Behemoth - I Loved You at Your Darkest (2018)

Nog minder dan een maand en de langverwachte opvolger van de bands magnus opus The Satanist komt uit. De eerste singles heb ik in een korte tijd grijsgedraaid (het zijn eerder de oortjes die het begeven). Het kinderkoortje in God = Dogg vind ik een leuke verrassing en wederom imponeert Inferno. Wie weet wat voor nieuwe muzikale ideeën Nergal en co op ons los gaan laten?

Bartzabel vind ik alvast een merkwaardig stukje Behemoth. Het lijkt godverdomme Moonspell wel! Erg melodieus en zelfs welhaast glad te noemen.

Tegelijkertijd is het ook een zeer bezwerend en meeslepend stuk. Wonderwel vind ik dat het goed werkt. Erg benieuwd naar de teneur van het gehele album.

Wat een plaat zeg. Ik vond ‘the Satanist’ al een alleraardigst werkje, maar deze slaat alles! Wat moet ik ervan zeggen? Dat het mogelijk een van de beste extreme platen ooit is? Dat er een perfecte mix is gevonden tussen krankzinnigheid en genialiteit? Dat de plaat productioneel perfect is?
Wat een plaat! Zonder twijfel de beste plaat van 2018!

Bij mij zit het eerste rondje er ook op. Dat kwaliteit voorop staat bij het Poolse vlaggenschip Behemoth, is ondertussen een open deur geworden.

Stilistisch gezien is er wel wat veranderd in het doorgaans woeste muzikale landschap dat Behemoth placht te schetsen. Eerder memoreerde ik al Bartzabel als een even epische als toegankelijke compositie. Welnu, dat virus lijkt het gehele album besmet te hebben.

Behemoth klinkt bedachtzamer dan ooit. De plaat is ingehouden en zeer melodieus. Zelfs klassiek razende getint Behemothwerkjes als Wolves Ov Siberia en Sabbath Mater kennen niet die nietsontziende pletwalsratelriffs en drums van weleer.

Dat is wennen. Niettemin ben ik onder de indruk van wat de band laat horen. De vele bombastische en gothische tierlantijnen maken van I loved You At Your Darkest een kleurrijk geheel. De bezwerende koortjes en de spookachtige kinderstemmen is ook hier een beproefd middel om de donkere boodschappen luister bij te zetten. Persoonlijk had ik op wat meer Verwüstung gehoopt maar ja, daar hebben we andere afleveringen uit de Behemothkronieken voor. En ik heb hem nog maar één keer kunnen beluisteren.

Naarmate Behemoth groeit, groeien de kritieken op de band. Ik geloof zelfs dat Adam Darski gewoon een bekende Pool is. Een BP-er zeg maar. Die kritieken zijn niet terecht vind ik. Behemoth zoekt nieuwe artistieke uitdagingen en daar lijkt I Loved You At Your Darkest een goede stap in te zijn. Hoorde ikndaar trouwens ineens een jazzy passage voorbij schuiven?

Vernieuwingsdrift kun je Behemoth inderdaad niet ontzeggen, ik moet er alleen wel behoorlijk aan wennen! Eerste rondje zit er op, maar zal dit vaker moeten beluisteren om het op waarde te kunnen schatten.

Wat betreft Darski, dat is inderdaad een geinige gast in het dagelijkse leven. Hoewel hij wel alles aangrijpt om tegen het christendom te schoppen, is er weinig duisters aan zijn dagelijkse leven en gaat hij met het ene na het andere lekkere wijf op de selfie! Wellicht ook iets positiever in het leven komen te staan na zijn ziekte...?

Ik vind er nog niet zoveel aan, zelfs een beetje saai, maar wie weet groeit het nog wat.

Woord van de Dag.

Dit is op het eerste gehoor wel een flinke stap terug ten opzichte van The Satanist, wat natuurlijk geen schande is. Wellicht is het een groeier, maar hij nodigt niet direct uit tot meer luisterbeurten. Dan zet ik liever dat meesterwerk weer op.

Ik vind het niet verkeerd klinken wat ik hier hoor, maar ergens vind ik het ook allemaal een beetje kinderachtig overkomen als je met titels als 'God = Dog' aan komt zetten. Nergal komt altijd erg goedgebekt over in interviews, en lijkt me toch een man waarmee je best een diepzinnig gesprek mee kan voeren. Als ik dit dan weer hoor, dan twijfel ik daar toch weer aan.

Misschien toch eerst een tekstvel erbij pakken voordat je het afdoet als simplistisch antichristelijk geneuzel. Er zit zeker opnieuw een gelaagdheid in.

Waar zit die gelaagdheid dan? Ik heb de tekst van God = Dog erbij gepakt, maar haal er niks uit.

Ik denk dat het wat filosofeert over een vers van Aleister Crowley. Honden die in religieuze zin nogal eens als laag worden beschouwd, zijn ontegenzeggelijk volgens dezelfde religieuze verhandelingen ook weer schepselen van God. Die contradictie wordt hier behandeld. Het is door de woordkeuze verder ook wel weer open voor eigen interpretatie denk ik.

Zal wel zoiets zijn inderdaad, maar erg diep kan ik het niet noemen.

Hoeft voor mij overigens ook niet hoor. Teksten zijn wel het laatste wat ik belangrijk vind bij metal.

Nou ja, het bevat zat zinnetjes waar ik ook nog niet weet wat er precies achter zit. Vol symboliek. Ik vind het wel meerwaarde hebben. En het is beslist minder plat dan waar Glen Benton je mee om de oren slaat.

Ik vind het belangrijker dat hij altijd van die harde, dreunende woorden kiest die er zo lekker uitkomen. Ik zie de teksten bij Behemoth meer als instrument dan als inhoud.

