Gregory Alan Isakov - Evening Machines (2018)

Recensie ROAR E-Zine:
Gregory Alan Isakov - Evening Machines | ROAR E-Zine - roarezine.nl

Vijf jaar na het succesvolle The Weatherman komt Gregory Alan Isakov met zijn opvolger: Evening Machines. Hoewel ook dit album zeer sfeervol is en overal goed in elkaar steekt, bevat het geen verslavingsgevaar.

Evening Machines opent met ‘Berth’, een nummer met pianoklanken die subtiel worden aangevuld door een steelgitaar en strijkers. Door de gelaagde opbouw, met gitaren en slagwerk die een steeds prominentere rol gaan spelen, voelt het openingsnummer warm aan. Ondanks dat kun je als luisteraar toch ook snel de aandacht verliezen, wat ook geldt voor het zorgvuldig gearrangeerde ‘San Luis’: warm, sfeervol, maar tegelijkertijd kabbelend en weinig enerverend. Evening Machines weet zijn luisteraar net zo makkelijk te boeien als in slaap te sussen.

Zo begint ‘Southern Star’ als luchtig tussendoortje, dat niet bijzonder veel nieuws lijkt te bieden. Echter, vanuit de achtergrond bouwt zich een partij strijkers op, die langzaam naar de voorgrond bewegen. Als op een gegeven moment een viool de hoofdrol pakt, is het onmogelijk om als luisteraar verder weg te dromen. Voor het eerst weet Isakov de luisteraar hier op dwingende wijze te grijpen. Helaas is dit van korte duur: de viool doet al snel weer een stap terug om ruimte te maken voor het luchtige einde van dit korte nummer.

Hoogtepunten van het album zijn ‘Was I Just Another One’ en ‘Where You Gonna Go’, waar sfeer en onderhuidse spanning tot een hoogtepunt komen. Op laatstgenoemde nummer doet Isakov qua stijl en stemgeluid het sterkst denken aan Ben Howard, waar het die associatie ook in ‘Bullet Holes’ al oproept. Ook het volkse geluid op ‘Dark, Dark, Dark’, gecreëerd door banjo en violen, en afsluiter ‘Wings In All Black’, waarop de piano het meest sprekend is, zijn een positieve noot waard en maken dit echte folk-album tot een plaat waarop toch genoeg te genieten valt.