Lee Morgan - Search for the New Land (1966)

Mijn favoriete Lee Morgan-als-bandleider album, samen met 'The Gigolo', 'Tom Cat' en ''The Procrastinator'. Eén van zijn meer progressieve albums (met name het titelnummer), met een allstar-cast met onder meer Grant Green, Wayne Shorter en Herbie Hancock.

Geweldig album.Velen vinden The Sidewinder z'n beste werk, maar ik denk dat ik voor deze plaat ga.

Wat een plaat! Absoluut mijn favoriete Lee Morgan, niet in de laatste plaats door de fantastische begeleiding die Lee hier om zich heen heeft verzameld. Het album krijgt van mij echter niet de volle 5, maar 'slechts' 4,5 sterren, omdat de rest van de nummers - die ook zo maar op The Sidewinder haddden kunnen staan - enigszins in schril contrast staan met de title track van het album. Niet dat deze nummers nou zo slecht zijn; nee, Search for the New Land is gewoon zo geweldig! Het nummer wordt ingeleid met licht zweverige gitaarklanken van Grant Green en subtiel tingelende cimbalen van Billy Higgens, waarna Lee op zijn trompet en Wayne Shorter op de sax het luisterrijke thema introduceren. Wat volgt zijn bijna 16 grandioze minuten, spannender en progressiever opgebouwd dan de rest van de nummers, en waarin elk van de muzikanten zijn voortreffelijke steentje bijdraagt. Van begin tot eind adembenemend en meeslepend.
Jammer dat dit album altijd een beetje overschaduwd blijft door The Sidewinder, en dat Lee het succes van die plaat daarna ook meer als leidraad heeft genomen (Search werd opgenomen nog voordat The Sidewinder uit was gebracht), terwijl het experiment op deze juist zo geweldig uitpakt.

Het titelnummer is een prachtig sfeervol, soms wat droevig klinkend, stuk. Het thema komt ook terug in The Joker. Ik vind het jammer dat de toon daarna luchtiger wordt.

Het titelnummer maakt inderdaad indruk: heerlijk statig en meeslepend. De rest van de plaat is overigens ook best genietbaar, maar haalt dat niveau niet meer. Al met al een uitstekend jazzalbum.

Het overdonderende effect van het titelnummer (waarmee de plaat dan ook nog 'ns aftrapt) gooit een lichte schaduw op de overige composities, dat is zeker zo. Maar dat ligt meer aan de genialiteit van dat stuk, want ook het daaropvolgende viertal is erg sterk. Deze plaat is gewoon genieten geblazen, van begin tot eind, ik vind 'm stiekem nog beter dan The Sidewinder; 't klinkt allemaal net wat gewaagder, net wat opwindender.

Wat een line-up ook! Morgan en Shorter toeteren de sterren uit de hemel, Hancock is zijn eigenzinnige zelf aan de piano (die weet ook steeds de juiste noten te beroeren, het juiste tempo aan te houden, het gewenste gevoel in zijn spel te leggen!), en Reggie Workman & Billy Higgins om de boel draaiende te houden. Als joker krijg je dan nog ene Grant Green cadeau, die misschien niet bijster opvalt, maar zijn rol in het geheel zonder meer oppakt.

Wat kan jazz toch heerlijk zijn!

4,5 sterren

Lekker bezig de laatste dagen, AOVV!

De line-up is inderdaad fantastisch. Al in het intro van het titelstuk, dat als thema steeds terugkomt, is het gitaarspel van Green samen met het gepingel van Hancock erg opvallend, terwijl Shorter en Morgan in unisono spelen. Het zet de luisteraar ook op het verkeerde been, omdat deze 'brug' lijkt op een sluitstuk, totdat Workman zijn soepele en drijvende basriff weer inzet. Het metronomesque drumspel en dat met name het strakke cymbalspel van Higgins is echt fantastisch.

Opgenomen vóór en uitgebracht ná Sidewinder is deze plaat eigenlijk indrukwekkender. Ik geef deze dan ook de volle score.

Mooi essay over deze plaat: Derek Walmsley: Jazz Searches For The New Land - The Wire - thewire.co.uk

Met: Lee Morgan (trompet); Wayne Shorter (tenorsax); Herbie Hancock (piano); Grant Green (gitaar); Reggie Workman (bas); Billy Higgins (drums)

Zondagmorgen met Lee Morgan, deel 2: Dit album wordt verrassend vaak genoemd als favoriet van Lee Morgan door jazzfans. Waar voorganger The Sidewinder misschien een remmende voorsprong heeft, krijgt deze misschien ook een extra gunfactor omdat hij na het succes van de voorganger ruim twee jaar op de plank bleef liggen omdat Blue Note een plaat wenste die het succes herhaalde.

Het eerste dat opvalt is het hoge niveau van sidemen op dit album, circa februari 1964 (de datum van deze opname) moet het toch moeilijk zijn geweest een betere jazzband dan dit in de studio te krijgen. Wayne Shorter en Herbie Hancock zouden snel hierna deel uitmaken van het Tweede Grote Kwintet van Miles Davis, en de je hoort al de voorzichtige beweging richting postbop.

Het is vooral allemaal wat subtieler, ruimtelijker, gevoeliger dan de meeste van Morgans vorige platen. Wat niet direct wil zeggen dat de plaat nou echt heel experimenteel is. Na de aparte stop/start-structuur van het titelnummer krijgen we vier redelijk typische Lee Morgan-composities, waarbij vooral de inkleuring door de band zorgt voor textuur.

Ik zet deze eerlijk gezegd wat minder vaak op dan andere platen van Morgan uit deze periode, het raakt me om een of andere reden wat minder denk ik. Wel kun je - met wijsheid achteraf- vinden dat dit een waardige opvolger zou zijn geweest voor The Sidewinder, juist omdat het weer een nét iets andere kant van de muzikant laat zien.

Dijk van een plaat.
Geweldige bezetting, Grant Green, Herbie Hancock. Helden van de JAZZ!

In een (fictieve) top 10 mooiste jazzcomposities ooit, zal zeker de weergaloze en adembenemd prachtige titelsong zeker niet ontbreken. Nu hebben met name Shorter en Hancock al het nodige fantastische songs op hun naam staan, maar van wat ik ken, moet dat deze song ook voor hen één van hun hoogtepunten zijn. Er is zoveel aandacht besteedt aan en ruimte ingebouwd voor de solo's. Dit is modal jazz op zijn best. Alleen de titelsong zelf is dd aanschaf van deze plaat meer dan waard.

Zojuist de Classic Vinyl-versie binnen. Ik moet nu naar bandrepetitie, maar morgen (met kater) gaat deze de gehele dag rondjes draaien. Fantastisch dat deze nu ook in mijn collectie zit.

Dit is officieel de laatste 'nieuwe' plaat die ik ooit zal kopen. Ik vind het naar mij zelf toe erg genant dat ik zo'n blij bericht plaatste, wat ik erg hebberig en consumerend vind overkomen. Deze 'reissue'/remaster, of wat dan ook, is prima te streamen (of downloaden op een device en dan afspelen), in dezelfde kwalieit en met dezelfde beleving. Ja, het staat mooi in de kast, maar het is zo hebberig allemaal. Dat maakt de titel ook wat symbolisch. Ik ga nu echt definitief naar een nieuwe manier van muziek luisteren, die minder belastend en vervuilend is. Morgan kijkt mij ook zo beschuldigend aan. Sorry man.