Ariana Grande - Sweetener (2018)

Is dit album beter dan 'Dangerous Woman'? De fans zijn er flink over verdeeld en ik ben er ook nog niet over uit. Vooralsnog een zeer aangenaam album van Ariana. De schrik zat er bij de opener namelijk goed in. Ariana heeft een vrij mooie stem, maar voor dit soort power ballads blijkt ze toch minder geschikt, ondanks dat haar bereik flink aan Mariah Carey doet denken.

Gelukkig stuurt Pharrell Ariana op een interessant muzikaal pad. Tuurlijk zijn dit geen buitencategorie producties van Pharrell, maar Ariana ligt verassend lekker op de tracks en, kenmerkend voor producties van Pharrell, speelt de melodie gaandewijs met de rest van de productie wat de songs erg interessant houden. Het klinkt ook allemaal even net minder hit-gevoelig dan haar vorige albums en dat is best verfrissend.

Toch kan Ariana het niet laten om ook wat doorsnee pop-plaatjes erop te hebben. 'Breathin' bijv. is erg catchy, maar ook vrij plat. 'God Is a Woman' moet het ook echt van de bijbehorende video hebben. Lead-single 'No Tears Left to Cry' valt overigens ook best buiten de boot vergeleken met de rest van het album.

Gelukkig hebben de Pharrell producties de overhand en laten Ariana van een frisse, speelse kant horen. Neem bijv 'The Light Is Coming'. Ariana klinkt veel minder gepolijst op dit soort producties waardoor haar charme nog beter de kans krijgt om te ademen.

'Sweetener' had nog beter gestroomlijnd kunnen worden, dan had dit duidelijk haar beste album tot nu toe geweest. Nu trekken het meerendeel van de niet-Pharrell tracks het geheel wat omlaag. Het zijn zeker geen verkeerde tracks, maar ze kan hierin veel beter. Dat liet ze bijv. op 'Dangerous Woman' duidelijk horen. Dan klinken de Pharrell tracks toch vernieuwender voor haar doen. Pharrell geeft Ariana de ruimte om meer van haarzelf te laten horen waardoor over-all dit album als haar meest persoonlijke tot nu toe voelt.

3,5* (standout tracks: "Blazed", "R.E.M" en "Sweetener")

Ook voor mij blijft dit na meerdere keren draaien een tegenvaller na het uitstekende Dangerous Woman. De drie singles waren veelbelovend, maar dat blijken ook de beste nummers van dit album te zijn. De Pharrell tracks vind ik duidelijk de slechtste, de beats daarvan ontstijgen meestal nauwelijks het niveau van een snel in elkaar geflanste demo. Drop It Like It's Not. Regelmatig (en niet toevallig) doen ze mij denken aan het Hard Candy album van Madonna, wat ook geen hoogvlieger was. Jammer, want Ariana's stem vind ik nog steeds heel aangenaam, waardoor er voor dit rammelende album met een aantal hele goede tracks net een zoetzure voldoende uitrolt.

Ik was behoorlijk negatief over dit album. Maar in de aanloop naar het nieuwe album van Ariana ben ik deze trilogie opnieuw gaan beluisteren. En wat blijkt?! Ik kan hem na een paar keer luisteren veel beter waarderen! De laatste twee albums vond ik erg fijn, maar ook deze is gaan groeien.