Gandalf - The Universal Play (1987)

Dit is een wat afwijkend klinkend album dan ik doorgaans gewend ben uit Gandalf's vroegere periode. The Universal Play klinkt bij vlagen nogal spacey en af en toe heb ik het gevoel naar Vangelis te luisteren tijdens o.a. "World Within" en "Gate to Infinity", dankzij de bij vlagen bombastische en plechtige uithalen die de muziek kenmerkt. Het is op zich niet slecht, maar niet alle stukken blijven hangen. Vooral "Ocean of Time" pakt me niet helemaal, vanwege de wat weifelende eerste helft. Daarna slaat het roer om en wordt het beter, maar echt grijpen doet het nummer me niet.
De beste momenten zitten toch in de ritmisch goed in elkaar zittende opener "Earthbound", mede dankzij het sterke thema. Tevens is "Cosmic Circle Dance" een topper. Hier wordt een thema weliswaar constant herhaald, maar de manier hoe het zich manifesteert en uiteindelijk tot grootse proporties leidt, is verrassend te noemen. Na het knallende middenstuk, drijft de muziek als het ware langzaam weg tot een mooi en rustig, uit-fadend slot.
Het al eerder genoemde "Gate to Infinity" is ook goed, mede dankzij de plechtige en majestueuze piano die hier de hoofdtoon voert.
Afsluiter "Pure Love" is een mooi, ingetogen en kleurrijk nummer met een lieflijke, maar ook levendige melodielijn. Vooral deze afsluiter kenmerkt de mooie sound van Gandalf.

The Universal Play kent dus zeker z'n momenten, maar regelmatig neigt ook m'n aandacht af te zwakken, vanwege een aantal richtingloze momenten. Blijft over een verdienstelijk Gandalf-album: geen toppertje, maar zeker niet slecht. Een 3,5.