The Caretaker - Everywhere at the End of Time - Stage 4 (2018)

Pfff. Wat een reis.
Nachtmerries, pure horror. Chaos. Vanaf het begin voel je: dit is andere koek. Geen coherente herinneringen meer. De bekende melodieën zijn nog maar fracties van over. Ze komen als flarden of worden vervormd, overstemd. Golven onbestemd en onnoembare ruis komen in hopen op je af. Het laat me denken aan moeten overgeven. Je hebt geen controle, het komt als een plotselinge kramp in je maag. Maar er is geen voldoening, zoals je soms hebt als je flink overgeeft. De misselijkheid blijft. Je komt niet uit die nachtmerrie.

De enige structuur die er nog is, is die van herhaling.
Niet zoals de stukken (of, herinneringen) van de eerste delen. ik zat nogal eens mee te neuriën op het eerste album. Probeer dat hier maar eens. De paar pogingen om een soort structuur te zoeken, al is die nog zo abstract, waren hopeloos.

Toch is er iets van herhaling terug te vinden. Die kan ik alleen een plaats geven in de grote ambient waas. Temporary Bliss State is zo'n fase. Na tien of vijftien minuten had ik vrede met deze waas. Het was te overzien. Geen overgeefgolven maar een uitgerekt stuk ambient noise met terugkerende 'bliep'geluiden. Het onbestemde en angstige gevoel is even weg en maakt plaats voor een soort zengevoel. Niet bepaald ontspannend, maar in elk geval geen nachtmerrie. Ik weet enigszins wat er komt.

Het onbestemde, angstige gevoel van een bad trip blijft het hele album. Damn. En Dan zijn er nog twee stages te gaan.

Indrukwekkende plaat inderdaad, eerste drie delen waren ook tof, langzaam maar zeker wordt alles enger en onwerkelijker en bij dit deel vier neemt de serie pas echt een geniale wending. Nog even deze op me laten inwerken voor ik verder ga met delen vijf en zes.

Heerlijke artiest om je in onder te dompelen in ieder geval.

Voor iedereen die zich durft te verliezen in deze toenemende liminale vormloosheid...

POOLS

Zie ook de vele "Backrooms" video's op Youtube.