Savath + Savalas - Golden Pollen (2007)

Soms heb je van die cd's waarvan je de bandnaam ziet en denkt: wie????
Dat had ik een beetje bij Savath & Savalas. Fascinerend hoesje erbij en dan is het de moeite waard om het eens nader te verkennen.

Het In Tro belooft een goede zomer. Zeebranding, ronddwarrelende fluit, akoestische gitaar en wat vaag gezang die wegwaait met de wind.
Het blijft een intro zullen we maar zeggen.
Pas over het eerste echte nummer Apnea Obstructiva valt echt iets zinnigs te zeggen. Voor de nieuwsgierigen onder jullie: het is te beluisteren op de myspace pagina.
Als je dit hoort gaat het inderdaad een lekkere zomer worden. Luchtig, zuidelijk en zwoel. Zweverig is ook een term die goed van toepassing is. Bij nummers als deze is het erg verleidelijk om te gaan spreken over roseetjes, hangmat, zee en weet ik het wat. Maar ja, daar nodigt deze muziek dan ook toe uit. Zoek het in de hoek van b.v. Bebel Gilberto.
Paisaje klinkt wat spannender in het begin, maar al snel neemt het lome ritme en dito gezang het weer over. Helemaal niks mis mee want het is smaakvol gedaan.
Concreto is net even wat spannender dan dat dit soort zon-zee-strand-muziek normaliter is. Het is misschien net even te pittig voor onze hippe strandtenten zullen we maar zeggen. Toch is het de zang die me net even te veel irriteert. Dan heb ik toch echt liever zwoele, mooie dames-stemmen dan dit wel erg neutrale gezang.
Maar het zit dus wel verdomde goed in elkaar. Het is ook nooit goed.....
Mi Hijo heeft dus hetzelfde euvel als het vorige nummer: kwalitatief erg goed en verfrissend t.o.v. bestaande albums in dit genre, maar de zang maakt het voor mij toch echt wat te suf allemaal. Het lijkt wel of we vaag over moeten komen om het beter te doen lijken.
Instrumentaal, nogmaals, vind ik het erg sterk en boeiend.
Te Amo...Por Que Me Odias experimenteert zeker in het intro weer lekker verder, maar dan is het onvermijdelijk dat er op een gegeven moment weer wat dreinerig gezang bij komt. Ik besef wel dat ook juist de zang het ietwat bevreemdende effect verzorgt waardoor dit alles net even anders dan anders klinkt. De My Bloody Valentine van de latin-pop wellicht???
Op Estrella De Dos Caras speelt José González mee. En dat merk je gelijk. Het is een nummer dat uitstekend op zijn eigen album had kunnen staan. Neveneffect is wel dat het hierdoor wel wat aan spanning moet inleveren.
Olhas is een kort intermezzo op akoestische gitaar en vormt een mooie overgang naar El Solitario. Ook dit nummer heeft als basis de akoestische gitaar en krijgt als ondersteuning allerlei flarden instrumenten die bescheiden op de achtergrond meedoen. Minder vreemd, maar wel mooi en uiterst relaxed.
Het intro van Faltamos Palabras doet even vermoeden dat we hier flink gaan experimenteren, maar dat blijkt als snel mee te vallen. Wederom een rustig tempo en wederom de neuzelige zang. Oppassen geblazen nu want het begint een beetje saai te worden zo.
Era Tu heeft hier en daar wat dwarse tegenritmes, maar het is net even te subtiel om daardoor te spreken van experimenteerdrift.
Vidas Animadas is uiterst aangenaam als je inmiddels in slaap bent gevallen in je hangmatje tussen de palmbomen. Ik ben nl. het spoor een beetje bijster omdat het nu echt te veel op elkaar begint te lijken, voorgrond is nu duidelijk achtergrond geworden.
Tormenta De La Flor doet niet al te veel moeite om daarvan af te komen helaas. Hierdoor heb ik geen idee meer in welk nummer ik nu zit. Het zit echt prima in elkaar, dat hoor ik ook wel, maar mijn gevoel zegt dat het album gewoon eerder had moeten stoppen want ze gaan nu te lang door op deze manier.
Op Ya Verdad stoort de zang me gek genoeg een stuk minder. De Engineers gaan latin of zoiets. Er zitten hier en daar wat kleine electronic toevoegingen, maar die zijn zo minimaal dat je nauwelijks kunt spreken van electronic zoals ik hier en daar wel ben tegengekomen.
Tiempo is een nog geen minuut durend intermezzo en vormt de opmaat voor het eveneens kort durende End waar de akoestische gitaar is verdwenen en we ook geen zang meer te horen krijgen.

Misschien omdat het maart is en ik nog niet echt een zomer-vibe ervaar, misschien omdat het toch niet genoeg boeide moet ik concluderen dat ik de plaat na een paar nummers te veel naar een grote brei vind afzakken. Dat is best jammer, want volgens mij kan dit best een goed bandje zijn.
Nu kom ik uit op een heel iel drietje. Misschien dat wanneer de zomer echt volle toeren gaat draaien ik wat bijtrek. We zullen zien.