Still Corners - Slow Air (2018)

Nog meer Dromerige popsongs... Houd het dan nooit op.
Of StillCorners met deze worp iets toevoegt dat we nog niet eerder gehoord hebben valt te betwijfelen.
Zangeres zingt behoorlijk zwoel, dat is ook een verdienste.
Net zoals het prettig weg luisterd, bv met aardigste song: Black Lagoon.

Een nummer als Sad Movies ligt mij totaal niet, omdat het als eindeloos gezaag ervaar. Ja, ook ik waag mij eens aan een weinig gefundeerde uitspraak. Maar Black Lagoon is dan weer helemaal fantastisch. En zo wisselt het de hele tijd op deze plaat. De tijd zal uitwijzen welke richting het volledige album uitgaat op mijn waarderingsschaal. Meerdere luisterbeurten zijn hier alvast sterk aangeraden.

Het uit Londen afkomstige Still Corners maakte in 2011 naam met de van hun debuutalbum Creatures Of An Hour afkomstige combinatie van zwoele Bristol achtige triphop gecombineerd met dreampop welke zich in de jaren tachtig wist te ontwikkelen uit zwaarmoedige postpunk. De naamsbekendheid kwam met de single Fireflies van hun tweede album Strange Pleasures, gemaakt met een stuk toegankelijker geluid. Na het minder goed opgepakte Dead Blue verscheen afgelopen jaar hun vierde plaat Slow Air. Het duo bestaande uit multi instrumentalist Greg Hughes en vocalist Tessa Murray gaan veilig verder op de ingeslagen weg. Om andere inspiratie op te doen besluit het tweetal te verhuizen naar Austin in Texas. Daar wordt geprobeerd om een andere ruimtelijke sfeer te creëren, met de uitgerekte Amerikaanse landschappen als voornaamste nieuwe inspiratiebron.

Ze slagen er aardig in om aan mijn verwachtingen te voldoen. Het met gitaar opgevulde In The Middle Of The Night gaat het de psychedelische jaren zestig kant op. De zang van Tessa Murray leent zich hier prima voor; als een Frans zuchtmeisje weet ze zich sensueel aan je op te dringen. Bij The Message staat verrassend genoeg ook de gitaar meer centraal. Net als veel hedendaagse bands grijpt ook Still Corners terug naar de jaren tachtig. Hier wordt de heldere clean versterkte Fender begeleid door een opzwepend ritme. De hese vocalen zorgen ervoor dat ze zich niet presenteren als de zoveelste copycat van deze sound, maar dat ze het geluk hebben iets eigens toe te voegen. Dat de elektronica niet vergeten wordt, bewijst Sad Movies. Murray gaat meer de diepte in, en voor het eerst zijn overduidelijk de Amerikaanse invloeden hoorbaar. We wanen ons op een Lost Highway onderweg naar Twin Peaks, met David Lynch zittend op de achterbank van een Chevrolet Caprice, welke hier zelfs als oldtimer niet door de keuring zou komen.

Het titelstuk Welcome to Slow Air is lastiger te plaatsen, als een instrumentaal futuristisch Chinees kinderslaapliedje ontwikkelt het zich tot een dromerige track, met een repeterende percussie. Veel bijgeluiden welke een bepaald gevoel van eenheid met de natuur proberen op te roepen, maar eigenlijk is dit het saaiste gedeelte van de plaat. Gelukkig gaat het met Black Lagoon niet door op die lijn. Meer elektronica, en mooi gebruik van bas en drum. Er wordt aangenaam geshopt in eigen catalogus, en de vergelijking met het oudere The Trip is gemakkelijk te leggen. Toch misstaat het niet op Slow Air. Dreamlands heeft een mooie opbouw, en zo gauw de muziek enigszins verstilt, pakt Murray de ruimte. Ronddwalende spookachtige gitaartonen metgezellen haar hierin. Het duistere Whisper verwacht je dan eigenlijk niet; zoemend en bonkend ga je Back In Time naar de synthpop van vervlogen tijden. dat er hier vervolgens een zwoele twist aan wordt gegeven is opmerkelijk, maar passend.

De keyboard vervangt grotendeels de gitaar op Fade Out, en juist door die verandering gaat het zelfs aardig de postpunk op. Hoe het gebruik van instrumenten bepalend kan zijn bij een verder terugkerende kern. Zoals de titel al aangeeft wordt er niet aan een mooi einde gesleuteld, maar wordt eenvoudig de volumeknop naar standje nul gedraaid. voor mij een vorm van creatieve armoede, had meer in gezeten. The Photograph is een stilleven. Het vastleggen van momenten in de eeuwigheid, om vervolgens jaren later te ervaren dat zelfs de vooruitstrevende Polaroid foto’s niet het eeuwige leven hebben. Een vervaging van klanken welke door de goed doordachte breekbare krampachtige zang iets treurigs uitstralen. Synthesizers die overstuur deze ervaring proberen te leiden, met vreemde uitschieters tussendoor. Zwaar vervormd maar met sensuele inval horen we Long Goodbyes het einde aankondigen. Murray mag haar trucje helaas niet meer herhalen, de rol van afsluiter is alleen bij Greg Hughes gelegd.

De Amerikaanse invloeden zijn zeker aanwezig, maar het gevoel van de invloed van het buiten leven ervaar ik niet zozeer. Voorheen hoorde je meer dreampop, nu is het hedendaagse rock welke beïnvloed lijkt te zijn door grote jaren tachtig artiesten die opereren vanuit de Verenigde Staten. Weinig vernieuwends, maar ze komen er wel erg goed mee weg. Net als The War On Drugs zijn ze op zoek gegaan naar de klassiekers van Chris Isaak, Fleetwood Mac en Bruce Springsteen uit die periode, zonder hun eigen sound te verloochenen.

Still Corners - Slow Air | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Een wonderlijk mengsel van uitermate eenvoudige rechttoe rechtaan catchy pop songs enerzijds en zwoele surreële dreampop anderzijds. Vaak vrij marginaal qua aankleding, wat een vet aangezette productie weer voor de helft ongedaan maakt. Het hallucinerende effect van het album komt het meest tot uiting op The Photograph, wat mij betreft het hoogtepunt hier. Maar ben klaarblijkelijk de enige die die track heeft aangevinkt als favoriet.

Nu ik het album voor de zoveelste keer weer eens beluister (wat anders meestal in de late uurtjes op de achtergrond is) valt het nu pas op: Dreamlands lijkt wel een Pixies bossanova!