Madeline Bell - Doin' Things (1968)

Madeline Bell is misschien wel één van de mooiste stemmen in de soulmuziek. Haar bereik is, zowel laag als hoog, enorm en haar stijl is bijzonder gevoelig. Deze dame weet voor elkaar te krijgen je met haar stem mee te nemen over een soort wolk van soulmuziek en je daar 51 minuten en 23 seconden van deze cd te laten genieten.

Madeline Bell, geboren in Newark, New Jersey in 1942, maar neergestreken in Europa sinds de jaren zestig, is in Nederland het meest bekend vanwege haar top-10 hit Melting Pot uit 1970, die ze opnam met haar toenmalige band Blue Mink. Ondanks ze een aantal albums op haar naam heeft staan, heeft ze als solist maar weinig bekendheid genoten, waardoor ze zich door de jaren heen vooral richtte op haar rol als sessiemuzikant (voor onder meer label-genoot Dusty Springfield en vele anderen). Aan de hand van Doin’ Things, haar tweede album, is het op zich niet zo raar dat het niet wilde vlotten met haar carrière. Ze heeft een prima zangstem, niet heel opvallend of zo, maar prima, maar het verzamelen van nummers die haar stem ten goede laten komen zijn er niet te vinden. Deze mix van soul, pop en easy listening levert een typische Europese (soul-)sound op, maar ik denk dat ze met een meer traditionele, Amerikaanse begeleiding beter af was, al worden deze nummers an sich daar niet (veel) beter van. Ze luisteren alle twaalf goed weg, maar dat is het dan ook. Na een paar beluisteringen verlang je niet naar meer. Het materiaal sprankelt niet, het weet niet het gevoel (of de soul) over te brengen. Het blijft eerder oppervlakkig. In 1989 was deze dame overigens in de Nederlandse variant van de A Night in the Cotton Club-musical te zien, naast een nog jonge Ruth Jacott, en een jaartje eerder, in 1988, maakte ze haar mooiste nummer, de soulvolle gospel Standing By, die het nog tot een 38e plaats in de top 40 schopte.