From Ashes Rise - Nightmares (2003)

Mijn bijdrage aan het Metal Album van de Week Topic.

De bandnaam klinkt heel erg emo/scremo, maar dat is het niet. Brute hardcore met metal invloeden (geen metalcore) is het wel. De zang moet je liggen maar die klinkt in mijn oren geweldig, agressieve schreeuwende strot past prima bij de snelle, keiharde hardcore. Het geluid van het album is wel clean, zonder dat de band het rauwe karakter verliest. Beukende drum dat qua geluid lekker laag is. En vette gitaren die de muur van geweld dicht metselen.

En niet alleen maar hersenloos gebeuk, want harde sneller nummers komen nou eenmaal minder hard aan als het tempo 100% van de tijd knetter hoog ligt. “The Final Goodbye”, heeft een sfeervolle intro en er staat zowaar een instrumentaal nummer op zodat je even op adem kan komen.

De sfeer van het album is lekker duister. Geen nummers over vreemdgaande vrouwen en onbetrouwbare vrienden en al dat soort stereotypische hardcore gebrul maar (nucleaire) oorlog, religieusextremisme en andere licht verteerbare onderwerpen.

Prima album; 4/5

Geen slechte plaat, nee.

Technisch zit het heel goed in elkaar. Standaard hardcore, word afgewisseld met progressiever passages. Saai word het dus niet snel.
Vooral de drums vallen erg op. Met name omdat ze het hardst in de mix staan, maar ook omdat ze heel wat afwisseling, zelfs in de meer rechtdoor beukstukken.

Die mix, ja daar ben ik nog niet helemaal uit. Enigszins chaotisch en rommelig geproduceerd, met duidelijk een hoofdrol voor de drums.Het past eigenlijk wel heel erg bij dit album, maar instrumentaal is het best hard en ik heb dan ook het idee dat de zang een beetje ondersneeuwt, in vergelijking met het instrumentale gedeelte. Iets meer naar voren met die zang, had gemogen.

Toch, de zang... Erg standaard schreeuw werk, waar haast geen toonverschil in te ontdekken valt. Dit is echter wel vaker het geval bij Hardcore en energie is natuurlijk ook belangrijker dan variatie. Jammer is het wel enigszins, want de plaat is best gevarieerd, maar door die zang word het allemaal weer iets normaler, iets meer standaard.

Dit had een heel goed album kunnen zijn, maar nu komt het net iets te kort om te overtuigen. Ontsla die zanger, zou ik zeggen.

Ohja, politiek, religie en oorlog is zo cliché in hardcore punk, ik neem aan dat je een grapje maakte, over dat stereotypische? Het hoort er wel gewoon bij in die hele scene, maar nee origineel is het allang niet meer.

Cijfer volgt nog. zal ergens tussen de 3 en 3.5 worden.

Sorry dat ik dit plaatje eerder belicht dan de jouwe Frank.

Ik vind dit plaatje wel leuk, maar het doet me niet zo veel. De afwisseling van de meer progressieve passages (waar de productie zich niet echt voor leent) en de punky passages vind af en toe ik een beetje jammerlijk. Soms is het wel mooi (zoals in On the Fray) maar hier en daar haalt het de drive weg.

Over de vocalen ben ik ook niet zo te spreken, wel typisch punk, maar de zanger weet geen controle over zijn eigen stem te krijgen, waardoor het nogal hoog en vals klinkt.

En idd, die onderwerpen zijn zo oud als het begin van punk haha

Ongeveer mijn eerste indruk

De zanger verpest dit inderdaad behoorlijk, de beste man heeft niet echt een goede controle over zijn stem en het lijkt meer schreeuwen dan zingen, ik denk dat dit al een stuk beter klinkt met een zanger die wat meer afwisseling in zijn stem heeft.
De band speelt verder wel een goede pot hardcore, vooral de drum vind ik goed, de gitaren klinken wel een beetje als een grote brei, ik kan er weinig onderscheid in horen. Wel een leuke plaat voor een keer maar ik ken wel betere harcore.

