Valentine - The Alliance (2018)

Robert Kempe zal dit jaar 50 jaar jong worden (4 december) en is sinds 1991 bekend onder de naam Robby Valentine. In dat jaar scoorde hij een grote hit met de rockballad “OVER AND OVER AGAIN”. Hij bracht in 1992 zijn titelloze debuutalbum uit, wat in 1993 opgevolgd werd door “THE MAGIC INFINITY”. Toen was het succes al minder geworden, mede door de invloed van de grunge muziek. De muziek die Valentine maakte, werd niet gedraaid door de landelijke radiostations en langzaam verdween hij richting Japan, waar hij nog wel succesvol was. Meerdere albums volgden, sommige alleen verkrijgbaar in het verre oosten, totdat hij weer in de belangstelling kwam te staan door zijn Queen tributes. In 2014 verscheen het geweldige “BIZARRO WORLD”, dat een Robby Valentine liet horen die gedreven, geïnspireerd en nog steeds erg goed was. Het album met louter nieuw materiaal sloeg aan en sindsdien treedt hij regelmatig in ons land op. Na 4 jaar heeft hij weer tijd en inspiratie gevonden voor een nieuw album, “THE ALLIANCE”. Hij laat zich in de teksten kritisch uit over de platenindustrie, brengt een prachtige ode aan zijn dochter, laat horen dat hij zich zorgen maakt over de wereld van dit moment en natuurlijk ontbreekt ook de liefde niet. Het album opent met “THE ALLIANCE THEME”, een kort thema dat verderop op het album weer te horen is. “JUDGEMENT DAY” is een typische Valentine rocker, met prachtige koortjes en raakvlakken met Queen. In “BLACK DOG” is de andere liefde van Valentine te horen, want het is een Beatleske track. In “SONS OF AMERICA” komt Muse naar voren, maar kent ook weer een prachtige Valentine refrein en heftig tussenstuk…heerlijk!! Ook in “RUNNING ON EMPTY” zijn Muse ingrediënten te horen, erg smaakvol gedaan trouwens! “ELEANOR ROBYN” gaat over zijn dochter en is een ballad zoals maar weinig Nederlandse muzikanten ze kunnen maken, wat een schitterende song, kippenvel! “SOLDIERS OF LIGHT” was de eerste single en heeft Turkse invloeden, zoals die nog niet eerder zo prominent te horen waren in zijn songs. “THE BITTER END” is een midtempo rocker met prachtige koortjes. “MASTERS OF OUR MIND” heeft moderne invloeden, gecombineerd met Queen koortjes, heerlijke riffs en het thema van het openingsnummer dat het geheel in 4.48 compleet maakt, wonderschone song. “REMEMBER WHO YOU ARE” is met 5 en een halve minuut het op één na langste nummer van “THE ALLIANCE” en is een midtempo rockballad. Robby Valentine gebruikte deze song toen hij in de week van 21 juni werd uitgescholden en geslagen door een paar jongeren. Deze song laat alles horen waarom het zo belangrijk is om in goede harmonie met elkaar te leven. Laat elkaar in de waarde, respecteer en accepteer een ander zoals die is en ga liefdevol met elkaar om. Robby werd uitgescholden omdat hij er misschien iets anders uit ziet dat normaal, “so what!!”. Wat is normaal trouwens?? Blijf muziek maken, dit soort prachtige teksten en songs maken en blijf bij jezelf. “THE ALLIANCE” is een weergaloos mooi album geworden, mooi geproduceerd en zoals je van hem gewend bent, prachtig gezongen. Een topper!!!

Ik begin toch wel enigszins nieuwsgierig te worden naar dit album. Lees er in diverse bladen en op diverse sites louter positieve berichten over. Ik heb The magic infinity nog ergens op cd liggen. Vond ik altijd een prima album.

Ik heb hetzelfde Vielip en zou hem graag willen kopen, kan hem alleen nergens gevonden krijgen

Volgens mij is het album alleen via Valentine zelf te bestellen. Check zijn website.

Begin voorzichtig enthousiast te worden. Nog niet op Spotify, zijn vorige wel.

