Ray Davies - Our Country (2018)

Ray houdt de pas erin, die Americana pony kan wel een rondje door de corral

Our Country is op single verschenen Audio - YouTube

Het vorige album heb ik nog 10x beluisterd benieuwd of deze meer of minder bevalt. De nieuwe single klinkt wat naïef / roze bril met betrekking tot Amerikaanse geschiedenis.

Wederom een thematisch album an Ray Davies. Americana was/is een zeer genietbaar album, en ook deze keer met The Jayhawks als begeleidingsgroep. Ik heb begrepen dat het zeer zeker niet een restjesalbum is.
Oklahoma USA is een rerecording, het origineel staat op het Kinksalbum Muswell Hillbillies uit 1971. The Real World was ook al bekend, want is ook te vinden op Working Man's Cafe van Davies uit 2007. Net als Oklahoma USA een rerecording.

Even de eerste vijf nummers beluisterd en dit klinkt niet verkeerd, aangenaam verrast.

Gisteren beluisterd van begin tot eind en ik moet zeggen dat ik van deel twee nu al een iets positievere indruk heb dan van de voorganger. En die was al heel aardig. Kom er nog op terug.

Ray Davies zwerft als een oude mellow cowboy door de Americana geschiedenis, vol melancholie over vroeger.

Het tweede deel uit de serie albums met een Country smaakje klinkt meer als een compleet verhaal waar hij een uur voor nodig heeft om te vertellen. Vergelijkbaar met het vorige album alleen had die iets meer variëteit is mijn indruk na de eerste beluistering van de opvolger Act II. De sfeer en stijl van de nummers zitten dichter bij elkaar ten koste van het Rock gehalte. Hierdoor is deze vooral boeiend het eerste half uur maar daarna verslapt mijn aandacht. Country / Americana is nooit echt mijn ding geweest en ik had al moeite met de lengte van Ray's vorige Americana album en nu nog meer.

Ook de invalshoek is wat onwennig. Ray presenteert zich als een soort immigrant van de "British Invasion" die met hun Rock muziek de mooie harmonie in het Americana-land verstoren. Originele verwijzing naar de huidige discussiepunten in de Amerikaanse politiek? Maar mij wordt niet goed duidelijk of Ray nu in de huid kruipt van een wat naïef personage of dat het zelfreflectie is op zijn eigen aandeel in die geschiedenis. Zijn oude band The Kinks wordt ook benoemd en hoe ze voor 4 jaar verbannen werden uit de VS om vervolgens na hun piekperiode terugkeren. Het maakt de nummers meer interessant maar echt wijzer wordt je er niet van. Maar misschien ontgaat mij een deel van het verhaal of de waarde van bepaalde details. De lengte van het album zit dan het verhaal in de weg voor iemand zoals ik die af en toe eens wat Country / Americana luistert maar een uur te lang vindt.

Gemengde gevoelens dus bij dit album, betwijfel dan ook om dit vaker dan 2 a 3 keer aan te horen. Ray is verder goed bij stem en muzikaal is het ook prima.

Ja, ik heb altijd al een zwak voor de muziek van Ray Davies gehad. Sinds de tweede helft van de jaren 60. Op de lagere school was het de enige band waar ik meerdere singletjes van had, allemaal dankzij Termeulen in Rotterdam dat een beperkt aantal singles verkocht voor 0,59 ouderwetse centen. Dat was een bedrag dat mijn moeder me wel eens wilde toestoppen.

Nieuw werk is dus altijd iets om naar uit te zien. Na het uiterst verrassende 'Americana' vorig jaar waren de verwachtingen zelfs hoog gespannen. In mijn ogen maakt Davies het ook helemaal waar. Zijn relatie met de Verenigde Staten wordt vanaf de vroege jaren 50 uit de doeken gedaan. Het start, zoals bij vrijwel alle jongetjes (vroeger?) met cowboys and indians, het goede dat het kwade bevocht in de vorm van rechtschapen cowboys als John Wayne. (We kenden geen context.) Het verhaal van The Kinks die de V.S. veroveren als onderdeel van The British Invasion. Het toeren en de verhalen onderweg, tot aan de overval in New Orleans die Ray Davies ook van het leven had kunnen beroveren.

Dat alles voorzien van muziek die misschien wel meer dan ooit laat horen waarmee hij is opgegroeid. Pré rock and roll (en wat Chuck Berry). Muziek die allemaal voor mijn tijd ligt en ik meer associeer met mijn ouders generatie. Op zich niets vreemds voor Ray Davies, want hij putte altijd al uit veel meer bronnen dan rock and roll en beat. Het is de charme van Davies die maakt dat ik er graag naar luister. Hem zelfs een zekere oubolligheid vergeef, waar die er af en toe zeker insluipt. Zijn stem klinkt zo prettig, rustgevend zelfs. Dat geldt ook voor de andere stemmen op het album, waaronder ex-vrouw Chrissie Hynde. De afwisseling met rock en New Orleans swing maakt het album muzikaal nog interessanter. Americana II gaat nog iets dieper dan deel een en toont aan hoe geïnspireerd de man geweest moet zijn bij het maken er van. De enige, echte Mushwellhillbilly boy.

De samenwerking met The Jayhawks is wederom perfect. Ik zou zeggen ga zo door, maar eerst komt er (of toch niet?) een The Kinks reünie aan. Zit ik daar op te wachten? Nee, niet meer. Ga ik er heen? Ja, natuurlijk, als het maar even kan. Nog één keer meezingen met alle hits.

In de tussentijd is de karrenvracht aan nummers op American I en II een prachtige uitbreiding van 's mans oeuvre. Twee prima platen, die ik nog vaak ga draaien.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:

http://wonomagazine.blogspot.com/2018/08/our-country-americana-act-ii-ray-davies.html

Er is ook een boek verschenen onder de titel Americana. Ik heb het net in huis, nog niet gelezen. Misschien dat het antwoorden geeft op je vragen, E-Clect-Eddy?