Kingcrow - The Persistence (2018)

Prima album, vooral door een progressieve aanpak van de songs. De band neemt wat meer afstand van de metal invloeden en de songs zijn erg verzorgt en aangenaam. Er valt eigenlijk niet iets op aan te merken, maar de cd geeft ook niet echt motivatie om razend enthousiast te worden. Gewoon een erg goede cd, waar alles op zijn plek valt en je kan horen dat de band eindelijk zijn draai heeft gevonden. De ballad met Devil's Got a Picture met Daniel Gildenlöw van POS is erg mooi.

Kan me goed vinden in bovenstaande. Hele constante plaat met niet echt een uitschieter omhoog. Gewoon erg goed inderdaad.
Daniel Gildenlow zingt volgens mij mee op de ballad Night's Decending. Zin in Amsterdam volgende week.

Kan me ook wel in Ayreonfreak vinden. iO Pages heeft er geen hoge pet van op ('monotoon'). Ik wel. En zet 'm meteen weer af... Heerlijke plaat.

Klopt. Moet idd Night's Descensing zijn.

Toepasselijke albumtitel. De aanhouder wint. Na een aantal net-niet albums doet de band hier eindelijk alles goed. Sterke songs, sterke zang, sterk gitaarwerk, sterke produktie. Qua sfeer en afwisseling zit het ook helemaal snor. Alles valt hier op zijn plek en het is genieten van de eerste tot en met de laatste track. Hopelijk houdt men de stijgende lijn nu vast.

Kingcrow heeft met The Persistence een nieuw niveau weten te realiseren. Dit is allemaal net wat geraffineerder dan wat ze hiervoor uitbrachten. Hun voorbeelden liggen er niet meer zo dik bovenop en de nummers lijken vooral een extra emotionele dimensie mee gekregen te hebben. Dit hoorde ik ze niet eerder doen. Het belangrijkste: het is helemaal als Kingcrow blijven klinken, hulde!

Sluit me volledig aan bij bovenstaande collega reviewers; mooi album !
(maar weer 's opgezet omdat ik zag dat ze over 2 weken in Hedon staan met Blind Ego)

Mijn review op Zware Metalen

Drie jaar geleden werd met het album Eidos de ‘Life’-trilogie afgesloten (waar ook In Crescendo en Phlegethon onderdeel van uitmaken). Voor het volgende hoofdstuk in de discografie van Kingcrow besloten de bandleden dat het tijd was om het bandgeluid een opfrisbeurt te geven en buiten de comfortzone te stappen. Voor het geluid van Kingcrow betekent dit dat het gitaargeluid, dat op het vroegere werk de boventoon voerde, meer ruimte maakt ten faveure van het toetsenwerk. Het geluid is wat gladder gestreken, vergelijkbaar met latere albums van bijvoorbeeld Leprous, maar de sfeer van de nummers doet ook erg aan het Anathema vanaf We’re Here Because We’re Here denken. Kort gezegd: minder metal, meer rock.

Dit nieuwe muzikale jasje past Kingcrow uitstekend en het levert op The Persistence tien progressieve rocknummers op die stuk voor stuk van een hoog niveau zijn en waarbij de muzikanten ondanks hun surplus aan technische bagage vooral in dienst van de nummers spelen. Hierdoor krijgt zanger Diego Marchesi alle ruimte om te laten horen wat een geweldige zanger hij is. Het is werkelijk schitterend om te horen hoe hij met zijn heldere, melancholische stem het prachtige Every Broken Piece Of Me uitdraagt. Een ander nummer dat opvalt is Night’s Descending, waar Daniel Gildenlöw als gastzanger een bijdrage levert. Maar eigenlijk doe ik de rest van de nummers tekort. The Persistence is namelijk van begin tot eind een waar genot om naar te luisteren en had zeker niet misstaan op mijn jaarlijst van 2018.

Score: 90/100