Hank Mobley - Roll Call (1961)

Ik zal mijzelf niet zo snel een Hank Mobley fan noemen, maar dit vind ik toch wel een reuze amusant plaatje. Ik wijt het aan Freddie Hubbard. Die - toen nog vroeg in zijn carrière - speelt hier energiek en vol urgentie, doch weet Mobley hem enigszins in toom te houden. Die laatste daarentegen wil zich niet laten kennen door Hubbard en gaat in de solo-combinaties en afwisselingen continu mee in het tempo en ritme van Hubbard en laat zich zo van zijn beste en meest energieke kant zien. Dat mondt bijvoorbeeld uit in een fantastisch duel in het titelnummer. Op 'A Baptist Beat' steelt Mobley echter de show (of hij houdt hem; ligt eraan hoe je er tegen aankijkt). Want warme tonen laten klinken, dat kan Mobley natuurlijk wel. Uiteindelijk dus een rete-swingend plaatje. Een geïnspireerde Mobley die hier niet zo rustig en smooth 'hard-bopt' als normaal en zich veel expressiever laat gelden. De composities zijn eigenlijk ook niet al te spannend, maar er wordt absoluut het maximale uitgehaald. Ook Blakey zit heerlijk te roffelen (Roll Call heeft ook wel wat weg van een typische Jazz Messengers-plaat). Dit vijftal (minus Hubbard dan) zou later dat jaar op de eeuwige klassieker Soul Station toch wat minder verrassend uit de hoek komen. Dan hoor ik toch veel liever Roll Call.