Phideaux - Infernal (2018)

Staat al zowat twee, drie jaar aangekondigd, maar nu zou het er eindelijk van komen. Het was al om naar uit te kijken, nu komt het zowaar in het gezichtsveld En dan nog als dubbelcd!

Om precies te zijn 5 jaar. Eindelijk zeg!

Hell Yeah

Staat deze al op pre order? Ik vind hem nergens.

Aangezien ze alles in eigen beheer (allé, via hun eigen label Bloodfish) doen, vrees ik ervoor of het al vroeg in pre-order gaat. Ik heb de indruk dat het op dat vlak heel amateuristisch is (laatst entry op hun website is van 2013, nog niets over het nieuwe album).

https://justforkicks.de/shop/progressive/3346/infernal-2lp-red

Daar is ze dan!

Rood vinyl in de preorder

9 september schijnt dit derde deel in de "big brother" trilogy uit te komen

Klopt, de releasedatum stond verkeerd - wellicht (weer) teruggeschoven? Ik heb hem aangepast.

Geweldige hoes btw! Heel Hieronymus Bosch.

Net een berichtje gekregen van m'n platenboer dat deze bestelling van me binnengekomen is. Infernal is dus geen hoax meer

Poeh hé, dit album is toch wel weer een fraai werkstuk geworden.

Heb jij de lp al? Ik heb de rode besteld via de al genoemde site, maar deze geeft aan dat het album pas op 16 november verschijnt.

Ik had gewoon de cd besteld, die was inderdaad rond 10 september binnen en kostte me zo'n 24 euro. Geen idee wat betreft de LP... Ik zie op Discogs dat de LP nog niet is toegevoegd op de site en dat hij dus inderdaad nog niet verschenen is.

De site van Phideaux is vernieuwd en ik zag dit nieuwsbericht van een maand geleden passeren
"We have many things coming up with some festival concerts
and a 3LP live album coming in early 2019."

Bron: stay forever, say you will... — Phideaux - bloodfish.com

Wow, Phideaux live, daar kijk ik naar uit! Op Midsummer prog misschien?

Het heeft even geduurd (drie maanden), maar de (roodkleurige) lp is eindelijk binnen. Voor wie interesse heeft, deze limited edition is nog steeds verkrijgbaar bij de door Leeds genoemde website.

Jaren geleden al leerde ik Phideaux bij toeval kennen met het album Chupacabras. Niet meteen onder de indruk, maar toch ben ik hen blijven volgen, en de navolgende albums werden steeds beter, met als hoogtepunt, wat mij betreft, Doomsday Afternoon. Het tweede album in een aangekondigde trilogie. De derde kwam pas veel later uit, zoals hierboven reeds beschreven. Wat me opvalt is dat de schrijvers verder niets zeggen over de inhoud, al hebben ze wel gestemd, sommigen zelfs voordat het album uitkwam.
Vier jaar nadat dit album is verschenen, heb ik er eindelijk naar geluisterd. En eerlijk gezegd viel het tegen. Waarom er voor een 2CD gekozen is begrijp ik niet, het duurt te lang. Als je het voorgaande werk van Phideaux kent zul je merken dat het eigenlijk nauwelijks iets nieuws presenteert. Op zich best wel genietbare muziek, er zitten mooie momenten in, maar te vaak de al bekende loopjes, tempowisselingen, de achtergrondkoortjes lalalala van de vrouwelijk vocalisten. En de zang van Xavier zelf is ook niet overal even toepasselijk. Wat klagelijk soms. Ik heb de tekst niet gevolgd, die zou ik dan mee moeten lezen, want het is niet altijd verstaanbaar. Waarover het gaat weet ik precies, het is geen een optimistische kost, zoveel haalde ik er wel uit. Nee, de beste albums van Phideaux zijn voor mij Doomsday afternoon en Number seven.