Elvis Presley - Where No One Stands Alone (2018)

Een 'nieuw' Gospel album van Elvis, waarbij de muziek opnieuw is opgenomen alsmede de achtergrondzang aldus informatie op deze website.

Jammer dat ze Oh Happy Day niet her opgenomen hebben. Elvis haalt daar magistraal uit. Toch ben ik wel benieuwd naar het resultaat.

De herbewerking van Saved klinkt eigenlijk helemaal oke, ook al was ik er klaar voor om die de grond in te schrijven. Fijn ook om daar Darlene Love weer op te horen.

He Is My Everything kan ik geen enkele bewerking wat worden tenzij er een ruisband overheen gezet wordt. Het titelnummer is nu een duet met zijn dochter Lisa. Ik wacht af met commentaar totdat ik dat gehoord heb. Bij Nat en Nathalie werkte dat prima.

Heb wat nummers aangehoord, gemengde gevoelens erbij.

Gospels zijn niet zo mijn ding en dit is me wat te glad / droog. Muzikaal niks mis mee, Elvis klinkt prima en staat goed in de mix en het klinkt alsof deze uitvoeringen altijd zo zijn geweest... maar ik mis toch iets...

Ik had het album vandaag tijdens mijn bezoek aan Graceland kunnen kopen.

Het duet en titelnummer gehoord, prima door wat extra tekst toevoegingen, maar de muziek erachter klinkt vreselijk, alsof er een karaoke band draait. Tegelijkertijd zo muzak-achtig, zo Amerikaans-zoet, dat de gospel feel totaal verdwenen is. Jammer, want erg sterk en vergeten nummer. Gelukkig is er het origineel nog.

Ondanks dat ik een groot liefhebber ben van Presley, heb ik wat moeite met dit soort releases waarbij alle muziek opnieuw is opgenomen. Zojuist Saved en Where No One Stands Alone geluisterd (via YouTube) en ondanks dat er duidelijk moeite in is gestoken, voelt het als lijkenpikkerij. Daarnaast hoor je qua mix toch ergens dat het niet helemaal klopt.

Dat Lisa Marie meezingt met haar vader heb ik ook dubbele gevoelens bij. Natuurlijk kreeg zij al op jonge leeftijd veel voor haar kiezen, iets waar eigenlijk nooit meer een eind aan is gekomen. Toch heeft zij een drietal zeer verdienstelijke solo albums gemaakt, die enerzijds het niet halen bij haar vader, maar anders wellicht ook niemand had gehoord. Hoe zij hier meezingt is voor haar vast een mooie manier om haar vader te eren, maar voor mij persoonlijk hoeft dit allemaal niet.

Kom je bij een conclusie als 'vind je het niets, koop het dan niet'. Andere mensen waarderen dit wellicht wel, ik zet persoonlijk dan liever een origineel gospel album op. Of een uitgave van FTD, want dat zijn nou uitgaven die ik wel heel erg kan waarderen.

Dit album stond (samen met de '68 comeback special, 50 jaar geleden) centraal tijdens mijn bezoek in Memphis, afgelopen week. Je hoort (en weet, na het bijwonen van de presentatie van het album door o.a. de producer en Lisa Marie) dat het album met ontzettend veel liefde is gemaakt.

Ik kan onmogelijk van lijkenpikkerij spreken: de nalatenschap van Elvis wordt met moderne(re) mogelijkheden aangeboden voor een nieuw publiek. En ook het "oud" publiek (ik) kan hiervan enorm genieten. Dit geldt bijvoorbeeld ook voor de cd's met het Royal Philharmonic Orchestra. De F.T.D.'s zijn werkelijk een zegen voor de Presley-fan (ik heb ze daarom allemaal in de kast staan), maar deze cd biedt wel degelijk iets extra (los van het duet met L.M.)

Genieten van de zuiverheid op Crying in the Chapel, in the Garden of Stand By Me (waarbij de insteek van de producer niets meer is dan dat: de schoonheid van zijn stem benadrukken). De versies van How Great Thou Art en van You'll Never Walk Alone komen bij mij heel erg binnen.
Zijn favoriete genre, welke hij zo ontzettend graag zong: de Gospel.

De man is 41 jaar dood, maar zijn verering groeit met het jaar. Het was mooi om daar deze keer bij te zijn.

Er bestaan honderden Presley-albums die het predicaat lijkenpikkerij verdienen. Dit prachtalbum zeer zeker niet!

Volgens Elvis Matters (Elvis fanclub), hebben 8 voormalige achtergrondzangers, waaronder de hierboven door fish vermeldde Darlene Love, opnieuw hun zang opgenomen. De bekendste onder hen lijkt me Cissy Houston, de moeder van Whitney. Ik prefereer de originele opnamen, maar de intentie achter deze plaat is goed, lijkt me. Dat is Elvis bekend maken onder een jong publiek, al lijkt Junkie XL dat al bereikt te hebben. Deze plaat is trouwens weer een groot commercieel succes met diverse nummer één noteringen in de VS alleen.

Elvis en gospel is geen gouden, maar een diamanten combinatie. Ofschoon Elvis ieder genre op zijn eigen manier iets magisch wist mee te geven, gold dat voor gospel in het kwadraat. Zonder twijfel, omdat daar nu eenmaal primair zijn liefde naar uit ging.
Ook de meeste van deze bewerkte versies weten mij te raken. Met name het duet met Lisa Marie bezorgt mij iedere keer weer kippenvel. zo mooi.

Je hebt gelijk dat Elvis daar een fantastisch (spontane) versie live van zingt. De opname is echter van een wel heel matige geluidskwaliteit en ik ben er vrij zeker van dat men met dit album zich heeft willen richten op een breder en ook nieuwe doelgroep. Dan zou zo'n ruwe opname zonder enige twijfel deze mensen afschrikken.

Het is wel heerlijk hoe Elvis stem veel beter te horen is op dit album, voornamelijk omdat er veel minder gebruik is gemaakt van achtergrondzang, die op menig Elvis album eerder voorgrondzang genoemd kan worden, maar ja, Elvis was daar zelf wel gek op. Ik verhoog deze met een halfje.