Immortal - Northern Chaos Gods (2018)

Toegegeven: Immortal heeft Abbath Doom Occulta niet nodig. Demonaz is altijd al het ondode doch kloppende hart van de band geweest. Ik vind het dapper om voor het nieuwste uitwerpsel te kiezen voor een sound die eerder aan Pure Holocaust herinnert dan aan het welhaast overgeproduceerde At The Heart Of Winter.

Maar ik kan helaas het enthousiasme rondom Northern Chaos Gods niet delen. Saai, saaier, saaist zijn de zogenaamd woest klinkende nummertjes zoals het titelnummer en Gates To Blashyrkh enzo. Weinig atmosfeer en nul komma nul avontuur. Plat formulewerk is het. Meer dan muzikaal behang is het niet.

Het hoogtepunt is dan ook een slepende marcheertrack. Namelijk het afsluitende Mighty Ravendark dat wel wat sporen van de vroege magie bevat. Wie kritischer luistert, hoort dat het eigenlijk gewoon een schaamteloze herbewerking is van Bathory's Blood Fire Death. Dat is dan ook iets dat me naar verloop van tijd is gaan irriteren.

Ik kan dit niet serieus nemen. Helaas.

Dat gevoel van vergane glorie overheerse voor mij bij Abbath meer dan op deze. Daar hoor ik een Muzikant die krampachtig voort borduurd op het succes van zijn oude band. Hier hoor ik een band die weer de muziek maakt die ze zelf willen maken, zonder dat er een ego in de band krampachtig de ingezette koers voort wil zetten. Ik vind dit een heerlijk eerbetoon aan de Inmortal van midden jaren 90, ik snap jullie gevoel ook wel, maar mijn liefde voor oldschool black metal heeft toch de overhand. Voor mij is dit één van de toppers van afgelopen jaar.

So it's come to this: een Immortal-album zonder Abbath. Na een hoop onrust in huize Doom Occulta verliet Abbath uiteindelijk de band en besloten Demonaz en Horgh om samen verder te gaan.

Dat Demonaz een potje gitaar kan spelen, wisten we natuurlijk al van de oude albums. Het is dan ook geen verrassing dat de muziek hier eerder teruggrijpt naar die periode van de band dan naar At the Heart of Winter en wat daarna kwam. Ook levert Horgh natuurlijk weer zijn vertrouwde kwaliteit op de drums.

Demonaz verzorgt ook de vocalen en doet dit niet onaardig, maar hier wordt Abbath toch wel gemist. Zeg wat je wilt over de man, maar als je een rauwe, gortdroge “UGH!!” in je nummer wil hebben, zijn er weinig die zich met hem kunnen meten.

Het grootste probleem van de plaat is dat het heilige vuur ontbreekt. Technisch is het goed, maar er blijft niks hangen. Dit is een euvel dat bij de latere Immortal-platen al vaker speelde, maar hier gaat het wel heel erg het ene oor in, het andere uit. Alles raast maar door, maar uiteindelijk kan ik geen nummer van het andere onderscheiden. Zo voegt Northern Chaos Gods uiteindelijk niks toe aan de Immortal-discografie, en voelt het als een onnodig album.

Tussenstand:
1. At the Heart of Winter (4,5*)
2. Battles in the North (4*)
3. Pure Holocaust
4. Diabolical Fullmoon Mysticism
5. Sons of Northern Darkness (3,5*)
6. Damned in Black (3*)
7. All Shall Fall
8. Blizzard Beasts
9. Northern Chaos Gods (2,5*)