Immortal - Northern Chaos Gods (2018)

Toegegeven: Immortal heeft Abbath Doom Occulta niet nodig. Demonaz is altijd al het ondode doch kloppende hart van de band geweest. Ik vind het dapper om voor het nieuwste uitwerpsel te kiezen voor een sound die eerder aan Pure Holocaust herinnert dan aan het welhaast overgeproduceerde At The Heart Of Winter.

Maar ik kan helaas het enthousiasme rondom Northern Chaos Gods niet delen. Saai, saaier, saaist zijn de zogenaamd woest klinkende nummertjes zoals het titelnummer en Gates To Blashyrkh enzo. Weinig atmosfeer en nul komma nul avontuur. Plat formulewerk is het. Meer dan muzikaal behang is het niet.

Het hoogtepunt is dan ook een slepende marcheertrack. Namelijk het afsluitende Mighty Ravendark dat wel wat sporen van de vroege magie bevat. Wie kritischer luistert, hoort dat het eigenlijk gewoon een schaamteloze herbewerking is van Bathory's Blood Fire Death. Dat is dan ook iets dat me naar verloop van tijd is gaan irriteren.

Ik kan dit niet serieus nemen. Helaas.

Dat gevoel van vergane glorie overheerse voor mij bij Abbath meer dan op deze. Daar hoor ik een Muzikant die krampachtig voort borduurd op het succes van zijn oude band. Hier hoor ik een band die weer de muziek maakt die ze zelf willen maken, zonder dat er een ego in de band krampachtig de ingezette koers voort wil zetten. Ik vind dit een heerlijk eerbetoon aan de Inmortal van midden jaren 90, ik snap jullie gevoel ook wel, maar mijn liefde voor oldschool black metal heeft toch de overhand. Voor mij is dit één van de toppers van afgelopen jaar.