Madeline Bell - Doin' Things (1968)

Madeline Bell is misschien wel één van de mooiste stemmen in de soulmuziek. Haar bereik is, zowel laag als hoog, enorm en haar stijl is bijzonder gevoelig. Deze dame weet voor elkaar te krijgen je met haar stem mee te nemen over een soort wolk van soulmuziek en je daar 51 minuten en 23 seconden van deze cd te laten genieten.

Madeline Bell, geboren in Newark, New Jersey in 1942, maar neergestreken in Europa sinds de jaren zestig, is in Nederland het meest bekend vanwege haar top-10 hit Melting Pot uit 1970, die ze opnam met haar toenmalige band Blue Mink. Ondanks ze een aantal albums op haar naam heeft staan, heeft ze als solist maar weinig bekendheid genoten, waardoor ze zich door de jaren heen vooral richtte op haar rol als sessiemuzikant (voor onder meer label-genoot Dusty Springfield en vele anderen). Aan de hand van Doin’ Things, haar tweede album, is het op zich niet zo raar dat het niet wilde vlotten met haar carrière. Ze heeft een prima zangstem, niet heel opvallend of zo, maar prima, maar het verzamelen van nummers die haar stem ten goede laten komen zijn er niet te vinden. Deze mix van soul, pop en easy listening levert een typische Europese (soul-)sound op, maar ik denk dat ze met een meer traditionele, Amerikaanse begeleiding beter af was, al worden deze nummers an sich daar niet (veel) beter van. Ze luisteren alle twaalf goed weg, maar dat is het dan ook. Na een paar beluisteringen verlang je niet naar meer. Het materiaal sprankelt niet, het weet niet het gevoel (of de soul) over te brengen. Het blijft eerder oppervlakkig. In 1989 was deze dame overigens in de Nederlandse variant van de A Night in the Cotton Club-musical te zien, naast een nog jonge Ruth Jacott, en een jaartje eerder, in 1988, maakte ze haar mooiste nummer, de soulvolle gospel Standing By, die het nog tot een 38e plaats in de top 40 schopte.

Prima album.

Ik leerde Madeline Bell ooit kennen door haar bijdrage aan The Young Messiah en dat maakte enorme indruk op mij.
Dit album is het enige dat ik van haar ken. Een beetje Dusty Sprringfield. Lekker dus maar eerlijk is eerlijk heb ik het na 1 album vol met dit soort nummers ook wel weer genoeg gehoord.
Zoals Angelo al opmerkt: ik mis net datgene dat een album extra bijzonder maakt. Het is allemaal mooi en verzorgd maar glijdt ook wel erg makkelijk voorbij en de nummers sluiten wel heel erg naadloos op elkaar aan dat ten koste gaat van de spanning.
Maar wat een heerlijke stem......

Zonder ooit vervelend te worden, is dit een leuk album voor op de achtergrond. Maar er blijft zo weinig van hangen. Jammer, want over het algemeen laat Madeline horen een prima zangeres te zijn.

Madeline heeft op tientallen albums als achtergrond zangeres meegedaan.

Een proper soulalbum dat enkele mooie instrumentaties tentoon spreidt, maar waar op geen enkel ogenblik iets bijzonder gebeurt. De nummers zijn bijna sneller weer vergeten dan ze eigenlijk duren. Madeline zingt ook veel te benepen om daar iets tegenin te brengen. Je hoort haast de moeite die ze moet doen om de juiste toon te houden. En eerlijk, dan klinkt een valse noot hier en daar eigenlijk veel aangenamer. 't Had tevens voor wat karakter kunnen zorgen. Nu horen we gewoon doorsnee Madeline die doorsnee dingen doet.

Volkomen eens met principal en kemm en eigenlijk niets aan toe te voegen.