Lee Morgan - Search for the New Land (1966)

Wat een plaat! Absoluut mijn favoriete Lee Morgan, niet in de laatste plaats door de fantastische begeleiding die Lee hier om zich heen heeft verzameld. Het album krijgt van mij echter niet de volle 5, maar 'slechts' 4,5 sterren, omdat de rest van de nummers - die ook zo maar op The Sidewinder haddden kunnen staan - enigszins in schril contrast staan met de title track van het album. Niet dat deze nummers nou zo slecht zijn; nee, Search for the New Land is gewoon zo geweldig! Het nummer wordt ingeleid met licht zweverige gitaarklanken van Grant Green en subtiel tingelende cimbalen van Billy Higgens, waarna Lee op zijn trompet en Wayne Shorter op de sax het luisterrijke thema introduceren. Wat volgt zijn bijna 16 grandioze minuten, spannender en progressiever opgebouwd dan de rest van de nummers, en waarin elk van de muzikanten zijn voortreffelijke steentje bijdraagt. Van begin tot eind adembenemend en meeslepend.
Jammer dat dit album altijd een beetje overschaduwd blijft door The Sidewinder, en dat Lee het succes van die plaat daarna ook meer als leidraad heeft genomen (Search werd opgenomen nog voordat The Sidewinder uit was gebracht), terwijl het experiment op deze juist zo geweldig uitpakt.

Met: Lee Morgan (trompet); Wayne Shorter (tenorsax); Herbie Hancock (piano); Grant Green (gitaar); Reggie Workman (bas); Billy Higgins (drums)

Zondagmorgen met Lee Morgan, deel 2: Dit album wordt verrassend vaak genoemd als favoriet van Lee Morgan door jazzfans. Waar voorganger The Sidewinder misschien een remmende voorsprong heeft, krijgt deze misschien ook een extra gunfactor omdat hij na het succes van de voorganger ruim twee jaar op de plank bleef liggen omdat Blue Note een plaat wenste die het succes herhaalde.

Het eerste dat opvalt is het hoge niveau van sidemen op dit album, circa februari 1964 (de datum van deze opname) moet het toch moeilijk zijn geweest een betere jazzband dan dit in de studio te krijgen. Wayne Shorter en Herbie Hancock zouden snel hierna deel uitmaken van het Tweede Grote Kwintet van Miles Davis, en de je hoort al de voorzichtige beweging richting postbop.

Het is vooral allemaal wat subtieler, ruimtelijker, gevoeliger dan de meeste van Morgans vorige platen. Wat niet direct wil zeggen dat de plaat nou echt heel experimenteel is. Na de aparte stop/start-structuur van het titelnummer krijgen we vier redelijk typische Lee Morgan-composities, waarbij vooral de inkleuring door de band zorgt voor textuur.

Ik zet deze eerlijk gezegd wat minder vaak op dan andere platen van Morgan uit deze periode, het raakt me om een of andere reden wat minder denk ik. Wel kun je - met wijsheid achteraf- vinden dat dit een waardige opvolger zou zijn geweest voor The Sidewinder, juist omdat het weer een nét iets andere kant van de muzikant laat zien.