Damn Yankees - Damn Yankees (1990)

Aardig album, dit debuut van Damn Yankees, dat enkele supermuzikanten in de gelederen heeft. Zo behoeft Ted Nugent eigenlijk nauwelijks introductie. Tommy Shaw is afkomstig van de formatie Styx en Jack Blades was voorheen werkzaam bij Night Ranger. Damn Yankees herbergt een typisch Amerikaanse melodieuze hardrocksound, ideaal om te beluisteren tijdens een lange autorit.

De songs zijn in compositorisch opzicht ijzersterk. Met name Nugent's gitaartechniek is subliem, hij weet de nummers net die extra draai te geven. Mijn persoonlijke favoriet is het erg goed opgebouwde Come Again, maar ook het speelse Coming Of Age, het Def Leppard-achtige Runaway of de ballad High Enough mogen er wezen. Al met al geen slechte songs op dit album, dat echter wel gedateerd over kan komen bij menig luisteraar. Ik geef 3 sterren, omdat het een redelijke plaat. Niet geweldig, maar zeker ook niet slecht.

Come Again is een wereldnummer met werkelijk wervelende solo's.
Jammer dat ze maar twee platen hebben opgenomen.

Piledriver vind ik een knaller van een afsluiter. Toch jammer, dat vier talenten van dit kaliber niet meer albums hebben gemaakt.

Heerlijk album!

Doet Ted Nugent toch iets goeds, dan dat achterlijke jagen.

De stemmen van Shaw en Blades passen heerlijk bijelkaar.

ben die twee platen de laatste dagen weer eens gaan draaien en zijn vormen nog steeds een groot luistergenot.

IJzersterke songs, subliem gitaarwerk, fijne samenzang shaw/blades (check ook hun andere werk dat ze met z'n tweeën hebben uitgebracht, weliswaar wat rustiger maar erg smaakvol!) en een zeer goed en helder geproduceerde sound.

Inderdaad erg jammer dat ze maar twee albums hebben opgenomen. Of misschien zorgt dat juist wel voor een aparte status van deze band, wie weet. Dit debuut is een genot van begin tot eind! De samenzang tussen Shaw en Blades is genieten en zorgt voor een diversiteit die je niet bij veel hardrock bands tegenkomt. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op dit album maar vooruit, de absolute toppers zijn voor mij Runaway, High enough, Coming of age, Come again en Mystified.

Laten we tevens drummer Michael Cartellone niet vergeten. Op tijd en stond is dit een heerlijk album om te beluisteren, verzorgd, veel gevoel voor melodie met virtuoze gitaarsolo's. En als ze rocken, dan rocken ze!

Ik heb eerst dat tweede album binnengekregen, maar nu ook recent het debuut. Deze albums zijn, eerlijk gezegd, begin jaren '90 een beetje langs mij heen gaan en daarna zijn ze mij niet meer opgevallen. Helaas, want ook hier hebben we weer een heerlijk staaltje smaakvolle powerrock van Amerikaanse makelij.

Het werk van de gitaristen Tommy Shaw/Ted Nugent is, wikkend en wegend, steviger dan de combi Tommy Shaw/James Young bij Styx. Terwijl dat in feite niet zou hoeven.

Maar de muziek van de Damn Yankees heeft een andere insteek dan de symfo/prog/rock van Styx, dat betekent dat Shaw alle ruimte heeft om op meerdere fronten te excelleren. Dit debuut behoort derhalve tot het stevigste wat hij ooit heeft gemaakt.

Prima album die na 20 jaar nog steeds niet verveeld. Vooral de ballad 'High Enough', de eerste singe 'Runaway', opener 'Coming of Age' en 'Mystified' springen er voor mij bovenuit. Er schijnt een derde album op de plank te liggen bij John Kalodner, ooit bedoelt om op het Portrait label uitgebracht te worden. We spreken hier over 1997 dus die zal voorlopig wel stof blijven happen.

De nummers die jij (Von Helsing) opnoemt zijn wat mij betreft inderdaad ook de sterkste troeven. De rest is niet slecht maar wel iets minder. Had het album lang niet gehoord maar dit viel me nu toch wel op.

