Jonathan Jeremiah - Good Day (2018)

99% wat er op de radio, in mijn geval luister ik altijd radio 2, gedraaid wordt vind ik verschrikkelijk. Elke keer als Good Day voorbij komt geef ik een slinger aan de volumeknop.
Heerlijke lome psychedelische soul. Ik ken Jonathan Jeremiah's muziek verder niet maar als het hele album zo klinkt beloofd dat wat.
Aanvankelijk dacht ik dat Jonathan een donkere (gekleurde) zanger was aan zijn stemgeluid te horen. ?

Als je het zo verschrikkelijk vind waarom luister je dan naar zo'n zender? Ik heb nog wel paar tips hoor.

Dat kwartiertje in de auto?

Jep!

A Solitary Man is alweer 7 jaar oud. Ik heb dat album toen echt heel vaak gedraaid en kon er geen genoeg van krijgen. Niks nieuws onder de zon, maar wel verslavend lekker. Ook live was het wel een feestje. De opvolger was ook nog prima, maar nummer drie deed me al een stuk minder. Niet vreemd dus dat ik nu nietheel erg uitkeek naar Good Day.

Maar hey, dit is er dan toch wel eentje die ik ook weer niet helemaal links wil laten liggen. Met die soul-stem zal het nog wel goed zitten. Zijn de nummers nog een beetje pakkend?

jazeker, maar dit gaat niet de impact hebben zoals met het debuut ook al doet het er kwalitatief niet voor onder. We zijn verder in de tijd. Jonathan was toen mijn snoepje van de week en hij blijkt een blijvertje. Leuk om zo af en toe eens te horen. Niks mis met Good Day, maar momenteel duik ik wel wat liever terug de tijd in. Ook nog genoeg moois om te ontdekken. Dan mag Jonathan daar af en toe tussendoor zweven, en met nummers als Deadweight en Hurt No More die aan Portishead doen denken is het toch best behoorlijk genieten.

Zijn debuut vond ik destijds geweldig, maar na aardig wat draaibeurten ging het toch tegenstaan. Ik heb dan ook de twee opvolgers aan mij voorbij laten gaan. Deze weer een kans gegeven en wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb. Hij bevalt me prima. Houdbaarheids datum maar afwachten.

Vond zijn voorgoed albums altijd redelijk maar vaak wel voorzien van enkele liedjes die ver boven redelijk uitstaken. Denk bv het nummer Arms van het album Jonathan Jeremiah - Oh Desire (2015). Buitencategorie. Dit albums vind in z’n geheel een stuk aantrekkelijk en dus eigenlijk best goed. Wel even over gedaan om te laten bezinken en aardig wat draaibeurten gegeven. Zijn stem vind ik echt een van de beste die ik in dit genre ken.

De man heeft een mooie sound, maar er staan een paar te veel inwisselbare nummers op naar mijn smaak

Geen plaat om steil van achterover te vallen, maar wel om regelmatig op te zetten.

Bijna geen muziek zo toegankelijk als dat van Jonathan Jeremiah. Wat het dan toch extra aandacht geeft is de mooie stem van Jeremiah die het inkleurt. Ook Good Day is daar wederom geen uitzondering op. Wederom een ontspannen, bijna zomerse plaat van zijn hand met genoeg interessante songs. Neem het fluitje op Mountain of de strijkers op Deadweight, je kan je er geen buil aan vallen.

Op zijn nieuwe singel "Horsepower for the streets" doet zijn stem mij, af en toe, denken aan Ray Charles. Meer mensen met die associatie? Goeie singel.

Vanwege mijn enthousiasme over zijn nieuwste plaat heb ik afgelopen week deze voorganger nog eens in de herhaling gedaan om te checken of ik er helemaal naast zat.
Opvolger Horsepower lijkt mij op een 2e poging om met een vergelijkbare sfeer van de eerste 4 (beste) nummers nu wel een totaal sterk album te maken. Na die start word Good Day onsamenhangend, op het slome en saaie af, en kan het mijn aandacht niet vast houden.

Hij is deze dagen in Nederland!


Sep 28,
Nijmegen, Netherlands
De Vereeniging

Sep 29,
Amsterdam, Netherlands
Paradiso

Oct 1,
The Hague, Netherlands
Paard

Oct 2,
Groningen, Netherlands
SPOT / De Oosterpoort

Best een erg mooi album, Jonathan heeft een heel mooie stem en misschien zijn niet alle nummers even sterk het luistert wel gemakkelijk weg.
Maar het is vooral zijn stemtimbre dat mij ten zeerste kan bekoren.

Zo'n drie jaar geleden kocht ik bij een vintagewinkel een tweedehands vinylreiniger en pas vanavond heb ik die eens gebruikt: er staan twaalf elpees te drogen. Het ding is knaloranje in jaren '70-stijl en 'Made in West-Germany', oftewel van vóór 1990. Good Day van Jonathan Jeremiah speelde bij de schoonmaak als passende soundtrack.

Nu ik zijn oeuvre in chronologische volgorde draai, valt op dat dit de eerste is met dat vroege jaren '70-basgeluid (David Page) en met de dames in het achtergrondkoortje in ruimtelijke galm. Nostalgisch en warm zoals ik het graag hoor.
Op Good Day (het titelnummer een heerlijke opener) staat het enige nummer van hem waar ik niks aan vind: het gefluit in Mountain... Ik sla track 2 dus over, op cd geen enkele moeite, en laaf me aan de overige tien nummers. Hiervan bevalt Deadweight extra goed vanwege de tempowisseling halverwege, die het lange nummer helemaal áf maakt. Ook valt pianoballade No-One op, een prachtige ode aan zijn vrouw.

Jeremiah is wederom wars van vernieuwing, maar liedjes schrijven kán hij en zijn stem is prachtig, mede omdat hij steevast zo ontspannen zingt. Daarbij vaak een (ditmaal naamloos) orkest onder leiding van Ben Trigg met de grootste rol voor de strijkers. Soms drumt Shawn Lee strak en sober als een drummachine zoals in het gebroken-hart-lied The Stars Are Out en het prachtig naar een climax toegroeiende Shimmerlove.
In slotlied Yes in a Heartbeat excelleert Jeremiah met snel tokkelen op zijn akoestische gitaar, waarmee de echo van Nick Drake klinkt. Anders dan bij die veel te jong overleden troubadour voegt Jeremiah er wederom een romantische tekst aan toe en al spoedig zijn daar weer de strijkers.

Ongetwijfeld voor sommigen te volgestopt, maar door Jeremiah ben ik juist voor dat typische geluid van de vroege jaren '70 gevallen. Soms is retro erg lekker, net als mijn Schallplatten-Waschgerät.