Volg Robby Valentine al vanaf het begin. OP deze artiest moet Nederland heel trots zijn. Maakt geweldige melodieuze rock/sympho muziek van de bovenste plank. Zo ook dit nieuwe album. Was het vorige album Bizarro World al niet misselijk , The Alliance doet er niet voor onder. Al klinkt The Alliance iets opgewekter dan Bizarro World , die toch iets donkerder klinkt. Maar de koortjes en de bombast zijn er nog altijd. Hij heeft gewoon een heel eigen geluid al hoor je ook heel veel invloeden van andere bands. Maar welke band heeft dat niet? Het klinkt allemaal gewoon heel lekker en knalt heerlijk uit je speakers. Dat doet ie allemaal in zijn eigen studiootje thuis. Knap hoor! O ja nog een tip ; Ga naar een concert van hem. Hij klinkt live minstens net zo goed als op de plaat!

mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Robby Valentine – een vreemde eend in de bijt – is niet meer in de twintig maar ja, ik ook niet. Begin jaren negentig genoten velen met mij van zowel zijn melodieuze rockballade Over and Over Again als van het naamloze album, waarmee hij een Zilveren harp in de wacht sleepte. Hierna werd het stil in ons land rond Valentine. In Duitsland, Engeland en Japan daarentegen vindt zijn muziek tot op heden gretig aftrek. Op het recente “The Alliance”, de opvolger van het vier jaar geleden verschenen album “Bizarre World”, blijft hij trouw aan wie hij is.

Na een periode van persoonlijke strubbelingen en tegenvallers floreert de over-de-top en theatrale benadering van de orchestrale rockmuziek als nooit tevoren. Kun je daar niet tegen, laat dan deze plaat en recensie met een gerust hart links liggen. Voor wie daar wel tegen kan is de meerstemmige aan Queen refererende dik aangezette zangharmonieën, melodieuze gitaartapijten, drijvende ritmes en een flinke laag kitsch vast en zeker spekkie naar het bekkie. Valentine grijpt op “The Alliance” terug naar de glorietijden van Queen, The Beatles, ELO en John Waite (The Babys). Om eerlijk te zijn blijf ik het album draaien, hoezeer ik me er ook tegen verzet. Het laat mij niet los. Niet tegen mijn vrienden vertellen, hoor.

Mijn review op Zware Metalen.

Begin jaren negentig scoorde Robby Valentine een enorme hit met Over And Over Again, de eerste single van zijn debuutalbum. Een vliegende start van een veelbelovende carrière voor Robby. Het succes blijft op navolgende albums echter uit, mede als gevolg van veranderende trends in het muzikale landschap en de weigering van Valentine om zich aan te passen. Waar we Robby Valentine in Nederland uit het zicht raken, blijft hij in Japan onverminderd populair.

Na de release van zijn tiende album Bizarro World bleef het stil rondom de multi-instrumentalist. Hij kampte met een writer’s block en werd in 2016 getroffen door een ernstige ooginfectie. Hierdoor raakte hij driekwart van zijn zicht kwijt en werd hij gedwongen om te leren omgaan met deze handicap. Desondanks heeft hij zijn nieuwe album The Alliance grotendeels zelf ingespeeld en opgenomen.

Muzikaal blijft Valentine trouw aan de invloeden op zijn nieuwste album. The Alliance staat bol van de symfonische rock die refereert aan bands als Queen, ELO, Beatles en The Baby’s. Na het instrumentale The Alliance Theme start het album matig met het flauwe – aan Kensington herinnerende – Judgement Day. Gelukkig volgt een snel herstel met het navolgende Black Dog, waar we in het refrein worden getrakteerd op de Queen-esque koortjes waar Valentine zo graag gebruik van maakt.

Echt los gaat het album echter pas vanaf het springerige Sons Of America, waar invloeden van Kiss (Detroit Rock City), ELO en Beatles (sgt. Pepper) door de blender gaan. Running On Empty doet vervolgens weer erg aan Muse denken. Zo is het gedurende het hele album een feest der herkenning van invloeden, waarmee Robby Valentine toch ook weer een eigen geluid weet te smeden. Een geluid dat wellicht voor de gemiddelde Zware Metalen-bezoeker te poppy is, maar wie de stadionrock van de jaren zeventig en tachtig kan waarderen, moet deze plaat zeker een kans geven.

Vond ik zijn eerste albums nog erg zoetsappig, op deze cd is hier absoluut geen sprake van. Het klinkt sprankelend, namsaap heeft al de bands genoemd waarvan de invloeden aanwezig zijn, maar Robby heeft er zijn eigen geheel van gemaakt. Erg fijne cd.