IDLES - Joy as an Act of Resistance (2018)

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: Joy as an Act of Resistance komt onomwonden verwoord niet in de buurt van het ijzersterke debuutalbum. Brutalism is hier uitgegroeid tot een anthemalbum; iets dat ik ongewoon vaak opzet. Dit sophomore album stelt toch wel teleur. Ondanks die teleurstelling staan hier een groot aantal ijzersterke tracks op. Samaritans was al tijden uit als single, maar blijft ongekend sterk; June is een ijzingwekkende gutpunch; Colossus is een sterk staaltje muzikaliteit; Cry to Me een bijzonder puntige cover van Solomon Burke's klassieker en zo kan ik best even doorgaan.

Het probleem komt na wikken en wegen neer op het contrast tussen het gedeelte vóór June en het gedeelte ná June. Die eerste kant is IDLES botweg onwaardig. Colossus is van nature een heerlijke binnenkomer, maar wat er daarna volgt is allemaal maar moeizaam. De tweede track schiet nog heerlijk uit de startblokken, maar kent een hemeltergend vermoeiend repetitief refrein. Exact datzelfde probleem kent I'm Scum. Danny Nedelko mist urgentie (daarbij wordt het thema massa-immigratie lekker makkelijk afgedaan) en Love Song mist de live-energie die deze band avond na avond met zich meebrengt en hen kenmerkt.

Die tweede kant, zogezegd ingezet met June, is echt om te smullen. Simpelweg genieten geblazen. Rete-energiek, een continue stroom aan sterke songs en aanvullingen op het toch al sterke IDLES repertoire. Great kent ook weer zo'n melig refrein als die refreinen die de eerste kant van het album karakteriseren, maar wordt op zo'n lollige tongue-in-cheek manier gebracht, dat er in tegenstelling tot bijvoorbeeld I'm Scum wel om gelachen kan worden. Sowieso zit het met de verwevenheid tussen zwarte humor en tragedie wel goed bij deze groep. Zware thema's tackelen met humor en de juiste pop culturen-referenties vind ik een fijne bezigheid.

Uiteindelijk wordt mijn mening over deze plaat nogal in twee richtingen getrokken door de twee kanten van deze plaat. Uiteindelijk heerst toch wel voorzichtig enthousiasme omdat die tweede helft zo oersterk is, die eerste helft van het album met liveconcerten waarschijnlijk enigszins wordt rechtgetrokken en Brutalism uiteindelijk ook bleef (door)groeien na vele luisterbeurten. Tenslotte moet ik desalniettemin een laatste noot van kritiek leveren. Die nieuwe sound staat mij niet helemaal aan. De sound van Brutalism was, nu ja, brutaler. Minder netjes vooral dan op dit album. Daar waren meer snerpende gitaren en bovenal die beukende blikken drums te horen. Ze vlogen vaker uit de bocht, zoals ze live ook doen. Hier klinken ze toch qua sound wat meer als een typische hedendaagse post-punk band met die reverb op de drums en schelle gitaarsound met echo's erop (denk aan Eagulls). Goed, het doet de kwaliteit van de songs natuurlijk geen schade, maar ik kan niet helpen te denken dat hun vorige sound het niveau toch iets zou doen verhogen. Enfin, we kunnen hiermee weer een poosje verder.

Volgens mij gezien op Down the rabbit hole maar die connectie maakte ik pas toen ik deze cd al een aantal keren gehoord had.En wat ik hoorde beviel me prima,IDLES komt met een messcherpe combinatie van Rock en Punk (waar ook zeker het idealisme niet vergeten wordt) die ook nog flink wat afwisseling bevat.
En de songs zijn ook gewoon goed tot zeer goed,vooral Never Fight a Man with a Perm,Samaritans,Gram Rock en Cry to me bevallen me uitstekend terwijl Love song gewoon erg leuk is.Echt mindere nummers vind er sowieso niet opstaan.
Verder (in verhouding) een mooi eigen geluid en een sterke productie.De zang van Joe Talbot vind ik niet het sterkste gedeelte van de band uit Bristol (VK) maar daar staat weer tegenover dat ie een heel herkenbare stem heeft en ook (en dat is in dit genre weleens anders) goed verstaanbaar is.En dat komt weer goed uit want ook de teksten op Joy as an Act of Resistance zijn meer dan de moeite waard.
Geweldige plaat.

Dit album heeft de tijd genomen om door mij gewaardeerd te worden. Het gaf zijn hoogtepunten langzaam prijs. Maar goh.. wat is het toch een mooie reis geweest. Wat nou maakt, dat het even geduurd heeft ben ik eigenlijk niet zo goed achter. Dit is toch punk rock zoals je het zou willen? Het heeft mijn aandacht opgeëist.
Wat een rauwe stoot aan energie, verassende teksten (over liefde en gelijkheid), enorme drive en lekkere noise. De opvolger wil nog altijd niet zo. En "Crawler" vind ik dan weer een heerlijk! Ik ben zo ambivalent als wat.