Scorpions - Humanity - Hour 1 (2007)

Scorpions voornamelijk bekend van Still Loving You, Wind of Change, Send me an Angle. Er zijn naar mijn mening veel betere tracks. Scorpions fans vinden de albums midden en eind jaren 90 niet geweldig van de Scorpions (Pure Instinct, Eye II Eye). Unbreakable uit 2004 staat iets beter de boek.

Het stevige niveau uit de begin jaren 80 tijd (Blackout, Love at first Sting) word niet meer gehaald. De CD Humanity Hour I is een goede CD. De CD is iets minder stevig dan Unbreakable maar een erg fijne CD om naar te luisteren met afwisselende tracks.

Live is de band wel op z'n retour. In 2004, 2005 en 2006 heb ik ze live gezien. Wie ze live wil zien kan dat doen op Arrow Classic Rock festival want daar staan ze op 30 juni 2007.

Hm, dit was een van mijn eerste favoriete bands. De liefde is in de loop der jaren ook weer wat bekoeld, maar nog immer vind ik dat de jaren '70, de eerste helft van de jaren '80 en ook de eerste helft van de jaren '90 een aantal briljante Scorpionsnummers opgeleverd heeft. Een echt over de hele linie sterk album kan ik helaas niet (meer) aanwijzen.

Toen Unbreakable uitkwam was de liefde ook al wat bekoeld. Het album dat alom geprezen werd als goede comeback van een veteranenband (na de miskleun Eye II eye) heb ik altijd nogal triviaal gevonden. De verwachtingen voor deze plaat zijn dan ook niet echt hooggespannen (ik wist niet eens dat er nieuw werk aankwam, tot ik hem hier zag staan; al viel dat natuurlijk wel te verwachten als ze weer een keer naar Arrow komen).

Humanity Hour 1 is het beste wat de Scorpions in 25 jaar hebben gemaakt. IJzersterke songs, prachtige melodielijnen en dito gitaarwerk. Wat mij betreft de verrassing van het jaar, met name omdat ik dit niet meer van deze groep had verwacht.

5 sterren!

Humanity Hour 1 begint me zo langzamerhand te pakken. Eerste keer had ik er nog niet zoveel mee maar de (stuk voor stuk) prachtige en stevige songs staan als een huis. De sound doet me sterk denken aan Start from the Derk en Secret Societey van Europe. Wel raar hoor; na al die slechte platen opeens weer zo'n goede.

Wat ben ik eigenlijk al verwend in 2007: Ijzersterke nieuwe Megadeth, Dream Theater, deze en van wat er nog komt: de nieuwe Avenged Sevenfold en misschien zelfs wel (als de goden ons goed gezind zijn) Chinese Democracy.

de enige hardrockband die na 60 jaar geen reunie nodig heeft omdat ze nog steeds bij elkaar zijn

klasseband wel, naja, de afgelopen 20 jaar was niet echt schokkend, daarvoor wel

Knap om na al die jaren nog even met zo'n fantastisch album te komen in een jaar wat al bol staat van verrassende releases PT, DT, SX........
De ballads zijn heerlijk met lekker solo gitaar werk. Heeft na 1 luisterbeurt al bijna de maximale score!
De nummers hebben ook een goed stevig fundament. Klasse.

Toch weer een geslaagd album van deze rockers uit Hannover Germany. Er staan m.i. iets teveel ballads op maar hiervan is de kwaliteit ook eigenlijk weer niet te versmaden, en kan dus weinig klagen! Vanaf Tokyo tapes (1978) tot en met World wide live (1985) heb ik alle albums en heb ze vaak live mogen aanschouwen. Zo waren ze onlangs nog op het Arrow rock festival. De energie en spontaniteit straalt nog steeds van ze af en samen met broer Michael (soms Scorpions,UFO en MSG) heeft Rudolf toch een aantal zeer goede albums afgeleverd. Een professionele band met vette riffs en zeer mooie melodieën die nog wel wat jaren mogen doorgaan. Alleen dat accent….321 are you ready to wrock.

Het beste Scorpions album sinds Crazy World,en ook gelijk een van de betere albums van 2007,vreemd dat hier niet meer berichten worden geplaatst,bij deze "oude" duitse rockers,die op deze plaat weer eens erg energiek klinken.

Een van mijn allereerste helden op muzikaal gebied waren de Scorpions, met albums als Blackout en (nog eerder) Tokyo Tapes. Samen met o.a. Iron Maiden en Saxon zorgden deze duitsers in de begin jaren 80 voor nogal wat herrie in mijn ouderlijk huis.
Helaas gleed de band in de jaren 90, toen er feitelijk geen plaats en aandacht meer was voor de hardrock oude stijl, naar een bedenkelijk niveau af (toppunt eye ii eye). Maar…met het vorige album Unbreakable (2004) werd duidelijk weer een opgaande curve ingezet.

