Julian Cope - Fried (1984)

Hele prettige plaat inderdaad! Met veel heldere, ietwat psychedelische gitaarpartijen, en een stel briljante popnummers (die ze alleen nooit op de radio zouden draaien). Vooral Reynard the Fox (met een leuke knipoog naar The Doors' The End), Bill Drummond Said en Sunspots bevallen me heel erg tot nu toe. Gaat nog groeien hoop ik, maar Julian Cope bevalt me prima.

Een half jaar na zijn uitstekend solo debuut World shut your mouth (maart 1984) kwam Julian Cope (voorheen Teardrop explodes) al op de proppen met een nieuwe plaat ; Fried.Een wat rauwer en/of meer ongepolijst album dan zijn voorganger maar kwalitatief opnieuw van een hoog niveau.
Het ruim zes minuten durende openingsnummer Reynard the fox,in totale chaos eindigende hallucinerende rock,is al direct een pareltje.Vervolgens wisselt deze zonderling uit Liverpool psychedelische gitaarmuziek af met sprookjesachtige pop en wereldvreemde ballades.
Dat levert naast het eerste nummer hoogtepunten op als het stuwende The Bloody Assizes,prachtige pop in Bill Drummond Said en indringende,rustige songs als Me Singing,en het slotakkoord Torpedo.
Komt nog bij,het voortreffelijk Sunspots met een prominente rol voor de hobo van Kate St. John,later nog in de Dream academy met de hit Life in a northern town.Kwam ook nog op single uit maar werd natuurlijk en jammer genoeg geen succes.
Dat alles doet echter niks af aan het kaliber van het gevarieerde Fried.
Julian Cope arriveerde met zijn volgende plaat Saint Julian alsnog in de hitlijsten maar dat album was vreemd genoeg toch duidelijk de mindere van zijn voorgangers.