John Coltrane - Expression (1967)
mijn stem
26 stemmen
Verenigde Staten
Jazz / Avant-Garde
Label: Impulse!
-
Ogunde (3:36)
-
To Be (16:20)
-
Offering (8:25)
-
Expression (10:50)
-
Number One * (11:55)
toon 1 bonustrack
totale tijdsduur:
39:11
(51:06)
2
geplaatst: 4 juni 2022, 20:04 uur
Eerste postuum uitgebrachte plaat van John Coltrane, naar het schijnt heeft hij in de laatste dagen van zijn veel te korte leven met producer Bob Thiele nog meerdere gesprekken gehad over het album, waarbij onder andere de titel door Trane werd geopperd, en ook zijn wens op de LP-hoes zo min mogelijk woorden te verspillen aan de plaat. Trane vond dat de muziek voor zichzelf moest spreken, en dat doet ie zeker!
Expression is een treffende titel, want vooral de langere nummers drukken gevoel en geladenheid op erg intense wijze uit. Pharoah Sanders speelt mee op To Be, een schitterende compositie van ruim een kwartier waarop Trane en Sanders beiden fluit spelen, en we ook een geweldige Alice Coltrane horen (dat is trouwens over het gehele album zo). Toch wel één van de vele hoogtepuntjes in het oeuvre van John Coltrane, en het doet me ook het volgende verzuchten: "Man, wat hadden Trane en Sanders nog voor moois kunnen uitbrengen samen!"
De titeltrack mag het album afsluiten, nog eenmaal de machtige Coltrane op zijn altsax, in vol ornaat. De tracks zijn opgenomen begin 1967, toen hij al even leed aan leverkanker, waar hij uiteindelijk aan tenonder zou gaan, en het is dus des te verbazender dat ie nog zo krachtig en vitaal klinkt.
Dit album is gewoon 40 minuten genieten geblazen, maar doet me toch ook weer terugkomen bij mijn eerdere verzuchting: deze man heeft een veel te kort leven geleid (al zal zijn drugsgebruik daar ook wel een rol in hebben gespeeld). We kunnen echter enkel accepteren dat dit zo is, en van 's mans muziek genieten. En dat doe ik met volle teugen..
4 sterren
Expression is een treffende titel, want vooral de langere nummers drukken gevoel en geladenheid op erg intense wijze uit. Pharoah Sanders speelt mee op To Be, een schitterende compositie van ruim een kwartier waarop Trane en Sanders beiden fluit spelen, en we ook een geweldige Alice Coltrane horen (dat is trouwens over het gehele album zo). Toch wel één van de vele hoogtepuntjes in het oeuvre van John Coltrane, en het doet me ook het volgende verzuchten: "Man, wat hadden Trane en Sanders nog voor moois kunnen uitbrengen samen!"
De titeltrack mag het album afsluiten, nog eenmaal de machtige Coltrane op zijn altsax, in vol ornaat. De tracks zijn opgenomen begin 1967, toen hij al even leed aan leverkanker, waar hij uiteindelijk aan tenonder zou gaan, en het is dus des te verbazender dat ie nog zo krachtig en vitaal klinkt.
Dit album is gewoon 40 minuten genieten geblazen, maar doet me toch ook weer terugkomen bij mijn eerdere verzuchting: deze man heeft een veel te kort leven geleid (al zal zijn drugsgebruik daar ook wel een rol in hebben gespeeld). We kunnen echter enkel accepteren dat dit zo is, en van 's mans muziek genieten. En dat doe ik met volle teugen..
4 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.