John Grant - Love Is Magic (2018)

Waarom is het toch dat ik zoveel gay-artiesten tot mijn favorieten reken? Niet omdat ze dat zijn, want bij een aantal van die favorieten wist ik het eerst niet eens. De teksten? Niet allemaal schrijven ze er zo open over.
Is er dan toch iets als een muzikale gaydar? Gevoel voor het theatrale, het behoren tot een minderheid wat het beste in artiesten naar boven haalt? Toch een soort onderlinge connectie?! Echt, ik kan het niet verklaren.

John Grant is dus zo'n artiest die ik heel hoog heb zitten. Een sympathieke kerel ook. Ik kwam hem ooit daags na zijn concert tegen in een boekhandel in Rotterdam. En aangezien ik hem graag met rust wilde laten gaf ik hem snel een compliment over het magische optreden (nog steeds één van de mooiste die ik meegemaakt heb) en gelijk knoopte hij een praatje aan en probeerde er wat Nederlandse woorden doorheen te strooien. De man is dol op talen. Hij nam gewoon even de tijd, terwijl ik die helemaal niet van hem verlangde.

En dan zijn albums. Queen of Denmark is een juweel die ik altijd zal blijven koesteren. Wat een mooi album is en blijft dat toch. Tijdloos.
Opvolger Pale Green Ghost vond ik ook te gek, alleen had ik daar iets meer elektronica zoals het titelnummer willen horen en wat minder het hinken op twee gedachten (oude stijl, nieuwe stijl). Grey Tickles, Black Pressure ging net een paar stapjes verder qua gekte en is een album dat ik soms moeizaam kan beluisteren en andere momenten helemaal geniaal vind.
De vraag is dus: gaat hij daar nu op door of is het terug naar de basis zoals in zijn tijd met The Czars en zijn solo-debuut?

Hij maakt het je niet makkelijk in opener Metamorphosis dat zo op de voorganger had kunnen staan. Het stuitert alle kanten op, ook tekstueel.

In de titeltrack Love Is Magic horen we toch wel weer de oude, vertrouwde sfeervolle John Grant, maar wel met meer elektronica. Dramatiek is hem hier niet vreemd (zou dat dan toch dat gay-randje zijn?!). Ondanks alle toevoegende 'bliepjes' straalt het nummer een soort warme gloed uit. Heel fraai.

Tempest start alsof ik naar Boards of Canada luister. Het is wel duidelijk waar Grant's muzikale hart ligt. Ik moet ook gelijk aan de film Weekend denken waar zijn nummer Marz gebruikt werd bij de aftiteling. Het wat mistroostige, sombere sfeertje. Melancholisch ligt hier vlak naast naargeestig. Het is allemaal verpakt in een ruime zes minuten.

Preppy Boy klinkt gelijk een stuk gezelliger. Uptempo, dansbaar, de voetjes mogen van de vloer maar dan wel op een tekst waar Grant ervan droomt het met een lekkere gozer van de middelbare school aan te leggen die hem in die tijd treiterde om zijn homo-zijn: 'Come on now, preppy boy. If you’ve got an opening then I am unemployed. I’m so sick and tired of waiting in line. Call me up if you’re down and you got the time'. Het lijkt wel een smachtende puber. Uiteraard genoeg Grant humor in dit nummer.

Smug Cunt bevat donkere elektronica. Je zou zeggen jaren '80, maar dat weet hij dan wel heel erg goed naar het nu te halen. Dit is zeer zeker geen retro. In combinatie met zijn donkere, warme stem een voltreffer. Het gaat over een 'little boy masturbating with expensive toys'. Een sneer naar Trump?!

He's Got His Mother's Hips is alleen al leuk vanwege de tekst. Hoe krijgt hij het toch verzonnen?! Een heerlijk, dansbaar nummer dat wederom erg leunt op de jaren '80.

In Diet Gum, het langste nummer van Love Is Magic, blijkt Grant de valse nicht in zich naar boven te kunnen laten komen. De manier waarop hij zijn ex afbrandt is niet fraai, maar voor ons luisteraars wel erg vermakelijk. Het is meer gesproken dan gezongen en daarmee vooral een verhaal op muziek. De manier waarop hij dat doet is best nichterig, maar dat maakt het juist leuk.
Ik krijg hier een beetje een Adam Ant gevoel bij, een naam die ik nog nergens genoemd heb zien worden, maar ik vind het er behoorlijk wat van weg hebben. Laat ik nu net een Adam Ant liefhebber zijn!

Is He Strange is een terugkeer naar zijn 'oude stijl'. Hoe leuk ik alle elektronische toevoegingen ook vind; het is toch wel weer fijn om dit terug te horen. Prachtig. Kan zich meten met de betere nummers op Queen of Denmark.

The Common Snipe, inclusief gesproken teksten in het IJslands, geeft je hetzelfde gevoel. Een juweeltje zoals alleen Grant ze kan maken. Wat me dan gelijk opvalt, net als bij het vorige album, is dat de verschillende stijlen die Grant op één album doorvoert elkaar niet bijten. In dit nummer vloeien die stijlen overigens perfect samen.

Afsluiter Touch and Go is een ode aan Chelsea Manning, u allen bekend als de man Bradley die klokkenluider was in de VS en daarvoor gevangenisstraf kreeg en vervolgens als Chelsea door het leven is gegaan.

Love Is Magic gaat dus verder waar Grey Tickles, Black Pressure is gebleven, zeker geen terugkeer naar Queen of Denmark. Een avontuurlijk album, waar niet iedereen even makkelijk doorheen zal kunnen komen.
Ik blijf Grant nog wel even trouw. Alleen al die hilarische foto's die dit album vergezellen! Een unieke artiest om te koesteren.