The Style Council - Our Favourite Shop (1985)

Lekker album met Boy Who Cried Wolf, Walls Come Tumbling Down en Shout to the Top als mooie uitschieters. 4*

Gewoon een lekker relaxed album. Voor The Jam liefhebbers was het even schrikken dat nieuwe bandje van Paul Weller, maar van mij mag hij !

..en our favourite shop scheen dan de Bijenkorf te zijn. Tenminste, dat meen ik me te herinneren uit interviews die er destijds gegeven werden.
Paul (of die andere) scheen daar zijn overhemden te kopen.

Luister ik vandaag eens naar The Smiths op het werk (cd: Queen Is Dead). Komt er een collega van zo'n bovenliggende generatie binnenstormen: "The Smiths! Dat is oud!! Weet je wat nog beter was? The Style Council!". Nou, ik geloof er niets van nu ik het even opzoek en het gemiddelde aanschouw...

Ik ben een fan van Weller (zowel in Jam als Style Council als solo). Ken de Smiths ook maar die vergelijking gaat voor mij niet op. Style council zet ik op om vrolijke buien te ondersteunen, Smiths is eerder voor de depressievere periodes. Beiden leuk maar heeeeel anders.

Het nummer Walls Come Tumbling Down wordt nu gebruikt bij de Telford reclame. Al de 2de keer dat de reclame industrie muziek van Paul Weller gebruikt hij wordt niet vergeten. Vorig jaar had hij een optreden in Groningen kon ik niet heen, vond ik wel jammer.
Volgende keer maar weer.

Zoals wel vaker wist Paul Weller met dit bandje zijn publiek weer te boeien, geen wonder als je deze beklijvende deuntjes hoort. Prachtig gewoon!
Walls Come Tumbling Down is meesterlijk!!

****

Ik ben toch niet zo enhousiast over dit album. Dit zou het beste zijn van de Style Council? Natuurlijk staan er verdienstelijke nummers op van hitmaker Weller, maar toch vind ik een aantal nummers vrij ´niksig´ of in elk geval te zwak voor het predikaat ´style´. Het openingsnummer is eigenlijk ook meteen al een afknapper; wat een beroerde zang! Krap 3 sterren.

Heel prettig SC album. Alleen Internationalists en The Stand Up Comic zijn skipmomenten, omdat de rockgitaar en rap afwijkend van de jazzy popsfeer zijn. Vooral de zamenzang van Paul Weller en D.C.Lee zijn wonderschoon in bijvoorbeeld The Lodgers & .With Everything to Lose.

Internationalists valt qua stijl misschien wat uit de toon maar ik vind het wel één van de sterkste nummers op dit album.Doet me wel wat aan Precious van the Jam denken.

Vanavond de elpee weer eens uit de kast getrokken en man wat een lekker sfeervol album is dit toch. En dat is in deze barre tijden mooi meegenomen.

Ik heb Paul Weller trouwens nog niet op een slecht album kunnen betrappen.

Fraaie hoes ook.

Klasse plaat van Weller en co , een aantal ijzersterke songs The boy who cried wolf, With everything to lose, Down in the Seine ook grandioos, bevlogen teksten en als geheel veel evenwichtiger dan de debutelpee. Hierna was de koek wel aardig op in deze samenstelling, alhoewel de band tot 1990 actief bleef.