Hank Mobley - Roll Call (1961)

Jammer dat bij deze plaat, gezien de hoge gemiddelde score, geen recencies zijn geplaatst. 'Soul Station', de opvolger van deze, was voor mij een soort 'doorbraakplaat' van een jazz-belangstellende naar meer liefhebber van het genre. Heb ook 'Reach Out', die in de Volkskrant/Hans Dulfer-box zat, maar heb het idee dat deze me ook wel zal bevallen (bezetting ziet er iig retestrak uit!)....

Moet deze maar eens in handen zien te krijgen, want dit lijkt mij wel wat...

Ik heb zelf namelijk 2 albums (deze & deze) van Art Blakey & The Jazz Messengers, waarop Hank Mobley ook meespeeld.

Sowiso is mijn ervaring dat je met de jazz-albums van Blue Note uit de jaren 50 en 60 eigenlijk nooit een miskoop kan doen

Da's wel heeeeel positief ingeschat: Blue Note staat idd voor kwaliteit, maar de samenstelling aan artiesten is divers en niet alles is iig van mijn gading...koste mij wel de nodige jaren om daar achter te komen overigens!

Hank Mobley speelt op deze plaat met een perfecte band: Art Blakey op drums, Freddie Hubbard op trompet, Wynton Kelly achter de piano en Paul Chambers op de bas. Blakey is, zoals je kunt verwachten, erg aanwezig op deze plaat: diverse drumsolo's en zijn meesterlijke ritmegevoel zorgen samen met het strakke relaxte basgeluid van Chambers en de swing van Kelly voor een fantastische ritmesectie. Voeg hierbij een in topvorm verkerende Freddie Hubbard en de prachtige toon van Mobley en je krijgt een geweldige plaat. De composities van Mobley zijn ijzersterk.

Dit is mijn favoriete plaat van Hank Mobley, en een keiharde hardbob plaat. Aanrader!

Daar ben ik het wel mee eens.

Door al het positieve op dit forum de plaat paar weken terug maar gewoon aangeschafd.

'Soul Station', plaat van Hank uit het zelfde jaar (1960) is voor mij zo'n 15 jaar geleden een belangrijke 'doorbraak'-plaat geweest binnen het genre jazz en de plaat staat 'hoog' in mijn 'Jazz-ranking'..

Echter, ondanks dat ik wist op 'gespannen voet' te leven met de substroom 'Hardbop'', dit is mij te veul van het goede..!

N.b.
Het goede nieuws is dat ik er vandaag nog iemand in het Tilburgse mee kon verblijden: na aanmelding kreeg ik per direct een verzoek tot versturen.......lang leve de Ruil-sites (idg 'MailMyDisk') !!

ja, dat ben ik, haha!

ben heel benieuwd! en geen zorgen, hard bop lust ik graag!

Een jazz cd in de updates, tussen al dat rockgeweld... het zal eens iets anders zijn zie!

Gisteren deze toegestuurd gekregen van de Hafriezen, mijn Arnhemse vrienden, de echte pure jazzliefhebbers, en ik moet zeggen, ze hebben smaak.

Ik zal nooit een echte kenner worden van jazz, daarvoor ben ik er te laat ingerold, denk ik toch, en daarvoor is er nog teveel - gelukkig maar - andere muziek die mijn aandacht en interesse heeft, maar ik kan wel enorm van lekker swingende jazz genieten, en dit plaatje is er zo één.
Prima muzikanten ook, Freddie Hubbard op trompet, en Art Blakey op drums zijn of waren niet van de minste, toch?

Ik dank mijn vrienden, die dit verjaardagscadeau alvast een weekje op voorhand toestuurden, beter te vroeg dan te laat schreven ze nog in die email, wat zijn het toch schatten, en wat ben ik blij met deze superswingende lekker ouderwetse jazz-cd!

hell yeah!

Ik zal mijzelf niet zo snel een Hank Mobley fan noemen, maar dit vind ik toch wel een reuze amusant plaatje. Ik wijt het aan Freddie Hubbard. Die - toen nog vroeg in zijn carrière - speelt hier energiek en vol urgentie, doch weet Mobley hem enigszins in toom te houden. Die laatste daarentegen wil zich niet laten kennen door Hubbard en gaat in de solo-combinaties en afwisselingen continu mee in het tempo en ritme van Hubbard en laat zich zo van zijn beste en meest energieke kant zien. Dat mondt bijvoorbeeld uit in een fantastisch duel in het titelnummer. Op 'A Baptist Beat' steelt Mobley echter de show (of hij houdt hem; ligt eraan hoe je er tegen aankijkt). Want warme tonen laten klinken, dat kan Mobley natuurlijk wel. Uiteindelijk dus een rete-swingend plaatje. Een geïnspireerde Mobley die hier niet zo rustig en smooth 'hard-bopt' als normaal en zich veel expressiever laat gelden. De composities zijn eigenlijk ook niet al te spannend, maar er wordt absoluut het maximale uitgehaald. Ook Blakey zit heerlijk te roffelen (Roll Call heeft ook wel wat weg van een typische Jazz Messengers-plaat). Dit vijftal (minus Hubbard dan) zou later dat jaar op de eeuwige klassieker Soul Station toch wat minder verrassend uit de hoek komen. Dan hoor ik toch veel liever Roll Call.

We zijn aanbeland in de swingende sixties. Hoewel de muzikanten er nog steeds vaak uitzien alsof ze na het concert op sollicitatie gaan, wordt de muziek losser en verlegd jazz steeds meer haar bakens. Het is dan ook niet gek dat deze muziek van meet af aan opener klinkt dan het jaren 50 werk van Hank Mobley . Er is een fijne spanning aanwezig, Het trompetspel van Hubbard lokt inderdaad deze saxofonist meer uit zijn tent en het is wel aan Blakey besteedt om daar ritmisch ondersteuning aan te bieden. Het levert fijne nummers op. Zo is Roll Call een prettige oorwurm en bevat A Baptist Beat grandioos blazerspel. Eigenlijk overtuigt elk nummer wel. Weliswaar lust ik meer pit in mijn jazz, maar zonder twijfel is dit een fijne plaat.

Roll Call is een vrolijke en toegankelijke hard bop-plaat. Toch raakt dit soort jazz mij niet echt. Ik zoek over het algemeen meer emotioneel doorleefde jazz.