John Coltrane - Both Directions at Once (2018)

Bij John Coltrane:

Super inderdaad! Benieuwd naar het resultaat. Enig idee wanneer hij uitkomt?

29 juni.

Een nieuwe Coltrane! Laatste release van Resonance was formidabel maar dat was nog een voormalig bootleg met bijbehorende fratsen zoals mindere geluidskwaliteit. Maar deze komt uit de studio’s. Ik heb van ge pre-ordered!

Goed stuk over deze release: 'A new room in the Great Pyramid': lost 1963 John Coltrane album discovered.

Ik heb em vast in pre-order staan. De deluxe versie maar meteen. Toch een ware studio sessie dus ik ben zeer benieuwd.

Ben ook zeer benieuwd naar dit nieuwe / oude werk uit een zeer interessante periode van het classic quartet. 2 totaal nieuwe composities, One up One down in studio versie, cover Nature Boy die ik Coltrane niet eerder heb horen vertolken. Wellicht iets teveel doublures, 4x Impressions, alsof we die nog niet hadden..., maar verder geen klachten!

Standaarduitgave bevat een CD met nummer 1 t/m 7. Deze tracks zijn allen op een dag opgenomen en wordt als het ‘originele’ album gezien. De luxe uitvoering bevat een tweede CD met nummer 8 t/m 14.
Artikel NYT

Dank voor de aanvulling Joshua68! Ga ik denk ik toch voor de 1CD standaard uitgave.

Untitled original 11383 staat op Spotify.

Toch wel eeeeeerg benieuwd!

Hij is binnen! Hoop em dit weekend nog een aantal keer te kunnen draaien maar het is eigenlijk te mooi weer om in de platenkamer door te brengen. Afijn: zodra goed beluisterd krabbel ik hier een review neer.

Eerste indruk van de uitgave: wat een goedkoop kutkartonnetje. Ik heb nog wel de deluxe versie ook. Bizar dat een klein label als Resonance dat met deze: Offering (2014) zoveel beter deed. Jammer dat een groot label als Impulse! (met daarachter Verve Music Group) je geld aftroggeld voor dit stukje verstevigd papier.

Haha, Soledad, dat komt echt nooit meer goed tussen jou en Impulse! Bedenk echter dat het vooral om de inhoud gaat, he?

Kutkartonnetje of niet, ik moet zeggen dat ik na eerste beluistering geneigd ben om hier gewoon meteen en voor altijd 5,0 sterren tegenaan te klapperen. Maar dat is vooral mijn eerste fanboy reactie. Lang geleden namelijk dat ik zo heb uitgekeken naar en van een nieuwe release zo ondersteboven was.

Want hoe f%^#$%@# krachtig klinken beide originals 11383 en 11386, hoe f%^#$%@# subtiel is Nature Boy daar tussen in? Pas bij Vilia is mijn mond weer dicht gegaan. Impressions en Slow Blues missen op het eerste gehoor de urgentie van de 3 openers, maar zijn natuurlijk verre van teleurstellend. In One Up, One Down hoor je (loepzuiver deze keer, in tegenstelling tot de nogal gruizige radioopnames die ik ken) het quartet de grenzen van hun snelheid opzoeken, de solo's volgen elkaar in rap tempo op, en voor mij is dit wel de meest vrije compositie van het album. Prachtige afsluiter!!

Dit album is perfect te plaatsen tussen 2 van mijn absolute Coltrane favorieten; Coltrane (1962) en Crescent (1964). Natuurlijk linkt dit vooral direct aan Impressions (1963), wat mij als album echter net iets minder heeft kunnen overtuigen. En overtuigen, dat lijkt dit album nu al te doen, op de dag van release.

Ja Tony je hebt natuurlijk gelijk. En zoiets laat ik ook nooit meewegen in mijn eindoordeel. Maar ik vind het dan zonde en een gemiste kans. In de tijd van streaming en digitale muziek mag je best je best doen om van een fysieke uitgave daadwerkelijk iets knaps te maken. Je betaalt tenslotte ook meer en het is bij uitstek een reden om nog een cd aan te schaffen.

Anyway, je review heeft me alleen nog maar nieuwschieriger gemaakt. Kan niet wachten met luisteren! Maar nu eerst naar het strand. Wellicht dien ik een verzoekje in bij een hippe strandtent. Dit is tenslotte muziek uit Trane’s ‘brave’ ahum periode. Of vanavond tijdens de familie BBQ...

ik heb nog geen keuze gemaakt in welke format ik dit album uiteindelijk ga aanschaffen, maar ik neig na 3 luisterbeurten, ja ik heb vrijwel de hele dag binnen gezeten vandaag, naar de 2LP versie. Waarom?

* Op Vilia na (Bessie's Blues momentje... ) is alles helemaal raak! One Up, One Down....
* De originele analoge opnamen. Dus niks geen digitale opnamen die weer 'vertaald' dienen te worden naar analoog om er vinyl van te kunnen maken.
* Voor veel 'nieuwe' albums worden oude persplaten gebruikt. Alsof je versleten autobanden opsnijdt en ze als nieuw verkoopt. Inferieure kwaliteit. Hiervoor zijn nieuwe persplaten gemaakt, wat dus echt nieuwe LP's oplevert.
* Ik heb het uitpakken van dit album op You Tube bekeken... Da's nog eens een verpakking die het album recht doet.

