Françoise Hardy - Ma Jeunesse Fout le Camp... (1967)

haar aller aller beste plaat!!!!

Heerlijk melancholisch album.
Stuk voor stuk pareltjes zonder missers.

Dit vind ik ook haar beste album (samen met Le Premier Bonheur du Jour), Françoise Hardy is duidelijk op haar best in melancholieke popchansons en ik kan hier ook geen misser aanduiden. Zeker aan te reden voor liefhebbers van het Franstalig repertoire.

Il N'y a Pas D'amour Heureux heb ik leren kennen door de film 8 Femmes. Een nummer dat me altijd is bijgebleven en dat enorm kleeft aan die film. Ik was dan ook verrast dat het op dit album stond ('waar ken ik het toch ook al weer van?').
Een prachtig melancholiek nummer en dat is het ook in de versie zoals op dit album te horen. Er zijn meerdere versies bekend (waaronder van Nina Simone), maar deze van Françoise Hardy bevalt me het best.

Sowieso een schitterend album vol melancholische liedjes. Tous les Garçons et les Filles zal wel altijd mijn favoriet blijven, maar eigenlijk is dit album constanter. Eenmaal in de flow kom je er ook moeilijk weer uit en wil je alleen maar opnieuw en opnieuw.

Eigenlijk een typische herfstplaat voor mij, maar aangezien we in Nederland wel vaker van die typische herfstdagen hebben kan het gelukkig makkelijk uit de kast getrokken worden (en anders maak ik er gewoon eens een fris lentebriesje van, of wat te denken van een lome zomerplaat). Nee, het zit wel goed met dit album.

Wat een mooi, lieflijk album is dit toch. Het titelnummer weet me al volledig in te pakken, om goed een halfuur later verweesd maar bijzonder gelukkig achter te blijven.

Als melancholie een naam had, heette ze Françoise Hardy.

4 sterren

Hier dan ook maar eens proberen:

Waar zou ik Des Ronds Dans L'eau van kunnen kennen?

Het zevende album van Francoise Hardy en ze laat zich hier kennen als een volwassen chansonnière. De tijden van het tienerzangeresje zijn definitief voorbij. De muzikale omlijsting is niet meer poppy, maar meer 'gedragen' met orkest/combo. Gelukkig geen bombastische fratsen, alles staat in het teken van de melodie. Het eerste nummer was 5 jaar eerder al op de plaat gezet door Michele Arnoud, het 4e door Birgitte Bardot. Op het 5e nummer "En vous aimant bien" krijgt ze hulp van niemand minder dan John Paul Jones, bekend als bassist van Led Zeppelin. Verwacht geen stevige rock, dat zou ook niet passen. Trouwens in het 10e nummer geeft hij weer acte de presence.
Verder komt ook Jacques Dutronc om de hoek kijken bij 'Qui peut dire ?, en met hem deelt Francoise vanaf 1967 haar leven. (zanger Thomas Dutronc is hun zoon)
Nummer 8 kennen we natuurlijk van Georges Brassens, die de muziek schreef op de tekst van Louis Aragon.
Verder is nummer 9 een vertaald nummer (Sorrow) van Peter, Paul and Mary, vertaald door Danyel Gerard.
Francoise heeft 7 nummers zelf geschreven.
Uit dit alles blijkt wel dat dit niet zomaar een album is van een tienersterretje, maar dat ze op dat moment tot de top hoorde van het Franse chanson.
Een prachtig album, een herfstig album , maar ook een album voor een lome zomeravond. Een echt Frans album, zoals het ook alleen daar gemaakt kon worden.

"Des ronds dans l'eau" komt uit de film "Watcher" uit 2022, alleen om dit liedje al zou je de film moeten gaan kijken..

Hmmm... ben ik een visionair? Leef ik in de toekomst?