Colter Wall - Songs of the Plains (2018)

Goed nieuws dit!

Eerste voorproefjes staan/stonden reeds op YouTube:
* (1) Plain to See Plainsman - Paste Magazine
* (2) Saskatchewan in 1881 - Behind The Lines
* (3) John Beyers (Camaro Song) - Paste Magazine
* (5) Calgary Round-Up - GemsOnVHS
* (8) The Trains Are Gone - Paste Magazine

En dit zijn dan officiële opnames/sessies (dus excl. opgenomen video's van optredens). De (eerste) officiële studio-opnames zijn hier te beluisteren: Young Mary Records - YouTube

Nog 79 nachtjes slapen...

Prachtige hoes. Zou zo een Johnny Cash album uit de zestiger jaren kunnen zijn.

+ een nummer over treinen

Heb gisteren de promo gehoord. Integraal. Goed hoor.

Allemachtig wat is dit mooi. 23 jaar en dan zo'n mooie donkerbruine stem, werkelijk prachtig. Hij speelt gitaar als Townes van Zandt. De stijl heeft er ook wel wat van weg, maar het is tegelijk zo eigen. Ik hoor de laatste tijd niet veel nieuws meer, ernstig gebrek aan tijd, maar voor de nieuwste Colter Wall maken we uiteraard even tijd. Na vanavond maken we er nog wel wat meer tijd voor. Eigenlijk kun je van Colter Wall maar één ding zeggen: Wie hem niet goed vindt is gewoon gek. Zo.

Er wordt vandaag de dag binnen het country-/roots-/folkgenre een heel hoop goede muziek gemaakt maar voor mijn part tipt niemand aan de schrijf- en performkunsten van Colter Wall. Heb je een zware stem en wordt je countryartiest genoemd dan wordt je al gauw vergeleken met Johnny Cash, maar Wall is zoveel meer dan dat. Hij is Marty Robbins, Woody Guthrie, Ramblin' Jack Elliott. Hij is Colter Wall, een cowboytroubadour van hetzelfde kaliber.

Je hoeft de muziek maar een beetje op je te laten inwerken en je waant je op de prairie, tussen een aantal cowboykameraden aan een kampvuur. De plaat is doordrenkt met nostalgie zonder gedateerd over te komen. Muziek van alle tijden, met teksten uit het hedendaagse leven en over vervlogen dagen. Vandaag de dag gewoonweg ongeëvenaard. Colter Wall is pas net iets ouder dan (bijvoorbeeld) Buddy Holly ooit geworden is maar wat mij betreft nu al even onsterfelijk.

Bij het laatste nummer (Tying Knots in the Devil's Tail) herkende ik de stem van Corb Lund op een gegeven moment, maar daarnaast zijn ook de kenmerkende vocalen van Blake Berglund hoorbaar. Een traditionele cowboysong en een van de vier 'covers' op de plaat. De andere zijn Wild Dogs (Billy Don Burns), Calgary Round-Up (Wilf Carter) en Night Herding Song (traditioneel). Nauwelijks van de zijne te onderscheiden.

Album is geproduceerd door Dave Cobb, die ook de akoestische gitaar bespeelde tijdens de opnames, en verder in samenwerking met Lloyd Green (pedal steel), Chris Powell (drums, spoons), Jason Simpson (bass) en Mickey Raphael (harmonica). Bron: Americansongwriter.com

Noem het mijn zurigheid als bijna oude man.. maar ik vind Colter Wall maar gewoontjes. D'accord.. hij klinkt niet per se allerdags. Zijn stem klinkt alsof hij al decennia mee draait en het onderste van de samenleving heeft gezien, de krochten van de mijnen waar zijn grootvaders goud delfden heeft gezien...

Maar toch, er mist wat. Na beluistering doemen er twee namen in mij op. Twee namen die dit veel eerder al veel beter deden en vooral origineler. Het is niet eerlijk om te vergelijken met de allergrootsten, maar soms onontkoombaar. Enerzijds zegt dat dus ook weer iets over meneer Wall.

Dit is een evenwichtige mix tussen Bob Carpenter en Johnny Cash. Zoek 1 willikeurig nummer van Bob Carpenter (Lp Silent Passage) op en je zal gelijk begrijpen waar ik op doel. In zijn eenvoud doet mij dit sterk aan Cash denken; de spaarzame aanpak van zang en begleiding. Het heeft ook wat stars of houterigs, wat ik bij Cash ook altijd heb.

Dat maakt het geen slechte plaat, maar de indruk van de eerste paar nummers verdwijnt als de plaat weg draait en kennen we het truucje van 'de stem als instrument, meer heb je soms niet nodig ' wel.

Ik ben wel van dit plaatje gaan houden; zijn stem bevalt me sowieso (lekker ook bij verhalende songs zo'n dijk van een stem) en ik houd ook wel van de productie. Geen poespas. Ik las dat ook hier Dave Cobb weer achter zit; die heeft de laatste jaren toch een belachelijk goed oeuvre als producer opgebouwd. Zijn vorige plaat vind ik gevoelsmatig nét een fractie beter, maar dat komt vooral omdat ik 'Thirteen Silver Dollars' een geweldig nummer vind en kapot heb gedraaid nadat ik hem op een vakantiecompilatie heb gezet. 'Wild Dogs' heeft dat ook wel in zich.