MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Hannibal and the Sunrise Orchestra - Hannibal (1975)

mijn stem
4,14 (11)
11 stemmen

Verenigde Staten
Jazz
Label: MPS

  1. The Rabbit (2:36)
  2. Revelation (7:35)
  3. Misty (7:53)
  4. The Voyage (6:33)
  5. Soul Brother - In Dedication to Malcolm X (13:46)
totale tijdsduur: 38:23
zoeken in:
avatar van Tony
5,0
Bedankt voor de tip maar weer, Soledad. Gelukkig is dit geweldige album via Spotify te beluisteren en dat heb ik de laatste tijd zeer veelvuldig gedaan, vooral tijdens het sporten. Super intensieve jazz, vrijwel constant speelt iedereen hier op 100% en soms, zoals tijdens Revelation, zelfs meer dan dat, lijkt het wel. Fantastische muziek dus, helaas onbetaalbaar om fysiek in huis te halen.

avatar
Soledad
Ja een legendarische plaat dit. Super zeldzaam en zeer gewild op het web. Lang geleden dat ik het voor het laatst heb gehoord dus moet deze eerst weer eens goed en geconcentreerd beluisteren voor een beoordeling.

Ik moest en zou deze hebben. Voor 30 een prachtige vinylversie op de kop getikt. De cd versie gaat vanaf 110 euro ? zo’n toffe hoes ook, heb deze gisteren ingelijst. Hangt naast A Love Suprême en deze: Mtume Umoja Ensemble - Land of the Blacks (1972)

Over toffe hoezen gesproken...

avatar
Soledad
Met: Hannibal ‘Marvin’ Peterson (trompet en koto), Michael Cochrane (piano), Deirdre Murray (cello), Stafford James (bas), Michael Carvin (drums, percussion, bells), Chris Hart (percussion, bells)

Ja een sort cultplaat dus… Bijzonder dat platen die zo gewild zijn (bijna 800 mensen op discogs willen em) nauwelijks heruitgebracht worden. Behalve in Japan dan eenmaal een versie die inmiddels makkelijk 150 euro oplevert. Ik heb zelf inmiddels dus een Japanse vinylversie uit 1976 in haast ongeschonden staat. Nu met de nieuwe platenspeler moest deze uiteraard gedraaid en beoordeeld worden.

Dit is de spirituele freejazz beweging in de jaren ’70 samengevat in één plaat. Dat betekent funky en groovy enerzijds maar hard en grensoverschrijdend anderzijds. Het is met name Peterson zelf die vrijheid opzoekt. Op ‘Revelation’ ervaar ik een lichte angst dat zijn trompet zou kunnen exploderen. Naast de enorme bak aan geluid die hij produceert vind ik zijn techniek verbijsterend. Waar het bij andere freejazz trompettisten kan klinken als een willekeurige brei, lijkt er bij Peterson toch logica, structuur en opbouw in te zitten. Het begint dus ook altijd vrij soepel maar het wordt al snel harder en intenser. Ik beschreef hem eerder als een kruising tussen Charles Tolliver en Donald Ayler: de techniek van Tolliver en het geluid van Ayler. Dit soort platen zijn dan ook niet voor tere oortjes. Want hoewel de structuren in de plaat best helder zijn, is het geluid soms behoorlijk een pittig.

De band is mij inmiddels bekend, maar op Carvin na zijn deze muzikanten toch bijzonder obscuur. En iemand als Michael Cochrane doet je dan verbazen. Prachtige subtiele pianist, volledig passend in deze plaat. Weet met zijn soepele solo’s de nodige rust in te bouwen en is heel interessant om nauwlettend te volgen op deze plaat. Een bassist als Stafford James weet een prima groove neer te zetten en houdt ook de band binnen boord. Michael Carvin is een uitstekende drummer, niet direct vergelijkbaar met andere freejazz drummers. Hij is wat strak in zijn spel, maar doet juist deze muziek eer aan. Hij houdt ritme en stuwt de groep voort. En als laatste Deirdre Murray… Een dame die werkelijk iets zinnigs weet te zeggen op haar cello: vrij maar tegelijkertijd wel luisterend naar de rest van de groep. Meer dus dan lukraak wat piepen en knorren.

Het enige mindere nummer op het hele album is ‘The Voyage’ waar men wat vervalt in quasi-spiritueel gehum en gechant. En waar dat bij Don Cherry of Pharoah Sanders soms wel werkt, werkt het hier niet helemaal. Een hele kleine dooddoener, maar dan wel weer eentje die wordt opgevolgd door het grote hoogtepunt van de plaat: Soul Brother, een ode aan Malcolm X. Deze compositie kende ik toevallig nog van zijn latere samenwerking op Andrew Cyrille’s ‘My Friend Louis’(die plaat is ook beregoed trouwens met Workman, Oliver Lake en Peterson). Na het bijzonder pakkende en catchy thema gaat Cochrane van start met een uitstekende solo. Maar pas als Peterson invalt knalt de band er pas echt uit. Alsof hij het beste voor het laatste heeft bewaard schettert hij erop los, zodanig dat je zelf praktisch in een trance raakt. Mocht je een sample willen luisteren op youtube, pak dan deze eruit.

Al met al een plaat die terecht de status heeft die zij heeft. Het schijnt in ieder geval dat een geremasterde versie inmiddels in MP3 vorm door het label MPS is uitgebracht. Maar geef mij dan toch maar een mooi stuk vinyl. Want alleen al voor de hoes, zou je deze plaat willen kopen.

avatar
Soledad
Jongens jongens toch: Soul Brother.... één van de allerdikste, allerbeste nummers in de jazz. Luisteren op zeer hoog volume en jezelf laten meevoeren. En dank u Stafford James voor de heerlijke groove

avatar van Sandokan-veld
'Soul Brother' is inderdaad een banger, jongens.

Als ik ooit toekom aan de jaren zeventig in de jazz, heb ik dankzij jullie al een hoop tips opgedaan.

avatar
Soledad
Haha ik hoop het Sander. Er is echt een hoop moois te halen. Een decennium dat onterecht vaak over het hoofd wordt gezien in jazz.

avatar van Tony
5,0
Man, man, pas geleden nog met wat mume vrienden over favoriete jazz trompettisten lopen swaffelen. Ben ik toch helemaal vergeten Hannibal 'Marvin' Peterson in die toplijst te vermelden. Ik heb er net Revelation op zitten en wat die man hier op zijn trompet doet, dat kan gewoon niet. Maar ook in het daaropvolgende, rustigere Misty klinkt hij fenomenaal. Wat een krachtig, technisch begaafd en emotioneel trompettist is dit toch. Deze man komt vol binnen en weet te raken zoals alleen de allergrootsten dat kunnen.

Alweer een hele tijd in het gelukkige bezit van een originele Duitse persing op MPS/Basf uit 1975. Een van de waardevolste bezittingen in mijn jazz collectie en dan niet alleen in €'s.

avatar van Tony
5,0
Zit 'm net weer eens te luisteren na veel te lang geleden en nu heb ik dan toch eindelijk de knoop doorgehakt; Dit is een van de beste 10 albums die ik ken / heb, dus logischerwijs een plekje voor 'm ingeruimd in mijn Top 10. Wat 'n plaat! Dit is hot! Omver geblazen worden is zelden zo van toepassing geweest als op dit album. Ik kan het niet beter verwoorden dan Soledad al uitgebreid heeft gedaan, dus daar waag ik me niet meer aan. Als je een beetje into jazz bent, ga dit checken, gewoon op Spotify te vinden. Amen.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 22:01 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 22:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.