HH1 is gewoon een klassiek Scorpions album zoals ze die in de jaren 80 gewoon waren af te leveren. Potige maar radiovrien-delijke rockers (The game of life, 321…'are you ready to rock !'), zoete ballads (Love will keep us alive, Your last song), het steenkolen engels en de lekkere gitaartwins, alles is van de partij. En dat ondanks het gegeven dat de heren inmiddels ook al aardig op leeftijd zijn gekomen.
Daar waar vroeger de songs vooral van de hand van de tandem Rudolf Schenker - Klaus Meine kwamen staan er heden ten dage toch heel wat meer lui bij de songcredits genoemd. Gelukkig zijn daarmee nu ook de 'thrills' en 'kills' verdwenen.
Chapeau ook voor de knalproductie van de befaamde producer Desmond Child waarin de nodige moderne (metal)invloeden verwerkt zijn luister maar naar de opener Hour 1 of We will rise again. Na een paar draaibeurten ga je helemaal om en schreeuw je lekker mee met de refreinen. Ik kan alleen maar roepen......Zu-ga-be Zu-ga-be !!

Ook voor mij was dit een verrassing. Ik dacht ook eerst: zijn ze daar weer met een nieuw album en voor wie of wat?

Ik heb deze ook al meermaals beluisterd en het valt met erg mee:
geluid dik in orde, muziek dik in orde en zowaar een conceptalbum van deze rijpe rockers.

Voor mij mogen ze nog jaren op deze lijn verdergaan!

Ik verhoog naar 4,50 want dit album verdient dit: heerlijk donker!
Eén van de leukste albums en waarom: je verwacht het eigenlijk niet en toch doen ze het. Misschien een idee voor de volgende van Queensrÿche?

Wat ik normaal altijd zo jammer vind aan Scorpions is dat elk album van hen een paar zwakke nummers bevat, waardoor ik nooit geboeid kan blijven luisteren. Nu is dit het eerste album van Scorpions waarvan ik elk nummer goed vind. Elk nummer ligt lekker in het gehoor, alles klinkt heel strak en Klaus Meine heeft met zijn 60 jaar nog altijd een fantastische stem. echt n prachtig album.
4,5 sterren.

Ik ken dit album niet, nog nooit een noot van gehoord. Word eigenlijk wel een keer tijd. Maar dan moet de prijs eerst maar eens zakken. Queensryche, ja daar word het ook wel weer eens tijd voor, voor een topalbum.

@Ricardo
jouw bericht van 11 november 2007

jouw bericht van 18 augustus 2008


Vandaag nog eens opgelegd en ik blijf dit een subliem album vinden, voor mij de verrassing van 2007.

So here we are, it's hour one and it's a nightmare..

Dat één van de betere rocksongs van vorig jaar uitgerekend van een bijna 40 jarige band moet komen is al een wat opmerkelijke constatering. Desondanks, handen naar beneden. Lekkere plaat die een hele dikke productie heeft en daar moet je van houden. Toch past die productie Scorpions wel en voert het prima songmateriaal de boventoon.

De hardrock waar de Scorpions bekend mee geworden zijn wordt de laatste jaren steeds meer gemixed met metal-invloeden. En...het werkt! Althans voor mij werkt het, en zo te lezen voor meer mensen. Een ijzersterke album- en concertopener en Hour I en een mooie afsluiter met Humanity. Tussendoor is er ook genoeg te beleven, met onder andere een duet met Billy Corgan van de Smashing Pumpkins. Hier en daar wat veel van hetzelfde (had best één of twee nummers minder gekund), maar absoluut geen straf om naar te luisteren.

Metal-invloeden? Daar valt weinig van te horen.

Ik ben nu dit album nog eens aan het beluisteren. Het nummer Hour 1 klinkt wat meer metal en is best goed. Maar het valt nogal uit de toon. Is dit Scorpions? Yes Sur, it is.

Maar nummer 2 vervalt al meteen in het Scorpions-cliché, zeker in het refrein zaagt dat lekker door. Meine zingt 'game' nog steeds als 'geeem' en 'life' als 'lajief'.

We Were Born to Fly is ook weer een typische Scorpions-song zoals we die kennen van alles wat na Love At First Sting komt, met heel veel herhaald 'catchy' refreintje dus.

Intussen is The Future Never Dies begonnen. Ook weer Scorpions zoals Scorpions is geworden half jaren tachtig. Deze is met een vleugje Queen.

