gaat. Verder weer veel (zelf)plagiaat). Het stoort wat minder dan de meeste platen, maar veel positiever gaat het niet worden. Vreselijk overschatte band.


Eindstand:
1. Bible Of The Beast
2. The Sacrament Of Sin
3. Blood Of The Saints
4. Preachers Of The Night
5. Blessed & Possessed
6. Lupus Dei
7. Return In Bloodred

Maar om dan het hele subgenre daar tot te reduceren...

Van de populariteit van PowerWolf is op MusicMeter trouwens weinig te merken. Nergens meer dan 24 stemmen voor een album. Hun nieuwste album (van vorig jaar) heeft op dit moment zelfs maar 1 stem.

The Sacrament of Sin is het enige album dat ik van deze Duitsers heb. Bevalt me prima maar geen behoefte aan meer.

Ach, ik ben dol op power metal hoor, maar het is een genre dat zich goed leent voor dronken meezingen. Daar ben ik heel erg blij mee, maar in het geval van Powerwolf heb ik het idee dat we een simplistisch dieptepunt binnen het genre bereikt hebben.

Daarmee doe je Sabaton wel tekort .

Ik heb beide bands live gezien en ben bij beiden weggelopen, maar ik vrees op het moment dat ik Powerwolf nog erger vind. Voorlopig heb ik geen zin om een Sabaton marathon te doen, tenzij Ruud weer besluit dat hij een hekel aan me heeft XD

In mijn "ontdekkingstocht" naar Europese powermetal heb ik dit beluisterd. Pffffff wat een infantiele bedoeling is dit zeg, wat een gruwelijke teksten en meezingrefreintjes. Nee, ik kom er steeds meer achter dat powermetal niet echt mijn ding is (uitzonderingen daargelaten) maar zo debiel en infantiel als dit heb ik het nog niet gehoord.

Met de kennis van nu wekt het toch wel enige verbazing dat lennert of Ruud het destijds niet van jou hebben afgepikt.

Wij schrijven voor Metalfan, niet voor Zware Metalen

Ah ja , ik weet
Exodus - Blood In Blood Out (2014)

Maar tegenwoordig bijna nooit meer reviews toch ?

Haha, snort in, spit out.

Nee, gek genoeg kom ik er gewoon niet aan toe. Het kriebelt wel nog steeds. Met name het interviewen vond ik altijd erg leuk. Maar goed, off topic..

Dit is Powerwolf puur. Prima album.