Judas Priest - '98 Live Meltdown (1998)

Geweldige live plaat met Ripper Owens.
Vergeleken met de vorige live plaat is deze zoveel krachtiger en zwaarder. Vond ook dat de oudere nummers in een soort nieuw ruiger jasje kwamen op deze plaat

Dit live album vindt ik beter als Priest...Live. Ik sluit me dan ook aan bij de vorige reactie. De tijd met "Ripper" als zanger was zo verkeerd nog niet.

Ripper was idd niet verkeerd als vocalist voor echte Priest nummers. Hij deed ook immers zang in een Judas Priest coverbandje voor KK en Glenn hem er uit pikten.

Maar nieuwe nummers maken ging niet echt. Bewijzen albums als jugulator en demolition.
En tis niet dat Tipton en Downing geen inspiratie meer hadden, want een soloalbum van Tipton is zeer goed hoor (heb enkele nummertjes gepindakaast)

Toen Halford terugkwam in 2004 ging de band terug in een 2de leven met Angel of Retribution. (hoewel die er live niet meer zo staat als vroeger)

Jugulator vindt ik een gaaf album, perfecte opvolger van Painkiller.
Demolition kent inderdaad een paar mindere nummers. Ripper heb ik gezien met Beyond Fear, live is ie erg goed. Wat Halford betreft, hij spiekt toch wel veel op de monitor voor de tekst. Dat kon ik goed zien toen ze in Zwolle waren. Beetje jammer, maar verder niets anders dan respect voor deze mannen.

Nauw, toen Halford even oud was al Ripper was ie althans veel beter. Toen bestonden er nog geen monitors met teksten.

Ik vind deze eigenlijk net wat minder dan "Live In London", waar wat mij betreft de band echt in topvorm verkeerd en ook de setlist net een tikkeltje interessanter is dan hier. (een 4-5 tal songs die wat verschillen). Maar ook Live Meltdown is gewoon erg sterk dus, en met name tracks als Bullet Train, Grinder, Rapid Fire en Diamonds & Rust bevallen erg goed.

Wat betreft de studio platen met Owens - zware middelmaat. En ja, wat mij betreft komt dat vooral door Tipton - die wel degelijk zonder inspiratie zat en behoorlijk "zoekend" overkwam met die zwaar geforceerde JP platen (allen AOR is op zich nog best wel okay). (zijn solo platen zijn gewoon klote overigens. De eerste valt nog iets uit te halen, maar de tweede behoord bij het slechtste wat ik de laatste tien jaar heb gehoord).

Als je de setlist zo doorneemt mag je best hoge verwachtingen hebben. De uitvoeringen van al die mooie titels komen helaas niet allemaal even goed uit de verf. Niet verrassend zijn het de oudere tracks die door de mand vallen. De zang hierop vind ik nogal rommelig. Touch of Evil heeft bijvoorbeeld bij lange na niet het oneheilspellende van de studioversie. Ik blijf dus achter met het gevoel van "hier had meer ingezeten".

Net binnengekregen en nu in mijn CD-speler.
Het is net alsof ik naar een hele goede Judas Priest cover band zit te luisteren.
Lekkere vette sound en zanger Ripper Owens is O.K, voor de echte originele klassiekers kan ik altijd nog "Unleashed in the East" opzetten.

Dat Tim wat vaker de lagere regionen opzoekt vind ik niet erg.... luistert wat lekkerder weg.

Een alleraardigst live album van een herboren Judas Priest. Jugulator luidde een nieuw (korstondig) tijdperk in. En een nieuwe vocalist mag even laten horen hoe hij met het oude werk omgaat. Tim Owens kwijt zich zeer verdienstelijk van zijn taken. Ik vind wel dat zijn vocalen iets te hard in de mix staat. De het hardere machinale geluid dat de band zich destijds aangemeten had, mocht van mij best meer op de voorgrond gemogen. Echt storend is het nu ook weer niet.

De setlist is ronduit uitstekend. Van Grinder naar The Sentinel, vervolgens richting Blood Stained en Abductors en daarna snel weer richting You've Got Another Thing Coming. Een een ware bloemlezing uit de Priestkronieken dus.

Volgens mij werd tijdens deze toer de Joan Baezcover Diamonds And Rust voor het eerst als een rockballade gepresenteerd. Dan ligt het weliswaar dichter bij het origineel, niettemin vind ik het sfeervol gedaan.

Moet en zal je nur Halford als frontman van Priest accepteren, dan kun je deze maar beter overslaan. Voor diegenen die daar iets minder moeite mee hebben, blijft er een uitstekend tijdsdocument over.

Owens laat hier horen vocaal een meer dan waardig opvolger te zijn van Halford. Op het podium was het jammer genoeg helemaal niets qua presentatie. Hoor hem hier hoge uithalen doen, die Halford de laatste 15 jaar of zo live niet meer gehaald heeft. Diamonds & Rust is voor mij het hoogtepunt hier, wat een geweldige prestatie zet Owens daar neer zeg.

Toegegeven, toen ik Priest in '98 in Zwolle zag, was ik onwennig over de vocalist. Ik vond het optreden van Halford met Two op Wâldrock indrukwekkender. Maar hier op de cd vind ik het achteraf zo gek nog niet, sterker nog: een imponerend album. Uitstekende setlist met mijn favorieten Rapid Fire en Metal Meltdown, hun snelste songs waarvan me geen live-opnames met Halford van bekend zijn.

Rapid Fire wel. Die staat live op de bonus dvd (en cd show mits 3disc editie) van British Steel die een jaar of 2 terug is uitgekomen. En binnenkort op de nieuwe live dubbelaar.

Ik vind dit een heerlijk live album. Een heerlijke setlist en Owens doet het als zanger prima. Lekkere plaat!