Amen!

Geweldig en prachtig materiaal zeker! Hoe dit te beoordelen?? Voegt het iets toe aan het bekende materiaal?

Tijd zal het een plek en definitieve waardering moeten geven, maar geef het na 1 beluistering zonder bezwaar 4* en dat zal zeker niet minder worden.

Wat een fantastische release! Heerlijk en overduidelijk het klassieke Coltrane Quartet. Voegt dit nog echt iets toe? Ja dat doet het zeker. Het is geen tweede ‘A Love Supreme’ maar misschien wel een tweede ‘Crescent’. Het kwartet in volle kracht tussen bovenstaande platen in.

De band kende elkaar al volledig, speelt volledig op elkaar in. Coltrane zweeft moeiteloos over deze keiharde ritmesectie heen. Gebruikt zijn ‘Sheets of Sound’, maakt het spannend maar gaat nergens alle grenzen voorbij. McCoy Tyner zet een strakke lijn neer. Stevige linkerhand en zijn virtuoze rechterhand. Zijn solo op One Down, One Up is weer briljant. Razendsnel en virtuoos met een uitstekend gevoel voor timing. En regelmatig valt hij weg om een Coltrane trio alle ruimte te geven. Zo ontstaat er nog meer harmonische vrijheid. Het gat wordt feilloos gevuld door Jimmy Garrison, hard plukkend en Elvin Jones stevig drummend. Wat een fundament voor deze muziek en wat een samenspel!

Compositioneel heel interessant omdat er echt daadwerkelijk een paar volledig nieuwe tracks op staan. De Untitled Originals lijken weer alleen en volledig voor Coltrane geschreven te zijn. Zowel de melodie als akkoorden hebben die typische Trane sound. De andere composities zijn vooral bekend van de Live werken op Birdland, de Half Note en The Village Vanguard. Slow Blues is het minst interessant. De originals en One Down, One Up het best. Het geheel voelt conisistent en daadwerkelijk echt als een album.

Ik ben weer zeer aangenaam verrast. Er schijnt nog veel in de archieven te liggen, waaronder een live opname met Albert Ayler. En niet alleen vaag bootleg materiaal maar meer studiosessies zoals deze. Bij een ware kunstenaar als Coltrane is het voor mij nooit genoeg. Ik hoop dat er nog meer uitgaves zullen volgen. Wie niet rekent op een tweede ‘Love Supreme’ zal niet teleurgesteld zijn. Dit is ontzettend goed en een mooie kans het klassieke kwartet in zijn begintijd te horen.

Ook de geluidskwaliteit is oorstrelend. Enige minpunten nog dan? Oh ja dat kutkartonnetje...

Ik vond de versie zonder extra takes volstaan. Minder betaald dus en de cd in een standaard jewelcase.


John Coltrane - Both Directions At Once: The Lost Album (CD, Album) at Discogs

Ik vind de extra takes wel de moeite waard. Zijn volledige takes geen false starts enz. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen er op zit te wachten maar ik heb er met veel plezier naar geluisterd. Zet em dan wel even op shuffle.

Ze zullen vast de moeite zijn maar ik houd me hier aan het principe van less is more. De tijd die ik niet in de extra takes steek kan ik voor andere muziek gebruiken. En er ligt altijd al zoveel te wachten.

Wat was Coltrane toch een artiest zeg.. prachtig.
Begin met 4*.

Die versie van Nature Boy verbleekt toch wel enigszins naast die van het album 'The John Coltrane Quartet Plays'. Het mist de nodige mystiek (wat deze standard net zo mooi maakt) en is simpelweg te kort. Nee er zijn betere uitvoeringen van dat nummer te vinden naar mijn mening. Maar die originals... die zijn ronduit za-lig!! Een van mijn favoriete stukjes: als Garrison in dat eerste nummer in zijn bassolo overgaat van arco naar pizzicato, sleurt hij je compleet mee in een heerlijke groove met Jones. Waarna Trane terug invalt met zijn vlijmscherpe sopraan.

Je bedoelt dat Jimmy met de strijkstok speelt, dat deed ie toch nooit? Ik zal nog eens goed luisteren, maar kan het me niet voorstellen...

Ik zal het me hebben ingebeeld dan...

Toch niet hoor. Volgens dit artikel speelt Garrison hier een zeldzame arco bassolo. Zelf nog niet gehoord overigens.

Lost John Coltrane Album With Jimmy Garrison on Bass to Be Released on June 29th - BassPlayer.com

Wow, goed gevonden Edwynn en goed gehoord Supernormal. Dat gaan we zelf ook nog maar eens even heel goed beluisteren dan, want uniek. Daar had ik dan weer een beetje gelijk in, he? Benieuwd of ik het ook hoor.