Elliott Murphy - Lost Generation (1975)

matig debuut van wat later een artiest zou blijken die altijd als een tweederangs dylan zou aanzien worden , de man heeft betere platen gemaakt dan dit , maar vooral zijn teksten zijn goed tot uitstekend , maar zijn stem kan soms irriteren .

Dit tweede album van Elliott Murphy (het debuut was Aquashow) heeft net niet het niveau van de eerste worp, maar is toch een zeer waardige opvolger. Erg vaak beluisterd de laatste maanden nadat ik een exemplaar vond in een van de platenwinkels die ik graag bezoek. De stem van Murphy vond ik, toen ik Aquashow in 1973 voor het eerst hoorde onmiddellijk zéér aantrekkelijk. Zo'n klik helpt je om verder te luisteren, en ik vond dat debuut al snel weergaloos.

Helaas heb ik hem vervolgens uit het oog verloren, en moet ik nu alsnog een inhaalslag maken. Maar ook dit tweede album heeft me al snel in zijn ban gekregen. Die heerlijk venijnige stem (ik moet af en toe ook aan de sneer van Dylan en de theatrale expressie van Bowie denken), gecombineerd met interessante teksten raken me heel erg. Voeg daar een fijne band aan toe met goede musici plus de heldere productie van Paul Rothchild, en je hebt een werkelijk prima plaat.