Ray Davies - Our Country (2018)
Alternatieve titel: Americana Act II
mijn stem
8 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock / Country
Label: Sony
-
Our Country (3:14)
-
The Invaders (2:29)
-
Back in the Day (2:41)
-
Oklahoma USA (4:11)
-
Bringing Up Baby (3:10)
-
The Getaway (5:24)
-
The Take (4:59)
-
We Will Get There (3:47)
-
The Real World (3:40)
-
A Street Called Hope (3:22)
-
The Empty Room (3:20)
-
Calling Home (2:36)
-
Louisiana Sky (2:19)
-
March of the Zombies (2:59)
-
The Big Weird (3:35)
-
Tony and Bob (1:10)
-
The Big Guy (3:33)
-
Epilogue (1:16)
-
Muswell Kills (3:19)
0
geplaatst: 3 september 2018, 14:12 uur
Ja, ik heb altijd al een zwak voor de muziek van Ray Davies gehad. Sinds de tweede helft van de jaren 60. Op de lagere school was het de enige band waar ik meerdere singletjes van had, allemaal dankzij Termeulen in Rotterdam dat een beperkt aantal singles verkocht voor 0,59 ouderwetse centen. Dat was een bedrag dat mijn moeder me wel eens wilde toestoppen.
Nieuw werk is dus altijd iets om naar uit te zien. Na het uiterst verrassende 'Americana' vorig jaar waren de verwachtingen zelfs hoog gespannen. In mijn ogen maakt Davies het ook helemaal waar. Zijn relatie met de Verenigde Staten wordt vanaf de vroege jaren 50 uit de doeken gedaan. Het start, zoals bij vrijwel alle jongetjes (vroeger?) met cowboys and indians, het goede dat het kwade bevocht in de vorm van rechtschapen cowboys als John Wayne. (We kenden geen context.) Het verhaal van The Kinks die de V.S. veroveren als onderdeel van The British Invasion. Het toeren en de verhalen onderweg, tot aan de overval in New Orleans die Ray Davies ook van het leven had kunnen beroveren.
Dat alles voorzien van muziek die misschien wel meer dan ooit laat horen waarmee hij is opgegroeid. Pré rock and roll (en wat Chuck Berry). Muziek die allemaal voor mijn tijd ligt en ik meer associeer met mijn ouders generatie. Op zich niets vreemds voor Ray Davies, want hij putte altijd al uit veel meer bronnen dan rock and roll en beat. Het is de charme van Davies die maakt dat ik er graag naar luister. Hem zelfs een zekere oubolligheid vergeef, waar die er af en toe zeker insluipt. Zijn stem klinkt zo prettig, rustgevend zelfs. Dat geldt ook voor de andere stemmen op het album, waaronder ex-vrouw Chrissie Hynde. De afwisseling met rock en New Orleans swing maakt het album muzikaal nog interessanter. Americana II gaat nog iets dieper dan deel een en toont aan hoe geïnspireerd de man geweest moet zijn bij het maken er van. De enige, echte Mushwellhillbilly boy.
De samenwerking met The Jayhawks is wederom perfect. Ik zou zeggen ga zo door, maar eerst komt er (of toch niet?) een The Kinks reünie aan. Zit ik daar op te wachten? Nee, niet meer. Ga ik er heen? Ja, natuurlijk, als het maar even kan. Nog één keer meezingen met alle hits.
In de tussentijd is de karrenvracht aan nummers op American I en II een prachtige uitbreiding van 's mans oeuvre. Twee prima platen, die ik nog vaak ga draaien.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:
http://wonomagazine.blogspot.com/2018/08/our-country-americana-act-ii-ray-davies.html
Nieuw werk is dus altijd iets om naar uit te zien. Na het uiterst verrassende 'Americana' vorig jaar waren de verwachtingen zelfs hoog gespannen. In mijn ogen maakt Davies het ook helemaal waar. Zijn relatie met de Verenigde Staten wordt vanaf de vroege jaren 50 uit de doeken gedaan. Het start, zoals bij vrijwel alle jongetjes (vroeger?) met cowboys and indians, het goede dat het kwade bevocht in de vorm van rechtschapen cowboys als John Wayne. (We kenden geen context.) Het verhaal van The Kinks die de V.S. veroveren als onderdeel van The British Invasion. Het toeren en de verhalen onderweg, tot aan de overval in New Orleans die Ray Davies ook van het leven had kunnen beroveren.
Dat alles voorzien van muziek die misschien wel meer dan ooit laat horen waarmee hij is opgegroeid. Pré rock and roll (en wat Chuck Berry). Muziek die allemaal voor mijn tijd ligt en ik meer associeer met mijn ouders generatie. Op zich niets vreemds voor Ray Davies, want hij putte altijd al uit veel meer bronnen dan rock and roll en beat. Het is de charme van Davies die maakt dat ik er graag naar luister. Hem zelfs een zekere oubolligheid vergeef, waar die er af en toe zeker insluipt. Zijn stem klinkt zo prettig, rustgevend zelfs. Dat geldt ook voor de andere stemmen op het album, waaronder ex-vrouw Chrissie Hynde. De afwisseling met rock en New Orleans swing maakt het album muzikaal nog interessanter. Americana II gaat nog iets dieper dan deel een en toont aan hoe geïnspireerd de man geweest moet zijn bij het maken er van. De enige, echte Mushwellhillbilly boy.
De samenwerking met The Jayhawks is wederom perfect. Ik zou zeggen ga zo door, maar eerst komt er (of toch niet?) een The Kinks reünie aan. Zit ik daar op te wachten? Nee, niet meer. Ga ik er heen? Ja, natuurlijk, als het maar even kan. Nog één keer meezingen met alle hits.
In de tussentijd is de karrenvracht aan nummers op American I en II een prachtige uitbreiding van 's mans oeuvre. Twee prima platen, die ik nog vaak ga draaien.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog:
http://wonomagazine.blogspot.com/2018/08/our-country-americana-act-ii-ray-davies.html
* denotes required fields.
* denotes required fields.