Israel Nash - Lifted (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Israel Nash - Lifted - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Israel Nash Gripka maakte het afgelopen decennium een aantal prima rootsplaten, waarvan het in 2011 verschenen Barn Doors And Concrete Floors de beste was.

Sinds 2014 brengt de Amerikaanse muzikant zijn platen uit onder de naam Israel Nash en waar er in zijn naam een schepje af ging, kwam er in muzikaal opzicht een flinke schep bij.

De nog puur aandoende rootsmuziek uit de beginjaren werd verrijkt met extra invloeden, een vol klinkende instrumentatie en arrangementen vol versiersels en tierelantijntjes. Dat levert zeker niet alleen positieve reacties op, maar ik was persoonlijk erg onder de indruk van Rain Plains uit 2013 en Silver Season uit 2015.

Op Lifted kiest de in de Ozark Mountains in Missouri geboren muzikant voor een nog wat voller geluid. Het is een geluid waarin invloeden uit de jaren 60 en 70 domineren en binnen de invloeden uit dit decennium bestrijkt Israel Nash een opvallend breed palet.

Lifted opent met Beach Boys achtige koortjes, raakt net als zijn voorgangers meerdere keren aan het werk van Neil Young, maar maakt ook geen geheim van een voorliefde voor radiovriendelijke soft-rock, muziek uit de Laurel Canyon en zweverige psychedelica. Voor liefhebbers van pure Amerikaanse rootsmuziek valt er weer wat minder te halen op Lifted, maar iedereen die de huidige zomerse temperaturen wil voorzien van een geschikte soundtrack is bij Israel Nash aan het juiste adres.

Voor de arrangementen deed de Amerikaanse singer-songwriter dit keer een beroep op de onder andere van Mercury Rev bekende Jesse Chandler, die de plaat heeft voorzien van een geluid vol versiersels van onder andere strijkers en blazers en hier en daar zorg draagt voor sprookjesachtige sferen. Het combineert fraai met de pedal steel, die altijd een voorname rol heeft gespeeld in de muziek van Israel Nash en dat gelukkig nog steeds doet.

Bij de arrangementen van Jesse Chandler ligt overdaad altijd op de loer, maar Lifted blijft wat mij betreft altijd aan de juiste kant van de streep. Israel Nash heeft een plaat gemaakt vol lome en zwoele popliedjes. Het zijn popliedjes die net zo makkelijk in de jaren 60 of 70 gemaakt hadden kunnen zijn en die zich dit keer meer hebben laten inspireren door Brian Wilson dan door Neil Young.

Lifted is een plaat die zich makkelijk opdringt, zeker zolang de zon zo overdadig schijnt, maar het is ook een plaat die aan kracht wint wanneer je je best doet om het volle geluid volledig te ontrafelen. Wanneer je dit probeert hoor je hoe hecht de band van de Amerikaan speelt, hoe mooi de accenten van Jesse Chandler zijn en hoe aangenaam de zang van Israel Nash klinkt (van de uithalen moet je houden).

Lifted is een tijdloos klinkende plaat, maar Israel Nash past wat mij betreft niet in het hokje retro. Lifted combineert hiervoor teveel invloeden en klinkt op een of andere manier en ondanks alle invloeden uit het verleden ook te eigentijds. Zeker zolang de zomer aanhoudt is Lifted van Israel Nash een graag geziene gast in de cd speler, maar ik sluit zeker niet uit dat deze plaat ook mijn herfst- en wintermaanden gaat verwarmen. Erwin Zijleman

Recensie ROAR E-zine:
Israel Nash – Lifted | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Ook zijn vijfde studioalbum brengt Israel Nash uit zonder zijn laatste naam Gripka. Bovendien vallen er nauwelijks grote veranderingen te bespeuren: met Lifted levert de Amerikaan opnieuw degelijk vakwerk.

Na een kort intro begint Israel Nash het opgewekte ‘Rolling On’ al neuriënd meteen met het refrein. Het rijke arrangement aan gitaren en synths in combinatie met de eenvoudige liedstructuur zorgen voor een makkelijk in het gehoor liggend openingsnummer. De fijne gitaarsolo die Nash er op het eind nog uitgooit geeft het net het extraatje dat het nodig heeft en typeert tegelijkertijd het album: een solide rockplaat die makkelijk wegluistert en weinig verrassingen kent.

Lifted is geen bestemming in de zoektocht naar spannende en experimentele platen, maar een album dat sterk is in zijn eenvoud en nergens verslapt. Nash haalt drie kwartier lang een constant niveau op een plaat die bestaat uit twee delen die licht van elkaar verschillen. Het eerste deel wordt gevormd door opgewekte popliedjes met een vleugje country en een hoger ritme dan de nummers op de tweede helft van de plaat. De rijke instrumentatie – vooral veel gitaren en synths en af en toe wat blazers en piano – en de volle productie zorgen ervoor dat de vaart er hier goed in zit.

‘Spiritfalls’ voldoet aan al deze kenmerken tot het outro zich aandient: Nash’ stem wordt nog maar minimaal begeleid, waarna het nummer door een combinatie van strijkers en natuurgeluiden op een serene wijze eindigt. Hiermee zet Nash het tweede deel van het album in gang, waar het tempo wat omlaag gaat en de country en folk wat meer van zich doen spreken. Toch is ook dit deel weer rijk aan instrumentatie en worden de composities nergens complex. Na ‘Golden Fleeces’, dat weer een vleugje soul in zich heeft, zitten de drie kwartier luisterplezier er verrassend snel op.