Grant Green - Idle Moments (1965)

Met: Grant Green (gitaar); Joe Henderson (tenorsax); Duke Pearson (piano); Bobby Hutcherson (vibrafoon); Bob Cranshaw (bas); Al Harewood (drums)

Ik ben niet per se een fan van de gitaar als jazz-instrument, en eigenlijk ook niet van xylofonen of vibrafonen (ik neem aan dat op deze plaat het laatste gebruikt wordt maar ik pretendeer niet het verschil perfect te kunnen horen). Gelukkig zijn vooroordelen er om bij te stellen. Het verklaart wel waarom ik dit album (toch een algemeen erkende klassieker) tot een maand geleden weinig of nooit heb gedraaid.

Daarna kostte het nog wel een paar draaibeurten om het op waarde te schatten. Wat hier gespeeld wordt is vooral allemaal heel erg mooi, bijna té perfect. Alleen dat titelnummer al, waarop de band 15 minuten in perfecte harmonie met elkaar op hetzelfde wolkje blijft zweven. De normaal toch vrij energieke Henderson die zich als een soort Ben Webster door zijn solo heen kreunt en zucht.

Zover je in zo'n hypnotische groove van meest dominante spelers kunt spreken, zijn dat wel Duke Pearson (die de twee langste nummers componeerde, knappe solo's speelt en ook als soort sfeerbepaler optreedt), en Green zelf, die kwiek afwisselt tussen snelle, ritmische passages en diepe, bluesy noten die uit zijn tenen lijken te komen. Naarmate ik de plaat beter leer kennen, betrap ik mezelf er steeds vaker op een beetje met mijn polsen en vingers mee te bewegen als hij speelt.