Immortal - Northern Chaos Gods (2018)

Dat eerste nummer klinkt wel lekker hoor. Als het hele album zo door blaast dan wordt het smullen geblazen. Het klinkt een beetje als ‘damned in black’ meets ‘pure holocaust’.

The Manowar of black metal returns, met een remake van Mighty Ravendark?

Northern Chaos Gods is top! Blaast het soloalbum van Abbath volledig weg met een sound die weer meer richting Pure Holocaust/Battles in the North gaat, maar dan met een betere productie.

Dat is in ieder geval goed nieuws.

Gates to Blashyrkh en Mighty Ravendark verwijzen inderdaad naar Battles in the North. De muziek van het al vrijgegeven Northern Chaos Gods trouwens ook satanzijdank! Wat knalt die er weer lekker in zeg, hopelijk wordt het gehele album van dat kaliber.

Voor nu nog wel een kritische noot: waarom een album als dit midden in de zomer uitbrengen? Onbegrijpelijk

Ontzettend goed nummer, Abbath's soloplaat steekt er inderdaad bleek tegen af. Misschien maar 'ns nomineren in het Maak kennis met metal-topic, Don Cappuccino?

Immortal is op Northern Chaos Gods gereduceerd tot een duo met hulp van Peter Tagtren op bass. Jammer dat Abbath er niet bij is...

Op basis van wat ik gehoord heb weet ik niet of het wel zo erg is dat Abbath er niet bij is.

Daar begin ik inderdaad ook aan te twijfelen, inmiddels is namelijk ook "Mighty Ravendark" vrijgegeven en ook die hakt er prima in! Episch nummer in een héérlijk bang tempo!

Inderdaad zeg. Ik had mighty ravendark nog niet gehoord. Wat een heerlijke nummer. Dit is wat immortal de afgelopen jaren gemist heeft, zo koud en puur heb ik ze lang niet meer gehoord. Ik ben bang dat demonaz een lange neus naar Abbath zal trekken, hij laat hier heel duidelijk horen wie de grote man in immortal was!

Immortal is Abbath kwijt en Abbath is Immortal kwijt, dat is voor beide niet ten goede gekomen.

Wat is er dan misgegaan? Ten eerste om de enige sterke track van de plaat van te voren op de luisteraar los te laten. De titeltrack grijpt je bij de strot met messcherp riffwerk, meedogenloze drums van Horgh en een supercatchy refrein. Ook blijft de track constant als een sneltrein in vaart door goed geplaatste overgangen en lekker soleerwerk. In vier minuten laat Immortal hier zijn klasse horen.

Doodsonde dat de rest van de plaat hier niet eens een beetje bij in de buurt komt. Dat heeft meerdere oorzaken. Het riffarsenaal van Demonaz is zeer mager op deze plaat, waardoor twee nummers met bijna exact dezelfde cleane gitaartokkel beginnen en daarna uitbarsten met precies dezelfde riff, maar dan met distortion. De rest van de riffs heb je ook al eerder gehoord op andere Immortal-platen, maar dan veel interessanter en vooral beter. Pijnlijk wordt duidelijk dat Abbath's riffwerk toch verdomd veel diepte had in zijn ijzigheid.

Het grootste probleem is dat Northern Chaos Gods uit riffs bestaat, maar er geen songs van maakt. Alle nummers (op de titeltrack na) klinken als aan elkaar geregen riffs in een cyclus die te vaak herhaald worden en van een kilometer afstand al te voorspellen zijn. Daardoor worden zelfs knallende blastbeatpassages ongelofelijk saai om naar te luisteren, omdat er compleet geen momentum is opgebouwd.

Northern Chaos Gods is een van de grotere teleurstellingen van het jaar tot nu toe. Ik keer weer terug naar de andere platen.

Hij loopt hier nu voor het eerst, maar ik denk dat ik volledig oneens ben met Don Cappuccino. Op het eerste gehoor een Black Metal parel van jewelste. Natuurlijk is het niet bijster origineel, maar waren 'sons of Northern Darkness' en 'All Shall Fall' ook geen Damned in black pt. II en pt. III?
Zo op het eerste gehoor heeft Immortal een heerlijke balans gevonden tussen 'Pure Holocaust' en 'At the heart of Winter'. De plaat is niet bijster origineel, super voorspelbaar en heeft zeer zwakke teksten in steenkool Engels, kortom Immortal zoals ik ze het liefste hoor.