You're Lovin' Me to Death heeft niet veel meer dan een catchy-refreintje dat ook alweer tot in den treure uitgemolken wordt. (They're boring me to death. Waar is het avontuur, de verrassing?)

321. Hier weerklinkt opnieuw de nieuwe 'frisse' metalsound in de gitaren. Maar het nummer zelf is verder gewoon slappe scorpionskoek.


Het heeft weinig zin om elke song apart te blijven beoordelen. Ik begrijp de lovende uitlatingen bij dit album niet echt. Het geluid werd wat opgefrist, de thematiek is wat 'serieuzer', maar het songmateriaal is echt ondermaats, al is dat misschien wat ongenuanceerd zwaar uitgedrukt. De nummers zijn niets meer dan best wel oké. En dat is gewoon niet voldoende.

Scorpions is een tijdlang zo'n beetje mijn favoriete band geweest. Lekker melodieus maar toch stevig, avontuurlijke nummers, muzikaal dik in orde, goede zang en gitaarsolo's. Vele songs 'raakten' mij. Op zes jaar tijd in mijn jeugdjaren had ik me al hun albums aangeschaft. Met Savage Amusement ging het echter definitief de verkeerde kant uit, een richting die op Love At First Sting al ingeslagen was maar daar nog in aanvaardbare mate.

Ik heb Humanity Hour 1 verschillende malen geprobeerd en me nu nog eens laten verleiden door veelbelovende kritieken, maar die hoor ik niet waargemaakt en voor mij hoeft het dus niet meer.

Ik dacht eerst dat ik hem gehoord had, maar dat was niet zo, dat heb ik alleen maar gedroomd.

vind ik echt een prachtig album!
heerlijk harde rock maar toch met goeie teksten vind ik.

The Future Never Dies is voor mij het beste nummer van dit prachtige album van de intussen al wat rijpere rockers!

Nog een paar maanden en de opvolger ligt weer in de winkels en hopelijk weten ze de stijgende lijn van de laatste twee albums vast te houden.

En in november komt nieuwe dvd, opgenomen in Manaus, Brazilie!!

Dit album blijf ik gewoon nog steeds veel te duur vinden. een goede band Scorpions, en een goed stemgemiddelde bij dit album, maar 2 tientjes bijft gewoon teveel geld vind ik.

Na het beluisteren van de gehele discografie van scorpions, in chronologische volgorde, moet ik eerlijk zeggen dat ik Unbreakable en deze Humanity de beste studio platen vind die ze in hun carriere hebben gemaakt. Dat belooft wat voor het nieuwe album dat rond maart/april zal uitkomen!!

Over twee maanden komt de opvolger uit en het wordt de allerlaatste keer, aldus een officiële verklaring op de website. In andere woorden: ze stoppen ermee.

Hour 1 en Humanity zijn de uitschieters van de cd. De rest ontstijgt de middelmaat niet. Unbreakable is wat beter.

wat een prachtig album! een prima album met een mooie duistere sfeer en samenhangende nummers

Niet meer verwacht, toch nog gekregen! Kortom; ik had never nooit meer gedacht dat er na het wisselvallige Crazy world ooit nog eens een schitterend nieuw Scorpions album uit zou komen. Maar zie hier; ze hebben het 'm toch geflikt! Oké ze hebben de hulp ingeschakelt van Desmond Child maar dat doen ze niet als enige band
De band klinkt weer lekker fris en de songs zijn gewoon goed. Dat scheelt natuurlijk al een hoop!
Helaas was het een eenmalige opleving want de opvolger is weer van een beduidend minder niveau vind ik.

"Ah... een nieuwe plaat van de Scorpions", dacht ik destijds toen ik hem bij de Free Record Shop afrekende. Eenmaal thuis was het duidelijk dat het enige wat echt door de Scorpions gedaan is het spelen was. Het schrijven lieten ze even over aan een heel leger van songwriters. Desmond Child en zijn kornuiten hebben de Scorpions even een moderner jasje aangedaan en als Klaus Meine de microfoon niet zou hebben gevonden zou ik niet denken dat hier ook daadwerkelijk de Scorpions aan het spelen zijn.

Dat gezegd hebbende is het zeker geen slechte plaat. Opener Hour I introduceert zich met snoeiharde en lage gitaren gemengd met bombastische drums. Het blijkt toch al snel dat de plaat wat rustiger is dan zijn opener. Eigenlijk klinkt dit meer als moderne, korte, hitgerichte pop/rock zonder solo's, wat jammer is want zowel Jabs als Schenker kunnen toch zeer aardig soleren. Mijn favorieten zijn Hour I, Love Will Keep Us Alive en Love Is War. Maar heel vaak luister ik hier niet meer naar...