The Kooks - Let's Go Sunshine (2018)

Las ergens in een recentie dat the Kooks eigenlijk al zijn uitgerangeerd.
In dat kader is de nieuwe single Fractured and Dazed toch een uiterst geslaagde song.
Lekkere gitaar, pakkende melodie. Fijne productie. Prima hoor jongens.

Four Leaf Clover is weer ouderwets Kooks. Al vind ik nummers als Down ook lekker.

'Four Leaf Clover' klinkt inderdaad ouderwets Kooks, en dat is wat mij betreft heel positief bedoeld. Ook 'No Pressure' is veelbelovend en zelfs een Kooks-klassieker in wording. Ook 'Fractured & Dazed' is niet mis en daarmee heb ik 3 van de 5 beschikbaar gestelde nummers genoemd.

Gaan The Kooks eindelijk nog eens een rechtlijnige en goede plaat afleveren? Bij vorige albums lieten ze, mijn inziens, redelijk wat steken vallen qua algemene kwaliteit én eenvormigheid van een album. 'Let's Go Sunshine' doet voorlopig beter verhopen.

Ik ben eigenlijk niet zo heel bekend met The Kooks, heb alleen de hitjes van vroeger in mijn playlist. Maar eigenlijk skip ik die altijd als ik erover nadenk. Net de singles van dit album geluisterd en het doet mij gewoon niks helaas. Het klinkt voor mij teveel als generic radiorock. Dat kan je in ieder geval niet zeggen van de hitjes van vroeger, die blijven in ieder geval nog hangen bij mij.

Definitief afhaken of de draad weer oppakken, na een zeer teleurstellend concert op Rock Werchter heb ik vanavond dit nieuwe album opgezet en het een kans gegeven... vind dat het niet hun beste werk is, maar moet zeggen dat 3,5 een goed uitgangspunt is voor een nieuwe luisterbeurt...

Ben positiever. Verzameling zeer beluisterwaardige popsongs. Aardiste tracks zijn de al uitgebrachte singles, zoals zo vaak. Tracks 2, 9, 10 & 11 zijn de skippers en dat tellen ik intro effe nie mee. Blijven 10 fijne tracks over en dat is precies een album vol.
Op afstand de beste is Fractured and Dazed
Track 10, 11, 12 lijken geinspireerd te zijn uit de britpop jaren 60. Beetje soft wellicht maar heb er geen enkel probleem mee.

sterker nog: het 3-luik waarmee wordt afgesloten is het meest lekkerste toetje wat de Kooks in huis hebben. Zeer geslaagd.

Een alleraardigst album waarin de nummers over de hele linie genomen wat meer body en diepgang hebben gekregen in vergelijking met het oudere materiaal.
De oude albums kan ik niet meer hebben (met terugwerkende kracht erg kinderachtig) maar deze schijf stemt mij positief. De eerste 3 nummers (het intro daargelaten) laten al direct horen waar de heren heen willen; de wat serieuzere popliefhebber raken en dat lukt vrij aardig. Dat er ook nog wat kinderachtige nummers opstaan als Chicken Bone, het zij ze vergeven. Initials For Gainsbourg klinkt daarentegen als een kruising tussen Burt Bacharach en Manic Street Preachers en ligt ook weer goed in het gehoor. Nogmaals niet alles is goed, maar als je onder aan de streep zeker 7 a 8 nummers overhoudt die volwassener, gevarieerder en grootser klinken dan de voorgaande albums dan is dat een prima score. The Kooks zijn (bijna) volwassen geworden.