Redemption - Long Night's Journey Into Day (2018)

Ben benieuwd hoe Redemption klinkt zonder Ray Alder.

Wat ik ervan gehoord hebt, behoorlijk wennen. Maar ik laat ze links liggen want ik kan helemaal niets met die gast van Evergrey.

Ouch, net even op youtube geluisterd, maar dat is inderdaad wel andere koek....

Bij de laatste platen van Redemption hoor je zo overduidelijk dat de zang zo ontzettend los van de muziek is opgenomen. Het integreert er totaal niet in.

Ik moet er ook erg aan wennen. Ben juist een groot fan van de stem van Tom Englund maar hier komt hij toch ook heel anders uit de verf. Mis de emotie in zijn stem. Het is ook geen hap klare muziek dus ik ga er nog een paar keer naar luisteren.

De slappe zang van Ray Alder op het vorige album zal ik in ieder geval niet missen. Alsof hij er geen zin in had. Wat een verschil met het daarna verschenen Theories of Flight van Fates Warning. Hij kan het dus duidelijk nog wel. Dit album met Tom Englund ga ik maar aan me voorbij laten gaan.

Eerste indrukken klinken veelbelovend, meet een heeeeerlijke lead gitarist!
Tom Eglund afkomstig van Evergrey is de nieuwe zanger en dat is een prima aanwinst.
Hoe meer ik beluister hoe beter de nummers. Voorlopige beoordeling 4.5!

Album nu één keer beluisterd, maar loop nog niet over van enthousiasme. Tom zingt prima, maar zingt niet wezenlijk andere zanglijnen dan Ray Alder. Dan hoor ik liever Ray. De composities borduren voort op hetgeen we al gehoord hebben van Redemption en missen verrassing. Positieve uitzondering is vooralnog het titelnummer. Verder mis ik de cohesie in de muziek. Alle partijen lijken los van elkaar te staan, met name de drums. Maar goed, een album als dit heeft tijd nodig. Misschien valt het kwartje nog.....

Eerste luisterbeurt viel wat tegen. De muziek was wel ok (inderdaad, geen verrassingen, maar die verwachtte ik ook niet), maar de zang viel wat tegen. Was wat vlakker dan ik gehoopt had.
Ondertussen al een keer of drie beluisterd en het wordt bij elke luisterbeurt beter. Nog geen concurrent voor 'ruins' of 'snowfall', maar 'coil' overstijgt die toch al heel makkelijk.

Ik had gisteren mijn dag zeker niet .

Inmiddels heb ik dit album een aantal keren de revue laten passeren en het album kan me steeds beter bekoren. Review volgt...

Mijn review op Zware Metalen

In 2016 verraste Redemption na een stilte van vijf jaar met het sterke album The Art Of Loss, waar de band zich revancheerde voor het zwakke This Mortal Coil. Amper twee jaar later ligt nu Long Night’s Journey Into Day alweer op mijn draaitafel rondjes te draaien.

Long Night’s Journey Into Day is het eerste album met zanger Tom Englund (Evergrey). Ray Alder bleek te druk met Fates Warning om een actieve rol te blijven spelen in Redemption na de release van het vorige album. Daarom is kort na de release daarvan besloten om afscheid van elkaar te nemen. Een grote verandering zou je zeggen, aangezien Ray Alder met zijn karakteristieke stem een belangrijke factor in het geluid van de band was.

Al snel nadat de plaat aanvangt met Eyes You Dare Not Meet In Dreams blijkt dat deze personele wisseling verrassend genoeg niet enorm van invloed is op het geluid van de band. De wijze waarop Tom Englund de zangpartijen invult, komt sterk overeen met zijn voorganger. Wellicht heeft dit ook te maken met het feit dat de muziek al kant en klaar was voordat hij zijn zang eraan toe voegde. Wel zingt Englund hier met een gedrevenheid die we bij Alder sinds Snowfall On Judgement Day al niet meer hoorden op een Redemption-album.

Muzikaal ligt het album ook in het verlengde van het vorige album. Aanvankelijk was ik daardoor enigszins teleurgesteld, maar meerdere luisterbeurten verder overtreft dit album zijn voorganger toch. De band klinkt op dit album net wat feller en urgenter. Luister maar eens naar de al genoemde opener of het venijnige Little Men. Fans van Dream Theater mochten wensen dat hun geliefde band nog eens zo gepassioneerd klonk. Deze felheid heeft naast de komst van Englund ook te maken met het drumwerk van Chris Quirarte, die hier topwerk aflevert. Ook de uitstekende mix van Jacob Hansen zorgt ervoor dat de band net even wat steviger staat. In de vorm van Indulge in Color (favoriet samen met het titelnummer) en And Yet staan er ook nummers op de plaat die de rustige kant van de band laten horen en zorgen voor afwisseling. Het afsluitende, tien minuten durende titelnummer, brengt al deze afwisseling nog eens samen. Enige minpunt is naar mijn mening de minder geslaagde cover van New Years Day (U2).

Omdat leadgitarist Bernie Versailles nog steeds herstellende is van een aneurisma, zijn de gitaarsolo’s ingespeeld door Chris Poland (ex-Megadeth) en Simone Mularoni (DGM). Zij waren op het vorige album ook al van de partij en leveren op het nieuwe album weer spetterend gitaarspel af.

Voor september dit jaar staan er enkele optredens in de VS gepland. Nick van Dyk heeft al laten weten daarna verder te willen schrijven aan nieuw materiaal voor de opvolger van dit album. Slecht nieuws voor fans die de band na zeven jaar eindelijk weer eens in deze contreien willen zien optreden, maar zolang Van Dyk als songwriter in deze vorm steekt, juich ik zijn werklust alleen maar toe.

Het kwartje begint eindelijk een beetje te vallen bij deze plaat en dat heeft toch aardig wat luisterbeurten gekost. Nummers zijn allemaal zo stiekem toch wel sterk. Ik vind echter Tom Englund bij Evergrey toch beter tot zijn recht komen dan hier. Weet ook niet in hoeverre Englund heeft bijgedragen aan het schrijfproces. Maar zoals gezegd songs zijn goed en muzikaal klinkt het verder spetterend.

Deze was een beetje aan mijn aandacht ontsnapt dus vandaag maar weer eens aan een luisterbeurt blootgesteld. Het zit allemaal goed in elkaar maar op de een of andere manier klinkt het plichtmatig. Ik mis Ray Alder maar Tom doet het op zich goed. Het hoogtepunt van Redemption blijft voor mij Snowfall on Judgement Day, daar gaat dit album geen verandering in brengen.

Het is zeker geen verkeerde CD geworden, maar je hoort dat Tom Englund zich hier niet zo binnenste buiten keert als bij Evergrey. De zang blijft te ingetogen en ook plichtmatig. Minpuntje toch ook voor de cover New Year's Day. Het lijkt er inderdaad op dat Redemption met Snowfall op haar best was en daarna leuk blijft mee doen, maar zonder echte uitschieters.

De band heeft de haperende zanger Ray Alder hier wijselijk vervangen door Tom Englund, al moet gezegd worden dat deze hier minder sterk presteert dan in zijn andere band, Evergrey. Niettemin een hele verbetering. Het songmateriaal is over de hele linie degelijk, maar het album kent helaas weinig echte uitschieters. En waarom men gekozen heeft de curieus gezongen U2-cover New Year's Day toe te voegen... Afgezien daarvan is de progressieve metal meer dan acceptabel, maar hier had zeker meer ingezeten. De wat kale en futloze productie helpt ook niet mee.