Erg fijn rockalbum! Geslaagde combinatie van vocalen (Shaw en Blades) en sterk gitaarspel. Ik was al een poosje benieuwd naar dit album en ik moet zeggen dat het de verwachtingen waar maakt. Jammer dat ze wat laat waren met dit album, want in de jaren '80 hadden ze waarschijnlijk nog meer succes gehad.

Ted Nugent heb ik altijd een beetje een vreemde vogel gevonden met zijn openlijke sympathieën voor de Republikeinse Partij en bijbehorende thema’s als het recht op vrij wapenbezit. Tijdens het beluisteren van zijn platen probeer ik me echter zo min mogelijk te laten leiden door zijn personlijke meningen en volledig te aandacht te vestigen op de muziek. Dat hj een verdienstelijk muzikant is, staat voor mij namelijk buiten kijf. Dat laat hij hier horen op dit debuut van deze destijds nieuwe band Damn Yankees, waar naast Nugent ook gevestigde namen als Tommy Shaw van Styx en Jack Blades van Night Ranger actief zijn. Een gelegenheidsproject dat uiteindelijk twee albums zou opnemen.

Als je van prima gitaarsolo’s houdt, is dit debuut een plaat om je vingers bij af te likken. De melodieuze, typisch Amerikaans aandoende hardrocksound komt goed naar voren op tracks als Coming of Age en Runaway. Zelfs een wat ballade als High Enough kan ik goed verdragen omdat het de clichés vrij goed omzeilt. Eigenlijk staat er geen missers op dit album, dat met 45 minuten wel wat aan de korte kant is wat mij betreft.

Ik luister deze debuutplaat nog geregeld, maar zo goed als 15/20 jaar geleden vind ik ‘m niet meer. Vanwege het muzikale vuurwerk en het enthousiasme van de band scoort deze echter nog wel een ruime voldoende: 3*.
 

Tja, het was 1990, en albums verschenen ook nog op LP (in die hoedanigheid heb ik hem nog), dus 45 minuten is dan een heel gangbare lengte.
Ik was in die dagen een groot fan van bands als Styx en Night Ranger: lekkere melodieuze hardrock met keigoede vocalen en prima gitaarwerk. Ik mag het nog steeds graag horen, zo af en toe. Dit was dus een verplichte aanschaf, die bovendien in de VS enorm succesvol was. Met name High enough was daar een enorme hit.
Daarmee was Damn Yankees een van de laatste melodieuze hardrockbands die groot succes had. Korte tijd later zou de grunge-epidemie dit soort muziek naar de krochten van de muziekbusiness verwijzen.

Blijft een lekker plaatje, al vind ik Ted Nugent hier toch een beetje een vreemde eend in de bijt. Als-ie de kans krijgt (op Piledriver met name, en in mindere mate op de titeltrack) propt-ie het bandgeluid helemaal vol met gitaarnoten. Hij is een uitstekend gitarist, maar bij dit soort muziek had het wat mij betreft net een tandje minder gemogen. Toch was het een bijzondere combi van bandleden die wel werkte. Twee albums lang, want de opvolger doet hier nauwelijks voor onder. Al verkocht-ie - een teken des tijds - wel aanmerkelijk minder.

Dat is inderdaad een logische verklaring. Ik ben het overigens helemaal met je eens wat betreft het (soms wat te) uitbundige gitaarspel van Nugent op dit album.

Styx ken ik trouwens niet echt goed (alleen de hits zoals Babe en Boat on the River), maar van Night Ranger heb ik wel platen in huis en het gitaarspel is daar echt geweldig.

Babe en Boat on the river zijn niet onaardig maar niet helemaal repesentatief voor Styx. Als je van Night Ranger en Damn Yankees houdt, kan je Styx ook wel pruimen, denk ik. Niet dat het hetzelfde soort muziek is (meer symfo dan hardrock), maar sterke vocalen, dito melodieën en goed gitaarwerk voeren ook daar de boventoon. Hun wortels liggen wel in de jaren zeventig, en in die tijd maakten ze ook hun beste albums.
Wel selectief zijn, want niet alles is even sterk, maar albums als Pieces of eight en The grand illusion zijn wel aanraders. Misschien eens vrijblijvend luisteren...