Van mij hoeft er geen keurslijf te zijn.

Voor de een of andere reden ben ik hier nog niet achter gaan zitten. De 'singles' die verschenen konden mij eerlijk gezegd wel bekoren. Veel positiefs hier op MuMe; op de Metal Archives daarentegen wordt de plaat volledig met de grond gelijk gemaakt. Dat maakt mij in ieder geval wel benieuwd.

Ja als een album eens iets minder beukt dan de voorganger, dan kun je je opmaken voor een kielhaling op MA.

Desalniettemin veel leuk spul ontdekt op die site, veelal uit de iets meer vergeten regionen.
Eenmaal het populair - in hoeverre men metal "populair" mag noemen - begint te worden, dan mag de borst inderdaad nat gemaakt worden voor een stevige bolwassing.

Prachtige site. Eens natuurlijk. En de berichten met ingekapselde meningen van de 'die hards' leveren ook genoeg kostelijke leesuurtjes op. In de loopgraven is het soms heerlijk toeven hoor.

Ik ben nu met een Behemoth marathon bezig maar ik heb daar een tijdelijke pauze in gezet om de albums van 2018 snel nog even te kunnen beluisteren, zeker nu ik een handige site heb om alle nieuwe albums op te vinden. Ik kom dus later terug met een uitgebreid bericht en mening op dit album maar voor de jaarlijst deze even als eerste geluisterd!

Ik heb lang getwijfeld maar deze is net niet op 1 gekomen in mijn jaarlijst. Die eer is voorbehouden aan ’Hate Eternal’. Eigenlijk is het meer een gedeelde 1e plaats, maar er kan er maar 1 bovenaan staan.

Die moet ik nog beluisteren, die staat voor morgen op de planning!

En zo zie je maar weer, de beste platen ontdek je altijd na het jaar waarin ze uitkwamen. I Loved You At Your Darkest heb ik aanvankelijk overgeslagen, want de laatste paar Behemoth-platen waren goed, maar bereikten nooit de top 10 in mijn jaarlijst. Maar potverdorie, wat een plaat is dit zeg! Ik gaf hem al vier sterren, maar een verhoging zit er echt wel aan te komen. Misschien wel de beste van Behemoth tot nu toe...

Heerlijke afsluiter voor mijn 'Behemoth-marathon' waarin ik enige zware black metal platen heb gehoord, die pas na mijn weten voor mij echt insloegen na het vierde album. Desalniettemin is de band onwijs sterk en echt heerlijk om naar te luisteren en dat lieten ze ook weten nadat dit album was uitgebracht vorig jaar. Ik heb hem al meerdere keren beluisterd en natuurlijk nu ook weer voor de marathon maar kan toch wel zeggen dat hij na 'The Satanist' zeker de beste van de jongens is. En dan ben ik toch wel verondersteld dat Nergal echt beter in zijn leven is gaan staan na zijn zware ziekte en er nog meer kracht uit wil gooien, omdat hij natuurlijk nog ook wel gevaarlijk ziek was geweest.

'I Loved You at Your Darkest' is ongetwijfeld een album die ik nog vaak ga draaien. Helaas heb ik hun laatste concert toch moeten missen omdat ik zie ben geworden, en nog steeds ben overigens, waarvan ik toch kan zeggen dat ik het wel erg jammer vind dat ik dat heb gemist. Met God=Dog liet de band echt iets fantastisch naar buiten brengen en ook de nummers die daarna volgden waren stuk voor stuk heerlijk. 'I Loved You at Your Darkest' is zeker een meesterwerk met ontzettend veel kracht en duistere teksten.

Eindstand:
01. The Satanist
02. I Loved You at Your Darkest
03. Demigod
04. Zos Kia Cultus
05. Evangelion
06. The Apostasy
07. Grom
08. Satanica
09. Pandemonic Incantations
10. Thelema 6
11. Sventevith (Storming Near the Baltic)
Gemiddelde: 3.77*

Ik hou niet enorm van de "true" black of "true" death metal. Bands die de wereld veroveren voor een handvol "true" metal fans, de enige echte, en dat proef je. Als een band de kans krijgt om het professioneel aan te pakken dan met beide handjes grijpen. Behemoth is zo'n band die de krochten van de metalduisternis is ontstegen. Niet in woord maar in daad. Dat levert een bovengemiddeld blackened death metal album op die spettert aan alle kanten. Veel oog voor detail, enorme gelaagdheid en voldoende afwisseling en melodie om de luisteraar te blijven boeien. Ook is er ruimte voor " rustige" breaks en gierende gitaarsolo's. Doe mij er zo nog maar één maar net als met zwaar bier, niet teveel op een avond.
Sabbath Mater en Bartzabel worden gekruisigd, ondersteboven waarschijnlijk.

Ik ken deze band niet maar jouw'n bericht maakt me wel nieuwsgierig ik ga op zoek naar deze plaat...

Wat vind je van deze ultieme extreme agressie plaat? FULL OF HELL - Weeping Choir [FULL ALBUM STREAM] - YouTube

Full of Hell vind ik ook wel goed. Ik had hem al eens geluisterd via YouTube, hij staat nu in mijn spotify lijst.

Klopt ook voor mij in dit geval. Dat heeft deels met de prijs te maken. 3 voor 20 euro in de Fnac. Dat is 6,66 (kan geen toeval zijn) voor de limited edition, digibook. Daar wilde ik het wel voor proberen.

Ik kende nog niks van deze band. Black metal vind ik oersaai en ik hoor hier veel black metal in. Maar de jongens van Behemoth weten het spannend te houden. Lekker spooky trouwens, die kinderkoortjes.

Mooie ontdekking.