Nu een paar keer geluisterd. Ik snap het commentaar van Don Cappuccino wel een beetje. De plaat valt inderdaad nog wel eens in herhaling, en het getokkel klinkt allemaal ongeveer hetzelfde.
Maar Godsamme wat een moddervette black metal riffs komen er op een moordend tempo voorbij. Een heerlijke underground productie, zonder dat alles verzuipt in een brij van lawaai. Eddie is hier heel blij mee!

Immortal heeft inderdaad zijn kruit iets te vroeg verschoten door de twee beste tracks van het album al vooraf uit te brengen. Northern Chaos Gods is verre van slecht, maar wel weer het ene oor in en het andere oor uit, helaas hadden meer platen van hen dat effect bij mij...

Eerlijk gezegd dacht ik dat het gelul was: "Immortal is back". Maar verrek, het is waar. Niet verwacht dat er nog eens zo'n plaat uit het Doom Occulta kamp zou komen. Mijn favoriete platen zijn altijd "Battles in the North" & Blizzard Beasts" geweest. Wat er voor zat is degelijk maar houdt mijn aandacht niet vast. "At the Heart of Winter" was aardig maar had geen lange houdbaarheidsdatum en de 3 die daarna kwamen hadden voor mij niet gehoeven. Deze nieuwe klinkt echt precies zoals ze in het midden van de 90's klonken, vlak voordat Demonaz vertrok, maar dan met een modernere productie. IJs met een klein laagje modder erover. Toegegeven; Abbath is de betere zanger maar Demonaz doet het niet bepaald slecht. Doet sterk denken aan ome Quorthon en dat is een compliment want past prima. Plaat staat weer bol van de uitstekende riffs, spaarzame maar erg toffe melodieën en natuurlijk prima drumwerk. Uitgekiende plaat die eigenlijk het oude logo wel had verdiend.

Meer dan uitstekende plaat naast de ganse naam rechtenkwestie... Beste wel een mooi hoes ook, doet me denken aan het Necromonicon uit de Evil Dead reeks

Toegegeven: Immortal heeft Abbath Doom Occulta niet nodig. Demonaz is altijd al het ondode doch kloppende hart van de band geweest. Ik vind het dapper om voor het nieuwste uitwerpsel te kiezen voor een sound die eerder aan Pure Holocaust herinnert dan aan het welhaast overgeproduceerde At The Heart Of Winter.

Maar ik kan helaas het enthousiasme rondom Northern Chaos Gods niet delen. Saai, saaier, saaist zijn de zogenaamd woest klinkende nummertjes zoals het titelnummer en Gates To Blashyrkh enzo. Weinig atmosfeer en nul komma nul avontuur. Plat formulewerk is het. Meer dan muzikaal behang is het niet.

Het hoogtepunt is dan ook een slepende marcheertrack. Namelijk het afsluitende Mighty Ravendark dat wel wat sporen van de vroege magie bevat. Wie kritischer luistert, hoort dat het eigenlijk gewoon een schaamteloze herbewerking is van Bathory's Blood Fire Death. Dat is dan ook iets dat me naar verloop van tijd is gaan irriteren.

Ik kan dit niet serieus nemen. Helaas.

Ik sluit me aan bij de nay sayers. Het is nogal vergane glorie zonder Abbath. Abbath deed het vorig jaar ook niet heel best op zijn soloplaat, maar Immortal grijpt wel heel wanhopig terug op het verleden.

Dat gevoel van vergane glorie overheerse voor mij bij Abbath meer dan op deze. Daar hoor ik een Muzikant die krampachtig voort borduurd op het succes van zijn oude band. Hier hoor ik een band die weer de muziek maakt die ze zelf willen maken, zonder dat er een ego in de band krampachtig de ingezette koers voort wil zetten. Ik vind dit een heerlijk eerbetoon aan de Inmortal van midden jaren 90, ik snap jullie gevoel ook wel, maar mijn liefde voor oldschool black metal heeft toch de overhand. Voor mij is dit één van de toppers van afgelopen jaar.