Het debuut Shaw, Blades, Nugent en Cartellone en het is een lekker plaatje. Opvolger Don't Tread vind ik echter sterker, heeft een betere productie en de rocksongs klinken voor mijn gevoel nog wat steviger. Dit plaatje is meer dan redelijk, de nummers hebben pakkende refreinen en de schijf bevat prima gitaarwerk.
De beste songs staan op de eerste helft van de schijf. Het titelnummer, het alom bekende High Enough, het sleazy Bad Reputation of het popachtige Coming of Age, prima songs. Als tegenhanger van de opkomende grunge rage blijven deze plaatjes hun eeuwigheidswaarde behouden want; heldere samenzang, gitaarsolo's, luchtige producties en pakkende songs, het was goed, blijft goed en blijkt (ondanks een relatief kleine markt) nog regelmatig zijn rondjes bij mij te draaien i.t.t. de vele houthakkershemden van destijds. Maar dat is een andere discussie. Kortom; het schijfje is niet zo goed als zijn opvolger maar de heren lieten al wel horen meer te zijn dan de som der delen.

Damn Yankees was ook weer zo'n typisch hairexponent dat met veel kunde én energie kon overtuigen. Juiste plek, juiste tijd. Ik herinner me nog een livevideo waar de adrenaline van afspat. De ballad High Enough is natuurlijk een classic rockballad geworden. Met die mooie wah-solo van Nugent. Verder ga ik ontzettend hard op Rock City. Die duozang vind ik af en toe wel wat rommelig. De zang van Blades heeft dan wel mijn voorkeur ten opzichte van dat gepiep van Shaw. Maar ach, je kan niet alles hebben hè?

Mosterd na de maaltijd.....

Maar als jij Pietro het beste van Tommy Shaw wilt horen bij Styx ( geschreven en gezongen door hem) luister dan voor naar de volgende nummers:

Crystal Ball - 1976
Man in the Wilderness - 1977 ( mijn favoriet )
Fooling Yourself ( The Angry Young Man ) - 1977
Blue Collar Man ( Long Nights ) - 1978
Renegade - 1978
Too Much Time On My Hands - 1981
She Cares - 1981

Als we het dan toch over nummers van Tommy Shaw bij Styx hebben, wil ik deze er nog wel aan toevoegen. Ook een ballad, maar wel prachtig, met die meerstemmige vocalen. Had natuurlijk een single moeten zijn, maar Tommy Shaw weigerde zelf om het nummer als zodanig uit te laten brengen, omdat-ie een hekel had aan het Kilroy-project (want van dat album komt dit nummer).

Maar als je meer zoekt naar Styx- en Shaw-nummers met stevig gitaarwerk, dan zijn de tips van Bravejester een stuk bruikbaarder.

Lekkere Amerikaanse hardrockplaat van deze supergroep. Tommy Shaw is nergens te bekennen op de eerste comebackplaat van Styx omdat deze druk bezig was met nieuwe avonturen met de Damn Yankees. Dat maakt het op z'n minst leuk om eens te luisteren wat hij in zijn vrije tijd zoal aan het doen was met Ted Nugent, Jack Blades en Michael Cartellone. En weet je, ik geef hem groot gelijk, want hier zit een stuk meer bevlogenheid en spelplezier in dan bij zijn voormalige groep rond deze tijd. De stijl is voor mij toch redelijk typerende hardrock uit deze tijd, met als voornaamste trekpleisters de zang van Shaw en Blades en de heerlijke solo's van Nugent die vaker dan eens de nummers naar een hoger niveau trekken. De ballad 'High Enough' is echt prachtig, en de opener 'Coming of Age' is een heerlijke rocker oorwurm. Verder blijft het wat middle of the road met hier en daar een uitschieter, maar over het algemeen een lekker album met prettige hardrock.

Mee eens. Typisch zo'n plaat dat te klein is voor het tafellaken maar te groot is voor het servet.
De aanstekelijke energie en het talent van de heren zorgen ervoor dat dit schijfje boven de middelmaat uitsteekt. Catchy is het woord dat past bij het debuut van dit collectief.
De opvolger vind ik nog wat sterker, hoewel het in weinig afwijkt van de eersteling.