Slow Crush - Aurora (2018)

DIt klinkt als een kopie van deze plaat.

Aurora is een prachtdebuut van het Belgische Slow Crush. De bandleden hebben een punk/hardcoreverleden, een rode draad die frappant genoeg door veel moderne shoegazebands heenloopt. De shoegazestijl die Slow Crush dan ook speelt is met een metalen randje, in de stijl van bands als Whirr, Nothing en Deftones. Bij vlagen gooit de band er best wat tempo in (bij de openingstrack vooral), maar het grootste gedeelte is heerlijk meeslepend met een warm deken aan gitaren en de dromerige stem van bassiste Isa Holliday. Slow Crush trapt ook niet in de valkuil om je te lang in de droom te laten hangen.

Ondertussen opgepikt door humo, stu-bru, radio 1. Al meer dan 1000 platen verkocht en een Amerikaanse release via deathwish van Jacob Bannon. Het gaat goed met hun en dat is meer dan terecht.
Live zeker ook een pracht beleving!

Volgende week 19/10 te zien in Lommel en de 30/10 te zien in Kessel-Lo.

Het gitaarwerk op deze plaat is ontzettend sterk. Geen ''bakken delay, reverb en tremolo en dan hebben we shoegaze''-werk. Echt heel erg gedetailleerd met perfect getimede en subtiele whammy bar-bewegingen waardoor prachtige golvende texturen worden gemaakt. Het soort waar Slowdive allesbehalve ontevreden mee zou zijn. Ook het ritmegitaarwerk vervalt zelden in akkoorden rammen.

Het titelnummer vind ik hier het hoogtepunt, bloedmooie track is dat.

Mijn reis door het sonische landschap van 'Aurora', het meesterwerk van Slow Crush uit 2018, was niets minder dan een heerlijke tocht door de nevelen van shoegaze, waarbij elk nummer zijn eigen unieke sfeer en narratief bood. Beginnend met 'Glow', werd ik onmiddellijk in hun wereld gezogen; het nummer serveert als een krachtige ouverture, vermengd met een rauwe, maar aangename melodie ondersteund door de etherische vocalen van Isa Holliday.

Vervolgens neemt 'Drift' een meer gematigde aanpak, waardoor het een tikkeltje minder mijn voorkeur geniet. Het biedt echter een welkome afwisseling en laat de luisteraar even ademhalen, iets wat de diversiteit van het album benadrukt.

'Tremble', aan de andere kant, begint met een ingetogen toon, waardoor ik me afvraag waar de kenmerkende muur van geluid blijft. Desalniettemin ontvouwt het nummer zich als een verborgen juweeltje, met zijn dromerige kwaliteit die een diepe resonantie met mijn eigen voorkeuren vindt.

Daaropvolgend accentueert 'Shallow Breath' de vocale bekwaamheid van Holliday, met minimale instrumentatie die haar stem ruimte geeft om echt te schitteren. Het is een subtiel, maar aangrijpend stuk dat de luisteraar dieper het album in trekt.

'Aid en Abet', het vijfde nummer, continueert de dromerige toon van zijn voorgangers, waarbij de muziek de luisteraar zachtjes door hun droomwereld leidt. 'Collide' vertraagt het tempo verder, waardoor een bijna tastbare sfeer ontstaat waarin men zich kan verliezen.

'Beached', de voorlaatste track, injecteert wat meer tempo in het album, maar blijft binnen de gestelde grenzen, waardoor het een aangename opbouw naar de climax biedt. De titeltrack 'Aurora' sluit het album af met een perfecte samensmelting van dreamrock elementen, en laat een blijvende indruk achter.

Samenvattend, ondanks dat 'Aurora' niet precies de shoegaze-ervaring biedt die ik aanvankelijk verwachtte, heeft het album zich onthuld als een ware schat. Elk nummer brengt zijn eigen unieke flair en samen vormen ze een coherent geheel dat een diepe indruk op mij heeft achtergelaten. 'Aurora' van Slow Crush is een reis die ik zeker nog vele malen zal ondernemen.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl