Orbital - Monsters Exist (2018)

Groot fan van de hoes! Terug naar In Sides.

Teruggrijpen naar In Sides hoeft niet per sé. De twee vrijgegeven tracks (P.H.U.K. en Tiny Foldable Cities) bevallen me erg goed . Hopelijk is de rest net zo lekker.
Op 18 en 19 oktober staan de heren in Paradiso ikv Amsterdam Dance Event.

Hoo Hoo Ha Ha is ronduit afschuwelijk.

Sodeju dit klinkt echt alsof het 20 jaar te laat is gemaakt en toen al suf was.

Mijn god, wat een afgrijselijke singles. Verder onderschrijf ik de comments van Kos. Echt een bak herrie dit zeg.

Zo op het eerste gehoor klinkt het niet verkeerd. Hoo Hoo Ha Ha is inderdaad een zeer matig en schijtlollig nummertje (ik had liever Copenhagen gezien, die om de één of andere reden ontbreekt op dit album), maar de rest is de donkere kant van Orbital aan het werk. En ja, zoals gezegd klinkt allemaal erg old school, maar dat vind IK géén minpunt. 90's electronica is hetgeen waar ik het meest naar luister, dus ik vind het prima als artiesten teruggrijpen naar die sound. Ik snap Mausie's kritiek ook wel; Als je alleen maar naar hippe, door Pitchfork goedgekeurde electropop luistert dan klinkt dit al gauw als een 'bak herrie'.

Ik hou ook zeker van een oldskool sound. Maar die associeer ik toch met een ander geluid dan ik hoor op P.H.U.K. en Hoo Hoo Ha Ha. Maar wellicht ken ik de 90s electronic music wel niet zo goed, ben ook beter bekend met electronic van na 2000.



Waar heb je dit precies vandaan als ik vragen mag? Ik ben het eigenlijk erg vaak oneens met Pitchfork en vind veel van de artiesten die ze pluggen echt geen bal aan. Electropop vind ik wel een leuk genre ja, maar ik luister ook naar genoeg genres die als 'lawaaiig' te bestempelen zijn.

Inderdaad, vind ik ook. Zware tegenvaller. P.H.U.K. is wel grappig maar gaat pas in de laatste minuut echt lekker los. Nee, Orbital was in de 90's echt stukken beter (logisch ook). Dressing up in other peoples clothes is wel tof en Kaiju en To Dream Again zijn ook wel ok (ik hou van dat zweverige van Orbital en deze tracks hebben dat nog enigszins). Verder erg matig. Ik ga de heren live zien in Paradiso en hoop dat ze het alleen bij P.H.U.K. laten in hun set en verder teruggrijpen op het oude werk (wat ook waarschijnlijk zo zal zijn).

Ik ben er helemaal weg van! wat een plaat!! tot nu toe alleen de eerste schijf gehoord (staat op youtube). de 2CD versie is nog onderweg in de post.

Het plan voor komende maand is om ALLES van deze heren nogmaals te luisteren in de aanloop naar hun optreden op de 18e. Wie doet er mee? Gaan we eens ff kijken of dat oudere werk inderdaad beter was dan dit. Ik betwijfel het (maar ik ben dan ook in de minderheid door te zeggen dat wonky mijn favoriete album van deze broeders is)

ik was wat te euforisch. Deze plaat heeft bij vlagen last van wat het ook is dat "The Altogether" hun slechtste plaat maakt. Het is een combinatie van Misplaatste bombast en flauwige samples waar ik me aan stoor: die trompet van hoo hoo ha ha komt me nu al de keel uit.

Neemt niet weg dat hier geen meesterwerkjes op staan, integendeel! maar foutloos is de plaat niet. CD 2 is ook erg goed!

Ik ben normaal een groot voorstander van het op zichzelf beoordelen van een plaat, maar omdat ik nu bezig ben alles van de orbital nogmaals te luistern (2,2 dagen gaat mij dat volgens musicbee kosten, ik zit ondertussen in 1993...) vind ik dat toch lastig. Ik hoor meer overeenkomsten dan verschillen. De in-your-face sound van hun oude werk is wat meer een EDM-saus geworden en de nummers zijn korter geworden, maar de essentie is hetzelfde.

Some good... some bad... dus middelmaat troef hier.

In het samenstellen van het album zijn wat beslissingen gemaakt waar ik met mn kop niet bij kan. zoveel fantastisch werk op de 2e schijf en tracks als Hoo Hoo Ha Ha vooraan op de eerste schijf. Met een beetje puzzelwerk had er een ongelofelijk sterke, samenhangende plaat gestaan. Aan de hoeveelheid beschikbaar materiaal ligt het niet. (en waar is Copenhagen gebleven bijvoorbeeld?)

het optreden van vorige week in amsterdam was absoluut fantastisch! ik snap niet hoe ze na 30 jaar nog steeds beter worden. Een prachtige mix van nieuw werk, klassiekers en de meest onweerstaanbare encore ooit. Ook een briljante mix van zwaardere thema's met luchtige feestknallers. Het enige "moment van zwakte" was Hoo Hoo Ha Ha. de carnavalstemming viel volledig uit de toon met de rest van het optreden. Het absolute hoogtepunt was Belfast.

Copenhagen schijnt op een zeer gelimiteerde 3-disc versie te staan die alleen via HMV en Indie Record Store te verkrijgen is/was. Er staan ook nog 3 andere bonusnummers op, te weten: Kinetic 2017, To Dream Again (Reoccurring Mix) en Where Is It Going? (Live Style Mix).

Hoo Hoo Haa Haa is een groeiertje. In het begin had ik zoiets van: 'Wtf is dit?', maar nu kan ik het wel waarderen. Het is trouwens niet alsof dit de allereerste keer is dat de broers Hartnoll dit flikken. Denk bijvoorbeeld aan Style/Bigpipe Style (doedelzak) en Waving Not Drowning (blije gitaar en orgeltjes).

Ondanks de lage waardering en vele kritiek (vooral op song 2; Hoo hoo ha ha), kan ik dit album toch zeker wel erg waarderen.
Het valt me dan ook totaal niet tegen.
Favoriete songtracks zijn The raid, Tiny Foldable Cities en There will come a time.
Hopelijk ga ik ze ook ooit live eens aan het werk zien.
Mooie act!

Het optreden in Amsterdam was gedenkwaardig. Monsters Exist, There Will Come a Time & Tiny Foldable Cities bleven moeiteloos overeind tussen hun overige, niet misselijke oeuvre.

Goed, bij track 2 denk je heel even met een grap te maken te hebben. Maar dit is slechts van korte duur. Heerlijk divers album.

Wat een bagger. Ik vind het altijd knap hoe ze het voor elkaar krijgen om nog niet eens in de buurt te komen van hun oude niveau. Nu vond ik Orbital altijd al zeer wisselvallig qua albums er is geen enkel album waar alleen maar goede nummers op staan. Meestal is de helft goed en de andere helft minder. Hier is gewoon bijna alles ruk.