William Fitzsimmons - Mission Bell (2018)

William Fitzsimmons kan al heel wat jaren een potje breken bij mij. Na afloop van een concert van hem in Barcelona mocht ik hem even de hand schudden en een kort praatje maken. De man straalde zoveel rust uit en bleek aangenaam gezelschap. Best bijzonder als je kijkt naar hoe het er in zijn privé-leven aan toe gaat (het lijkt hem niet altijd mee te zitten). Het was niet de eerste keer dat ik hem live meemaakte, maar het was wederom een geweldige ervaring.

Dat gaat ook op voor zijn albums: stuk voor stuk pareltjes en het lijkt wel of hij geen slechte muziek kan maken.

Ik wist zonder een noot gehoord te hebben al dat Mission Bell ongetwijfeld weer goed zou gaan bevallen tenzij hij een compleet andere weg zou inslaan waar ik niks mee zou kunnen. De singles zorgden ervoor dat ik daar niet bang voor hoefde te zijn (niet dat ik dat überhaupt was).
En nu is het album als geheel te beluisteren en kan het toegevoegd worden aan de voorgangers, want dat is bij William gewoon een zekerheid: zijn muziek koop ik altijd.

Mission Bell is wat we van hem kunnen verwachten. De fluweelzachte stem (regelmatig in combinatie met zang van Erin Brown), hemelse melodieën (soms orkestraal deze keer), de melancholie en de lichte toevoeging van elektronica maakt het net wat spannender (ook niet nieuw voor hem).
Mijn hemel wat kan ik hier toch intens van genieten. Wat hou ik van de man z'n muziek. Het is wederom raak. In alle eenvoud schuilt de kracht van deze moderne troubadour. Voor de man zelf ongetwijfeld geen makkelijke plaat gezien de geschiedenis ervan: het album verdween vorig jaar door zijn scheiding van zijn tweede vrouw en werd dit jaar opnieuw opgenomen: analoog en daardoor heel direct. Voor ons muziekliefhebbers een prachtig geschenk voor hem hopelijk therapeutisch.