From Ashes Rise - Nightmares (2003)

Het Metal Album van de Week (11) werd ingediend door collega FZA … en ik vind het geweldig: dit is geen muziek voor de tere van hart en bloedvaten, maar integendeel loeihard, soms pijlsnel en altijd retestrak. De kracht van dit album zit voor mij in de lengte van dit album: het is maar een half uur en dat is meer dan genoeg. De intro voor The Final Goodbye is een ongelooflijk goed gekozen rustpunt in dit album, maar zoals door een collega hier gezegd zijn die twee rustpunten (ook Black Granite) juist nodig. Wat ik graag hoor in punk, hardcore of aanverwante genres (dat lelijk woord), is de ritmesectie en die is hier dik in orde. Een muur van geluid komt op me af en ik kan het wel hebben. Ik heb ook dezelfde opmerking over de beperkingen van die zanger: ofwel kan hij niet beter ofwel mag hij het gewoon niet tonen en moet hij schreeuwen in functie van de muziek. Een zwaardere donkere stem had volgens mij hier beter bij gepast. De snellere nummers bevallen mij het best.
Ik heb tevens een correctie ingediend voor de gegevens van de verscheidene groepsleden.

Nou ik moet hier even op terug komen. Na the Final Goodby lijkt het eindelijk los te breken, maar dit valt toch behoorlijk tegen. De meeste nummers gaan eigenlijk op een midtempo nummer voorbij.

Nee ik zal dit plaatje helaas niet vaker opzetten. Er zitten zeker wel leuke ideeën op en ik denk ook best dat ze potentie hebben, maar dit is het net niet.