Ook hardcore heb je in soorten en maten. Ik houd van een hoop Hardcore, maar sommige bands hebben me nooit geboeid en zullen me waarschijnlijk nooit boeien. From Ashes Rise komt op mij gewoon niet boos en haatvol genoeg over, en boosheid is zeker een vereiste in goede hardcore.

edit: tijdens deze luisterbeurt word ik toch nog positief genoeg verrast om er een 3,5* van te maken. Kan altijd veranderen natuurlijk, maar slecht is het niet, ook al is het tekstueel vrij afgezaagd en productioneel matig.

Prima plaatje. Klinkt erg lekker. De zang/schreeuw vind ik ook wel goed.

Maar ik ben er nergens ondersteboven van. Het raakt me niet bijzonder.

Geen jubelende reacties maar wel beter ontvangen dan ik had verwacht.

...allee hoppa, een klein beetje dan...

jubel jubel

Het Metal Album van de Week (11) werd ingediend door collega FZA … en ik vind het geweldig: dit is geen muziek voor de tere van hart en bloedvaten, maar integendeel loeihard, soms pijlsnel en altijd retestrak. De kracht van dit album zit voor mij in de lengte van dit album: het is maar een half uur en dat is meer dan genoeg. De intro voor The Final Goodbye is een ongelooflijk goed gekozen rustpunt in dit album, maar zoals door een collega hier gezegd zijn die twee rustpunten (ook Black Granite) juist nodig. Wat ik graag hoor in punk, hardcore of aanverwante genres (dat lelijk woord), is de ritmesectie en die is hier dik in orde. Een muur van geluid komt op me af en ik kan het wel hebben. Ik heb ook dezelfde opmerking over de beperkingen van die zanger: ofwel kan hij niet beter ofwel mag hij het gewoon niet tonen en moet hij schreeuwen in functie van de muziek. Een zwaardere donkere stem had volgens mij hier beter bij gepast. De snellere nummers bevallen mij het best.
Ik heb tevens een correctie ingediend voor de gegevens van de verscheidene groepsleden.

het is je gegund dat je er zo van geniet hoor, maar ik kan me niet helemaal inleven in je bericht. Ik vind de productie hier namelijk niet echt mooi; ik ervaar het totaal niet als een muur van geluid, maar het tegenovergestelde, puur en rauw (waarmee hardcore vaak ook goed tot zijn recht komt), ook niet. Tevens vind ik hier juist de ritmesectie de zwakste schakel, ik veer geen moment op tijdens het beluisteren ervan. Mijn 3,5* staat hier vooral de mooie gitaarmelodieën die regelmatig bovendrijven, dat vind ik dan wel weer mooi.

Misschien, tegen de tijd dat ik aan de beurt ben, stel ik jullie wel voor aan een van mijn favoriete hardcorealbums dat word dan wel heel wat anders

Andnino, ik ben een leek op dit gebied van hardcore: ik ken er te weinig van, maar ik denk wel dat de ritmesectie (bass en drums) er een belangrijke rol in speelt. Verbeter me als ik er naast schiet, geen enkel probleem. Ik heb dit album al een paar keren beluisterd en het bevalt me wel: zoals in mijn termen gezegd bij mijn album van de week: ... proef er van. Ik heb er van geproefd en het heeft gesmaakt. Die muur van geluid ervaar ik ook al omdat ik in 99% van de gevallen luister met een hoofdtelefoon, kwestie van de (oudere) buren niet te veel op stang te jagen . Tevens ben ik heel benieuwd naar jouw inzending voor ons mini Metal songfestival: het kan enkel maar de horizon verbreden en we ontmoeten mensen door muziek, leuk toch? Met groeten, Luc.

