2
geplaatst: 17 juli 2018, 16:32 uur
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Luluc - Sculptor - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Het Australische duo Luluc neemt de tijd voor haar muziek. Dear Hamyl, het in eigen beheer uitgebrachte en hier helaas nauwelijks opgemerkte debuut van het tweetal, verscheen in 2008, de terecht bewierookte opvolger Passerby stamt uit 2014 en nu is er dan de derde plaat van Zoë Randell en Steve Hassett.
Voorganger Passerby vergeleek ik vier jaar geleden uitvoerig met de platen van Fairport Convention en Nick Drake, maar de plaat riep ook zeker associaties op met de muziek van Cowboy Junkies, Mazzy Star en The Innocence Mission (aldus mijn recensie uit 2014).
Nu zijn dat toevallig drie bands die deze maand een nieuwe plaat hebben uitgebracht (van Mazzy Star verscheen helaas slechts een EP), wat betekent dat Luluc wat meer concurrentie heeft dan een paar jaar geleden. Sculptor laat snel horen dat Zoë Randell en Steve Hassett de competitie makkelijk aan kunnen.
Luluc wordt nog altijd vooral in het hokje indie-folk geduwd, maar de muziek van het tweetal grijpt vooral stevig terug op de traditionele folk uit de jaren 70, al verwerkt het tweetal op bijna slinkse wijze ook heel veel invloeden uit de dreampop in haar muziek. Het resultaat is van een bijzondere schoonheid.
Vergeleken met zijn voorganger kiest Sculptor voor een wat voller geluid, maar dit moet direct worden gerelativeerd. Zoë Randell en Steve Hassett imponeren op hun derde plaat met prachtig lome en opvallend sobere klanken met volop echo’s uit het verleden, maar ook flink wat invloeden uit het heden. Centraal staan de schitterende gitaarlijnen van Steve Hassett, die er in slaagt om met op het eerste oor relatief eenvoudige akkoorden een bezwerend effect toe te voegen aan de muziek van Luluc.
Dit bezwerende effect wordt verder versterkt door de prachtige zang van Zoë Randell, die aansluiting vindt bij de grote folkzangeressen uit het verleden, maar haar zang ook voorziet van eigentijdse melancholie en onderkoeling. De prachtige zang maakt Sculptor van Luluc voor mij vrijwel onweerstaanbaar.
Het Australische tweetal nam de plaat grotendeels zelf op en nam hier de tijd voor. Het zorgt voor zorgeloze en heerlijk lome klanken. Deze zijn van wat extra spanning voorzien door gastmuzikanten als The National voorman Aaron Dessner, The Dirty Three drummer Jim White en Dinosaur Jr gitarist J Mascis, die opvallend subtiele bijdragen leveren aan de plaat.
In de meeste tracks kunnen Zoë Randell en Steve Hassett het echte prima met zijn tweeën af. De door subtiele gitaarlijnen en prachtige vocalen gedragen songs van Luluc nodigen uit tot wegdromen, maar ook als je klaarwakker blijft valt er heel veel te genieten op de derde plaat van het tweetal. Ik adviseer iedereen om vooral wakker te blijven, want de op het eerste gehoor sobere en eenvoudige songs van het Australische tweetal winnen nog heel lang aan kracht en zijn wanneer ze zijn uitgegroeid van een bijna onwerkelijke schoonheid. Ik was vier jaar geleden behoorlijk onder de indruk van Passerby, maar Sculptor is nog veel mooier. Wat een bijzondere plaat. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Luluc - Sculptor - dekrentenuitdepop.blogspot.com
Het Australische duo Luluc neemt de tijd voor haar muziek. Dear Hamyl, het in eigen beheer uitgebrachte en hier helaas nauwelijks opgemerkte debuut van het tweetal, verscheen in 2008, de terecht bewierookte opvolger Passerby stamt uit 2014 en nu is er dan de derde plaat van Zoë Randell en Steve Hassett.
Voorganger Passerby vergeleek ik vier jaar geleden uitvoerig met de platen van Fairport Convention en Nick Drake, maar de plaat riep ook zeker associaties op met de muziek van Cowboy Junkies, Mazzy Star en The Innocence Mission (aldus mijn recensie uit 2014).
Nu zijn dat toevallig drie bands die deze maand een nieuwe plaat hebben uitgebracht (van Mazzy Star verscheen helaas slechts een EP), wat betekent dat Luluc wat meer concurrentie heeft dan een paar jaar geleden. Sculptor laat snel horen dat Zoë Randell en Steve Hassett de competitie makkelijk aan kunnen.
Luluc wordt nog altijd vooral in het hokje indie-folk geduwd, maar de muziek van het tweetal grijpt vooral stevig terug op de traditionele folk uit de jaren 70, al verwerkt het tweetal op bijna slinkse wijze ook heel veel invloeden uit de dreampop in haar muziek. Het resultaat is van een bijzondere schoonheid.
