We Were Promised Jetpacks - The More I Sleep, the Less I Dream (2018)

Eindelijk weer eentje van dit toffe Schotse bandje. Herkenbaar geluid, lekkere nummers en eindelijk weer een plaat die boven de middelmaat uitstijgt dit jaar.

Nog nooit van deze band gehoord, maar Hanging In klinkt erg goed! Ga deze aan mijn iTunes toevoegen, rating volgt Ik zie dat ze ook best wat stemmen hebben gehad in het verleden, dus opvallend dat er nu nog maar weinig animo is.

Nog nooit eerder iets van deze groep gehoord, maar klinkt best aardig eerlijk gezegd. Doet me heel erg denken aan Foals, alleen durfden zij op hun laatste wat meer buiten de lijntjes te kleuren (What When Down, A Knife in the Ocean). Daardoor weet ik niet hoe lang dit interessant blijft, maar al met al wel een prima een ontdekking voor mijzelf.

Een band die per plaat meer de focus legt op de sound/productie maar steeds er niet in slaagt om de intensiteit te bereiken van het uitermate felle debuut. Misschien dat ik ze in december wederom ga bekijken om vervolgens weer vast te stellen dat alleen de oude songs warm onthaalt worden.

Toch lijkt er een nieuw publiek in te zitten voor the Jetpacks, getuige bovenstaande reacties.

Het nummer The More I Sleep, the Less I Dream. heeft echt een QOTSA vibe, lekker vuig.

Eens! Dit is zeker geen slecht album maar het is allemaal te glad. Ik houd meer van de rauwe power van het album In The Pit of the Stomach maar dat was op het vorige album al nauwelijks meer te vinden. Favoriet op deze nieuwe plaat is Someone Else's Problem. Track Improbale begrijp ik niet net zoals de Interludes op de nieuwe Interpol.

Het stukje uit het refrein van Hanging In,

And I'm hanging in
To the thinnest piece of string that's ever existed,

is mss wel het mooiste stukje muziek uit 2018.

In the Pit is zeker een alleraardigste opvolger (met een fantastisch intro van de openingssong) maar de speurtocht naar het perfecte geluid werd toen al ingezet. Een overbodige speurtocht want met het kale live geluid maakt de band wat mij betreft het meeste indruk.

Kreeg in ons lokale dagblad een sterke recensie, maakt mij dus nieuwsgierig.

These four walls was het eerste album van deze Schotse band wat me destijds compleet omver blaasde. Ik draai dit debuut album nog regelmatig en blijft gewoon steengoed. Unravelling uit 2014 wakkerde mijn interesse weer aan, en ook dit laatste album weet me te boeien. Niet zo explosief en rauw als These four walls, maar meer de kant op van pak-em-beet een Foals, iets genuanceerder dus.
Toch merk ik dat de rauwere songs me meer doen (Repeating patterns, The More I Sleep, the Less I Dream).
Ik denk dat de nieuwe songs live perfect ingepast kunnen worden tussen het oudere werk. Misschien dat ik ze ga bezoeken in Bitterzoet in december.

Ben ik de enige die bij het begin van ‘Hanging In’ aan ‘A design for life’ van de Manic Street Preachers moet denken? ?

Leuk nieuw album, 1 december maar eens kijken wat ze er van maken in Bitterzoet

Aardig album, maar net niet helemaal voor mij. Wat gladjes en daardoor misschien niet onderscheidend genoeg.

Wat is die nieuwe single If It Happens ontzettend lekker, hopelijk de voorbode van een opvolger van deze mooie plaat.