Natuurlijk, interpretaties he. Nuja, de hardcore waar ik naar luister is dan ook een stuk extremer.
Moet trouwens zeggen dat ik de metalinvloeden hier wel minimaal vind, hoewel een uitzondering daarvoor (voor "metalalbum van de week") natuurlijk best kan.
En ja, ik ben ook wel benieuwd naar mijn bijdrage. Volgens mij duurt dat alleen nog een maand of twee

Veel geschreeuw, weinig wol.....(waardering gaat dan nog naar de rest; zo kan ik ook 'brullen', alleen verniel ik dan mijn stem... ); voor wie er wel van houdt en het goed vindt , wens ik veel 'hardcore-achtig' luisterplezier.

Ben wel benieuwd hoe jíj nou bij deze plaat terecht komt

Via het topic 'Wat draai je nu' (weer) en daar las ik dat dit het Metalalbum van de week is....

Waar haal je dat nu weer? Je maakt je stem echt niet kapot als je zo brult, als je een goede techniek gebruikt toch.

Dat weet ik niet precies, maar het lijkt me nooit goed als je zo vaak je stem belast; maar geschreeuw blijft het.

Veel grunters/schreeuwers gebruiken technieken die erg lijken op die van 'gewone' professionele zangers. Zo belasten ze hun stembanden niet, en kunnen ze het bijna non stop doen zonder dat het overbalast. Geschreeuw blijft het ja, hoewel de ene keer extremer dan de andere.

Ben ik de enige die vind dat de zang niet goed genoeg in de mix staat? Het bevind zich toch wel een beetje op de achtergrond, en het is niet altijd even goed hoorbaar vind ik. Instrumentaal is dit album in ieder geval geweldig!

Ik vind dat de zang juist heerlijk in de mix staat.

De muur van gitaren is veel te luid vergeleken met de zang. Waardoor de zang niet altijd even goed hoorbaar is. Maar blijkbaar ben ik de enige met dit probleem.

Nou ik vind de productie sowieso niet super, dus deels ben ik het wel met je eens

Wel, ik vind dat het deels hoort bij het genre. Echte hardcore (zoals we die nu kennen, lees: Terror, Madball, Have Heart, ...) vind ik het niet, ik vind het eerder nogal crust aandoen. Bij crust is de instrumentale muur van geluid ook veel harder geproduceerd dan de zang (kijk maar naar onder andere Nailed Down en dergelijke).

Er zijn natuurlijk veel punk-invloeden te bespeuren, waardoor je het moeilijk crust kan noemen. Die genres ook altijd

Luister maar eens hiernaar dan. Wanneer ik zeg dat ik de productie niet super vind, wil dat zeggen dat ik hem niet bij de muziek vind passen. Dat voorbeeld wat ik net gaf is niet super "wall of sound" geproduceerd maar lekker kaal zodat het perfect bij de muziek past. Dat heb ik hier dus minder.

Ik loop wat achter(door vakantie) maar goed. Het eerste metal album van de week voor mij dus en eigenlijk vindt ik het een bijzonder lekker plaatje. Hardcore met metal invloeden met een sterke productie. Niet bizar orgineel maar toch bijzonder fijn en goed gespeeld. Ook de korte speelduur werkt bij dit soort muziek flink in voordeel(45 minuten is net te lang voor deze muziek).

Een plaatje waar ik zeker nog op zal terug komen

God damn, dit is best een lekker plaatje zeg! De eerste paar nummers was ik nog sceptisch, maar bij the Final Goodby breek het pas echt los! Eerst een rustige opbouw om daarna volledig los te breken, heerlijk!
Ik zie dit al voor me, in een klein zaaltje, druk en één grote massa moshende, divende en mee blerende mensen! Gaaf!

De zang had inderdaad wel iets meer naar voren gemogen, maar verder klinkt het best lekker smerig. Ook vind ik de zang zo perfect. Hardcore behoeft geen mooie zang, maar smerig en boos en dat is deze wel.

Nou ik moet hier even op terug komen. Na the Final Goodby lijkt het eindelijk los te breken, maar dit valt toch behoorlijk tegen. De meeste nummers gaan eigenlijk op een midtempo nummer voorbij.

Nee ik zal dit plaatje helaas niet vaker opzetten. Er zitten zeker wel leuke ideeën op en ik denk ook best dat ze potentie hebben, maar dit is het net niet.