Vergeleken met zijn voorganger kiest Sculptor voor een wat voller geluid, maar dit moet direct worden gerelativeerd. Zoë Randell en Steve Hassett imponeren op hun derde plaat met prachtig lome en opvallend sobere klanken met volop echo’s uit het verleden, maar ook flink wat invloeden uit het heden. Centraal staan de schitterende gitaarlijnen van Steve Hassett, die er in slaagt om met op het eerste oor relatief eenvoudige akkoorden een bezwerend effect toe te voegen aan de muziek van Luluc.
Dit bezwerende effect wordt verder versterkt door de prachtige zang van Zoë Randell, die aansluiting vindt bij de grote folkzangeressen uit het verleden, maar haar zang ook voorziet van eigentijdse melancholie en onderkoeling. De prachtige zang maakt Sculptor van Luluc voor mij vrijwel onweerstaanbaar.
Het Australische tweetal nam de plaat grotendeels zelf op en nam hier de tijd voor. Het zorgt voor zorgeloze en heerlijk lome klanken. Deze zijn van wat extra spanning voorzien door gastmuzikanten als The National voorman Aaron Dessner, The Dirty Three drummer Jim White en Dinosaur Jr gitarist J Mascis, die opvallend subtiele bijdragen leveren aan de plaat.
In de meeste tracks kunnen Zoë Randell en Steve Hassett het echte prima met zijn tweeën af. De door subtiele gitaarlijnen en prachtige vocalen gedragen songs van Luluc nodigen uit tot wegdromen, maar ook als je klaarwakker blijft valt er heel veel te genieten op de derde plaat van het tweetal. Ik adviseer iedereen om vooral wakker te blijven, want de op het eerste gehoor sobere en eenvoudige songs van het Australische tweetal winnen nog heel lang aan kracht en zijn wanneer ze zijn uitgegroeid van een bijna onwerkelijke schoonheid. Ik was vier jaar geleden behoorlijk onder de indruk van Passerby, maar Sculptor is nog veel mooier. Wat een bijzondere plaat. Erwin Zijleman
0
geplaatst: 24 september 2018, 11:57 uur
Mijn recensie op het Altcountryforum.nl
Hier thuis heb ik altijd muziek opstaan. Welke ligt aan mijn gemoedstoestand. Momenteel verkeer ik in een dromerige bui. Het nieuwe album van het in Amerika opererende Australische indiefolk duo Luluc past daar prima bij. Alles klinkt ontspannen en beheerst op het derde wapenfeit “Sculptor”. Net als op “Passerby” is Aaron Dessner (The National) verantwoordelijk voor de productie. Zoë Randell (zang, gitaar) en Steve Hassett (zang, gitaar, keyboards, piano, fluit) leveren samen met een klein gezelschap aan gastmuzikanten een album af, waarop je leven ruim vijfendertig minuten in de onthaast-stand wordt gezet.
Verdwenen uit het geluidsbeeld is het minimalistische karakter van hun voorgaande albums. Daarvoor in de plaats meer accenten van de elektrische gitaar (J. Mascis), subtiele bijdragen van drummer Jim White, de bezwerende klanktexturen en vocale lagen die over elkaar zijn gelegd om een donkere, pastorale pracht te creëeren. Melodieën en songteksten vallen tevens op de juiste plek met ingetogen akoestisch gitaarspel en Zoë’s hemels stemgeluid, die je richting dromenland sturen. Heerlijk onderkoelde en twinkelende klanken die je niet onberoerd zullen laten. Een en al kalmte, rust, lieflijkheid en zachtheid op het album “Sculptor” van het duo Luluc.
Hier thuis heb ik altijd muziek opstaan. Welke ligt aan mijn gemoedstoestand. Momenteel verkeer ik in een dromerige bui. Het nieuwe album van het in Amerika opererende Australische indiefolk duo Luluc past daar prima bij. Alles klinkt ontspannen en beheerst op het derde wapenfeit “Sculptor”. Net als op “Passerby” is Aaron Dessner (The National) verantwoordelijk voor de productie. Zoë Randell (zang, gitaar) en Steve Hassett (zang, gitaar, keyboards, piano, fluit) leveren samen met een klein gezelschap aan gastmuzikanten een album af, waarop je leven ruim vijfendertig minuten in de onthaast-stand wordt gezet.
Verdwenen uit het geluidsbeeld is het minimalistische karakter van hun voorgaande albums. Daarvoor in de plaats meer accenten van de elektrische gitaar (J. Mascis), subtiele bijdragen van drummer Jim White, de bezwerende klanktexturen en vocale lagen die over elkaar zijn gelegd om een donkere, pastorale pracht te creëeren. Melodieën en songteksten vallen tevens op de juiste plek met ingetogen akoestisch gitaarspel en Zoë’s hemels stemgeluid, die je richting dromenland sturen. Heerlijk onderkoelde en twinkelende klanken die je niet onberoerd zullen laten. Een en al kalmte, rust, lieflijkheid en zachtheid op het album “Sculptor” van het duo Luluc.
* denotes required fields.
* denotes required fields.